ورزش درمانی استئوآرتریت مفصل گلنوهومرال

در این نوشته دکتر محسن چراغی و دکتر محمد رسول نظام آبادی فلوشیپ ستون فقرات و توانبخشی ضایعات نخاعی، در مورد … توضیحاتی ارائه کرده اند.

استئوآرتریت مفصل گلنوهومرال، که به عنوان آرتریت تخریبی شانه نیز شناخته می‌شود، یکی از شایع‌ترین انواع آرتریت است که بر مفصل شانه تأثیر می‌گذارد و می‌تواند باعث درد، سفتی و محدودیت حرکتی شود. ورزش درمانی به عنوان یکی از راه‌های مؤثر در مدیریت و تسکین علائم استئوآرتریت مفصل گلنوهومرال مطرح است. در ادامه، به بررسی نقش ورزش درمانی در کنترل و بهبود این بیماری پرداخته شده است.

 اهمیت ورزش درمانی در استئوآرتریت مفصل گلنوهومرال: ورزش‌های هدفمند می‌توانند به حفظ و بهبود دامنه حرکتی شانه کمک کرده، عضلات اطراف مفصل را تقویت بخشیده و به کاهش درد و بهبود عملکرد کلی فرد منجر شوند. تمرینات باید به گونه‌ای طراحی شوند که فشار اضافی بر مفصل آسیب‌دیده وارد نیاورند.

انواع تمرینات توصیه شده: تمرینات کششی، تقویتی و هوازی می‌توانند بخشی از برنامه ورزشی برای افراد مبتلا به استئوآرتریت مفصل گلنوهومرال باشند. تمرینات کششی به حفظ انعطاف‌پذیری کمک کرده و از سفتی مفصل جلوگیری می‌کنند. تمرینات تقویتی، به خصوص آن‌هایی که بر عضلات دلتوئید، روتاتورهای کاف و عضلات پشتی تمرکز دارند، به استحکام بخشیدن به مفصل شانه کمک می‌کنند. تمرینات هوازی مانند پیاده‌روی یا شنا، به بهبود گردش خون و کاهش وزن کمک کرده که می‌تواند بر کاهش فشار وارد بر مفاصل تأثیر بگذارد.

ورزش درمانی اپیکوندیلوز داخلی

 دقت در انجام تمرینات: برای جلوگیری از آسیب دیدگی بیشتر، مهم است که تمرینات تحت نظر یک متخصص فیزیوتراپی انجام شوند. فیزیوتراپیست می‌تواند برنامه ورزشی ایمن و مؤثری را بر اساس شرایط خاص هر فرد طراحی کند. افزایش تدریجی شدت تمرینات می‌تواند به کاهش ریسک آسیب‌دیدگی کمک کرده و به فرد امکان می‌دهد به تدریج به بهبودی برسد.

پایش پیشرفت و تنظیم برنامه: پیگیری پیشرفت در طول زمان و تنظیم برنامه تمرینی بر اساس پاسخ‌های فرد به تمرینات، یک قسمت ضروری از فرایند درمان است. این امر می‌تواند شامل تغییرات در نوع، شدت، و مدت زمان تمرینات باشد تا اطمینان حاصل شود که بیمار به درستی به بهبود پاسخ می‌دهد و از آسیب‌دیدگی مجدد جلوگیری می‌شود.

 با توجه به تمام این نکات، ورزش درمانی و فیزیوتراپی به عنوان جزء لاینفک درمان استئوآرتریت مفصل گلنوهومرال مطرح می‌شوند. برنامه‌ریزی دقیق و اجرای صحیح این تمرینات می‌تواند به کاهش علائم، بهبود کیفیت زندگی و افزایش قابلیت انعطاف‌پذیری بیماران کمک شایانی کند.

