نوشته‌ها

مراقبت از گچ و آتل

مراقبت از گچ و آتل

 

مراقبت از گچ و آتل از استخوان آسیب‌دیده و بافت نرم حمایت و محافظت می‌کنند.

زمانی که استخوان شما میشکند، پزشک شما تکه‌های استخوان شکسته را در موقعیت مناسب کنار هم قرار می‌دهد .

گچ و آتل ، استخوان‌های در حال ترمیم شدن را در جای خود نگه می‌دارند . آن‌ها همچنین درد ، تورم و انقباض عضله را کاهش می‌دهند .

در برخی موارد ، گچ و آتل بعد از عمل جراحی به کار میروند.

آتل در مقایسه با گچ حمایت کمتری ایجاد میکند. با این حال ، استفاده از آتل در مواردی که ورم وجود دارد راحتتر از گچ است .

پزشک شما تصمیم خواهد گرفت که کدام نوع حمایت برای شما بهترین است .

انواع آتل و گچ

گچ سفارشی و بر اساس نیاز هر بیمار ساخته میشود. آن‌ها باید به درستی متناسب با شکل اندام آسیب‌دیده شما باشند

تا بهترین پشتیبانی را فراهم کنند. ‌ گچ میتواند از مواد گچی معمول و یا فایبرگلاس ساخته شود,

که فایبر گلاس پلاستیکی است و می‌تواند شکل بگیرد.

 

آتل بندی با گچ و پنبه

آتل بندی با گچ و پنبه

 

آتل نیز می‌تواند سفارشی برای هر بیمار ساخته , به خصوص اگر تناسب دقیق لازم باشد.

در سایر موارد از اتل آماده استفاده می‌شود. این آتل های آماده در شکل‌ها و اندازه‌های مختلفی ساخته می‌شوند

و برای استفاده آسان تر و سریع‌تر هستند.

بعضی از آن‌ها چسب ها نواری بلندی دارند که پوشیدن، درآوردن و تنظیم آتل را راحت میکند.

 

آتل بندی و گچ گیری

آتل بندی و گچ گیری

 

مواد تشکیل دهنده

مواد فایبرگلاس یا گچ لایه سخت و حمایت کننده را در آتل و گچ (قالب) را تشکیل می‌دهند.فایبرگلاس سبک‌ وزن تر و محکم تر از گچ است.

علاوه بر این،تداخل اشعه ایکس در تصویر برداری رادیولوژی و سی تی اسکن در فایبرگلاس کمتر از گچ است.

اهمیت این موضوع در این است که بعد از گچ گیری و آتل، احتمالا نیاز به تصویر برداری می باشد.

اشعه ایکس می‌تواند نشان دهد که آیا استخوان‌ها به خوبی التیام یافته‌اند یا جا به جا شده‌اند.

گچ از فایبرگلاس ارزان‌تر است و برای برخی موارد استفاده بهتر از فایبرگلاس شکل می گیرد.

موارد استفاده

در گچ و آتل گچی و فایبرگلاس، از پد پنبه ای در کنار پوست استفاده می‌شود که لایه ی محافظتی است.

گچ و فایبرگلاس در بسته بندی نواری یا رول موجود هستند که بعد از خیس کردن در آب ،

بر روی پوشش محافظ پنبه ای که در ناحیه آسیب‌دیده قرار دارد، اعمال می‌شود.

در برخی موارد, پد و گچ ضد آب مورد استفاده قرار می گیرد.

دکتر شما به شما می گوید که بدانید برای شما از مواد ضد آب استفاده شده‌است یا نه.

اتل یا گچ باید به شکل اندام آسیب دیده باشد تا بهترین حمایت ممکن را فراهم کند.

به طور کلی، اتل یا گچ مفصل بالا و پایین استخوان شکسته را نیز پوشش می‌دهد.

 

در بسیاری از موارد، از اتل در ابتدا برای جراحت تازه استفاده می‌شود. بعد از کم شدن ورم، ممکن است یک گچ کامل جایگزین اتل شود.

اگر از ابتدا برای محل آسیب دیدگی از گچ استفاده شود،

ممکن است پزشک به دلیل افزایش ورم بر روی گچ شکاف ایجاد کند و سپس در اولین ویزیت بعدی گچ ترمیم شود.

گاهی ممکن است لازم باشد که بعد از کاهش تورم گچ تعویض شود.

چون سایز اندام بعد فروکش کردن ورم کاهش می یابد و گچ برای پا گشاد می شود.