 در نهایت، ورزش درمانی نقش حیاتی در مدیریت استئوآرتریت مفصل گلنوهومرال دارد و می‌تواند به تسکین درد، بهبود دامنه حرکتی و تقویت عضلات اطراف مفصل کمک کند. با این حال، هر برنامه‌ای باید با دقت و تحت نظارت فرد متخصص تنظیم شود تا از سلامت و ایمنی فرد اطمینان حاصل شود.در ادامه بحث در مورد ورزش درمانی برای استئوآرتریت مفصل گلنوهومرال، اهمیت ادغام فیزیوتراپی در روزمره بیماران مبتلا به این بیماری را بیشتر بررسی می‌کنیم. فیزیوتراپی نه تنها در کاهش درد و بهبود عملکرد شانه مؤثر است، بلکه می‌تواند در پیشگیری از پیشرفت بیماری نیز نقش داشته باشد.

استفاده از تکنیک‌های فیزیوتراپی: علاوه بر تمرینات ورزشی، استفاده از تکنیک‌های خاص فیزیوتراپی مانند الکتروتراپی، ماساژ درمانی و استفاده از یخ یا گرما برای کاهش التهاب و درد مفصل شانه می‌تواند مفید باشد. این روش‌ها می‌توانند به طور موثری در کنار تمرینات ورزشی برای ارتقاء سلامت عمومی و کاهش علائم استئوآرتریت به کار روند.

آموزش بیماران: آموزش بیماران در مورد نحوه صحیح انجام تمرینات و استفاده از تکنیک‌های خودکمکی برای مدیریت درد نیز بخش مهمی از فیزیوتراپی است. آگاهی بیماران از وضعیت خود و نحوه اجتناب از فعالیت‌هایی که ممکن است درد را تشدید کنند یا به مفصل آسیب برسانند، برای حفظ سلامتی طولانی مدت ضروری است.

تنظیم شیوه زندگی: تغییرات در سبک زندگی، مانند کاهش وزن در صورت اضافه وزن و ترک سیگار، همچنین می‌توانند در کاهش بار وارد بر مفاصل و بهبود علائم استئوآرتریت مفید باشند. وزن کمتر بر روی مفصل شانه باعث کاهش فشار وارده و کمک به حفظ عملکرد مفصل می‌شود.

مشارکت در تصمیم‌گیری درمانی: درگیر کردن بیماران در فرایند تصمیم‌گیری درمانی و تاکید بر نقش فعال آنها در مدیریت بیماری خود از اهمیت بالایی برخوردار است. این رویکرد می‌تواند به افزایش انگیزه و پایبندی بیماران به برنامه درمانی کمک کند، که نتایج بهتری را در پی خواهد داشت.

درمان اپیکوندیلوز داخلی

تمرینات ورزشی پایه

کشش شانه بالای سر با چوب دستی

کشش شانه بالای سر با چوب دستی

نوع تمرین: افزایش دامنه حرکتی/کششی/تحرک بخشی
وضعیت: خوابیده به پشت (سوپاین)
مرحله 1: روی پشت خود با یک چوب دستی (جارو یا عصا) در بالای سر بخوابید.
مرحله 2: دستان خود را به سمت بالای سر بیاورید تا کشش را احساس کنید.
مرحله 3: سعی کنید پشت شانه خود را به زمین فشار دهید و از عضلات مرکزی (core) استفاده کنید.
مرحله 4: پنج تا ده ثانیه در همین حالت بمانید.
مرحله 5: دستان خود را بالای سر بیاورید و تکرار کنید.
تکرار: ۱۰-۸ بار
تعداد ست: ۳ ست
تعداد جلسات تمرین: ۵-۳ بار در هفته

چرخش شانه با چوب دستی

چرخش شانه با چوب دستی

نوع تمرین: افزایش دامنه حرکتی/کششی/تحرک بخشی
وضعیت: ایستاده یا خوابیده به پشت
مرحله 1: یک چوب دستی یا حوله را با دو دست بگیرید و آرنج ها را ۹۰ درجه خم کنید و در طرفین قرار دهید.
مرحله 2: دستان خود را به صورت کامل به راست بچرخانید و سپس به چپ تکرار کنید.
تکرار: ۱۵-۱۰ بار
تعداد ست: ۳ ست
تعداد جلسات تمرین: ۵-۳ بار در هفته

کشش با حوله

نوع تمرین: افزایش دامنه حرکتی/کششی/تحرک بخشی
وضعیت: ایستاده
مرحله 1: یک چوب دستی یا حوله را با هر دو دست خود بگیرید، یک دست بالای سر و یک دست پشت سر شما باشد.
مرحله 2: با دست بالایی دست دیگر را بکشید طوری که در قسمت پایین بازو و شانه خود کشش حس کنید.
تکرار: برای ۳۰-۱۵ ثانیه نگه دارید، سپس با شانه دیگر تکرار کنید.
تعداد ست: ۳ ست با ۳۰ ثانیه استراحت بین آن ها
تعداد جلسات تمرین: ۵-۳ بار در هفته

کشش در گوشه دیوار

نوع تمرین: افزایش دامنه حرکتی/کششی/تحرک بخشی
وضعیت: ایستاده
مرحله 1: شانه های خود را در طرفین خم نگه دارید و به گوشه اتاق یا درگاه تکیه دهید.
مرحله 2: کتف های خود را به سمت هم فشار دهید تا در عضلات سینه خود احساس کشش کنید، این حرکت نباید موجب درد و فشار زیاد در شانه شود.
تکرار: برای ۳۰ ثانیه نگه دارید.
تعداد ست: ۳ ست با ۳۰ ثانیه استراحت بین ست ها
تعداد جلسات تمرین: ۵-۳ بار در هفته

کشش خوابیده

کشش خوابیده

نوع تمرین: افزایش دامنه حرکتی/کششی/تحرک بخشی
وضعیت: خوابیده به پهلو
مرحله 1: روی سمت شانه درگیر بخوابید به طوری که کتف روی سطح زمین قرار بگیرد و شانه و آرنج شما ۹۰ درجه خم باشد.
مرحله 2: با دست مقابل ساعد را به پایین فشار دهید تا در پشت شانه مبتلا، کشش را احساس کنید.
تکرار: برای ۳۰ ثانیه نگه دارید.
تعداد ست: ۳ ست با ۳۰ ثانیه استراحت
تعداد جلسات تمرین: ۵-۳ بار در هفته

کشش خوابیده معکوس

کشش خوابیده معکوس

نوع تمرین: افزایش دامنه حرکتی/کششی/تحرک بخشی
وضعیت: خوابیده به پهلو
مرحله 1: روی سمت شانه درگیر بخوابید به طوری که کتف روی سطح زمین قرار بگیرد و شانه و آرنج شما ۹۰ درجه خم باشد.
مرحله 2: با دست مقابل ساعد را به بالا فشار دهید تا در پشت شانه مبتلا، کشش را احساس کنید.
تکرار: برای ۳۰ ثانیه نگه دارید.

اسکپشن

نوع تمرین: افزایش دامنه حرکتی/کششی/تحرک بخشی
وضعیت: ایستاده
مرحله 1: دست ها را ۳۰-۲۰ درجه در حالی که شست شما به سمت سقف است به جلو بیاورید.
مرحله 2: در حالی که شانه ها را پایین نگه داشته اید و کتف ها و عضلات مرکزی را فعال کرده اید، به آرامی دستانتان را بالای سر ببرید.
مرحله 3: به آرامی به موقعیت اولیه در مرحله یک بازگردید.
تکرار: ۱۰-۸ بار
تعداد ست: ۳ ست
تعداد جلسات تمرین: ۵-۳ بار در هفته
سطح دو: یک یا دو پوند (تقریبا معادل نیم تا یک کیلوگرم) وزنه به همین تمرین اضافه کنید.
سطح سه: وسط یک تراباند بایستید و دو سر آن را بگیرید.

تمرین های بینابینی

Low row

نوع تمرین: تقویتی
وضعیت: ایستاده یا نشسته روی توپ تمرین
مرحله 1: یک تراباند را به یک وسیله محکم وصل کنید.
مرحله 2: کتف های خود را به سمت یکدیگر فشار دهید، سپس آرنج های خود را به عقب ببرید و تراباند را بکشید.
مرحله 3: به تراباند اجازه دهید تا شما را به جلو برگرداند، اما همچنان کتف های خود را به یکدیگر نزدیک نگه دارید.
تکرار: ۱۵-۱۰ بار
تعداد ست: ۵-۳ ست
تعداد جلسات تمرین: ۵-۳ بار در هفته
سطح ۲: در حالی که وزنه در دست راست خود نگه داشته اید شانه و زانوی چپ را روی یک صندلی (یا یک توپ تمرین) قرار داده و سپس وزنه را به سمت سینه خود بیاورید. این حرکت را برای سمت چپ نیز تکرار کنید.

پایین آوردن جانبی با بازوی صاف

(straight-arm lateral pull down) پایین آوردن جانبی با بازوی صاف

نوع تمرین: تقویتی
وضعیت: ایستاده یا نشسته بر توپ تمرین
مرحله 1: یک تراباند را به یک جسم محکم وصل کنید.
مرحله 2: کتف های خود را به هم نزدیک کرده و آرنج های خود را به عقب ببرید، طوری که تراباند را به سمت خود بکشید.
مرحله 3: به تراباند اجازه دهید تا شما را به جلو برگرداند، اما همچنان کتف های خود را به یکدیگر نزدیک نگه دارید.
تکرار: ۱۵-۱۰ بار
تعداد ست: ۵-۳ ست
تعداد جلسات تمرین: ۵-۳ بار در هفته

تمرینات ورزشی پیشرفته

Push up

Push up

نوع تمرین: تقویتی
وضعیت: ایستاده یا در موقعیت شنا یا شنا روی زانو
مرحله 1: در موقعیت شنا یا ایستاده و تکیه به دیوار قرار گیرید.
مرحله 2: عضلات مرکزی (core) خود را فعال کنید.
مرحله 3: یک بار شنا انجام دهید.
قدم چهارم: در انتهای شنا یک حرکت اضافی با فشار حداکثری کتف ها را به جلو بکشید (پروترکشن)
تکرار: ۱۵-۱۰ بار
تعداد ست: ۵-۳ ست
تعداد جلسات تمرین: ۵-۳ بار در هفته

W,I,Y,T دمر

T,Y,I,W دمر

نوع تمرین: حس عمقی/ عملکردی
وضعیت: صورت به سمت پایین روی زمین با یک حوله زیر پیشانی
مرحله 1: عضلات باسن و شکم را با فشردن شکم به سمت ستون فقرات فعال کنید.
مرحله 2: بازوها را صاف با زاویه ۹۰ درجه نسبت به تنه باز کنید، در حالی که شست شما به سمت بالا به طرف سقف باشد.
مرحله 3: کتف های خود را به پایین و عقب بیاورید، بازوها را از زمین بالا برده و ۳ ثانیه نگه دارید.
مرحله 4: بازوها را به سمت جلو ببرید تا حروف Y و I را قبل از خم کردن آرنج ها بسازید و سپس بازوها را به سمت پهلو برده و حرف W را ایجاد کنید.
مرحله 5: هر چهار حالت را با شست رو به بالا به سمت سقف برای ۳ ثانیه نگه دارید.
مرحله 6: عضلات ناحیه باسن، شکم و کتف ها را به حالت اولیه بازگردانید و سپس تکرار کنید.
تکرار: ۵-۳ بار
تعداد ست: ۳-۲ ست
تعداد جلسات تمرین: ۵-۳ بار در هفته
توجه: T و Y ارزش بیشتری دارند و باید بر آن ها تمرکز شود.

 bird dog با توپ تمرین

نوع تمرین: حس عمقی/ عملکردی
وضعیت: در حالت دمر بر روی توپ تمرین
مرحله 1: بر روی قسمت فوقانی قفسه سینه بخوابید، به طوری که دست ها و پاها در وضعیت شنا رفتن (Push up)باشند.
مرحله 2: عضلات مرکزی بدن را منقبض کنید.
مرحله 3: دست راست و پای چپ را از روی توپ بلند کرده و سپس به زمین برگردانید.
مرحله 4: در حالی که تنه را ثابت نگه داشته اید، این حرکت را با دست چپ و پای راست انجام دهید .
تکرار: 10 تا 15 تکرار برای هر سمت
تعداد ست: 3-5 ست
تعداد جلسات تمرین: 3-5 بار در هفته

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

تمایل دارید در گفتگوها شرکت کنید؟
در گفتگو ها شرکت کنید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

گروه تخصصی پزشکان طب فیزیکی و توانبخشی