وقتی شکستگی التیام پیدا می‌کند، ممکن است اتل جایگیزین گچ شود تا استفاده از عضو را برای انجام تمرینات فیزیوتراپی راحت‌تر باشد.

عادت کردن به آتل و گچ

ورم ناشی از آسیب ممکن است باعث ایجاد فشار در آتل یا گچ در روز اول تا سوم شود .

این ممکن است باعث شود که در دست یا پای مجروح خود احساس فشار کنید.

اگر آتل دارید, دکتر به شما نشان خواهد داد که چگونه آن را تنظیم کنید تا تورم را تحمل کنید.

خیلی مهم است که ورم را کم کنیم . این کار باعث کاهش درد و التیام بهتر جراحات شما می‌شود .

برای کمک به کاهش تورم
  • بالا بردن : بسیار مهم است که دست یا پای آسیب دیده را برای 24 تا 72 ساعت اول بعد آسیب بالا نگه دارید.
    آن ها را با قرار دادن آن بر روی بالش یا چند تکیه‌گاه دیگر در سطحی بالاتر از قلب خود قرار دهید .
    اگه اتل یا گچ بر روی پای شما باشد باید لم دهید.
    بالا بردن باعث می شود که خون و مایعات به سمت قلب شما جریان پیدا کنند.
  • تمرین : انگشتان آسیب دیده و ورم کرده دست و پای خود را به آرامی تکان دهید .
    حرکت دادن آنها اغلب مانع از سفت و خشک شدنشان میشود.
  • یخ : از یخ بر روی اتل و گچ استفاده کنید . یخ را در کیسه پلاستیکی خشک و یا کمپرس یخ قرار دهید
    و دور تا دور سطح آسیب دیده را با کیسه یخ بپوشانید.
    یخی که در یک ظرف قرار داده شده‌است و تنها یک نقطه را لمس می‌کند , موثر نخواهد بود .
  • علائم هشدار : تورم می‌توانند فشار زیادی را در سطح زیر گچ ایجاد کند .
    این می‌تواند منجر به مشکلاتی شود . اگر هر یک از علائم زیر را تجربه می‌کنید ، سریعا ً با پزشک خود تماس بگیرید .
    افزایش درد و احساس تنگ بودن اتل یا گچ: این ممکن است در اثر تورم ایجاد شود .
    بی حسی یا تینگلینگ در دست و پای شما: این ممکن است به دلیل فشار زیاد روی عصب ها ایجاد شود .
    احساس سوزش : این ممکن است به دلیل فشار زیاد روی پوست ایجاد شود .
    تورم بیش از حد در زیر گچ: این ممکن است به این معنی باشد که گچ ، گردش خون شما را کند می‌کند .
    فقدان حرکت فعال انگشتان دست یا پا: این به یک ارزیابی فوری توسط پزشک شما نیاز دارد .

کمک به کاهش تورم بعد از گچ گیری عضو شکسته

کیسه یخ را روی اسپلینت گذاشته و پا را بالا ببرید تا تورم کاهش یابد.

 

مراقبت از آتل و گچ

پزشک شما هر گونه محدودیت برای استفاده از دست و یا پا آسیب دیده را در حین دوره درمان توضیح خواهد داد.

شما باید دستورالعمل‌های پزشک خود را به دقت دنبال کنید تا مطمئن شوید که استخوان شما به درستی ترمیم می‌شود.

اطلاعات زیر تنها دستورالعمل‌های عمومی را ارایه می‌دهد و یک جایگزین برای توصیه های پزشک نیست.

وقتی بعد از چند روز به آتل یا گچ عادت کردید،

مهم است که آن را در شرایط خوبی نگه دارید. این به بهبودی شما کمک خواهد کرد.

برای مراقبت از گچ و آتل آنرا خشک نگه دارید. رطوبت گچ را سست میکند و پد مرطوب در کنار پوست موجب تحریک آن می‌شود.

از دو لایه پلاستیک محافظ ضد آب استفاده کنید برای اینگه گچ و آتل در حین حمام در حین حمام خشک بماند.

حتی اگر گچ با پلاستیک پوشیده میشود، آن را زیر آب نکنید و در زیر جریان آب نگه ندارید.

یک روزنه کوچک در پوشش گچ باشد می‌تواند باعث خیس شدن آن شود.

 

  • راه رفتن با گچ:

    روی گچ راه نروید تا زمانی که کاملاً خشک و سفت شود.
    برای فایبرگلاس یک ساعت و برای گچ دو یا سه روز زمان لازم هست تا به اندازه کافی سخت شود تا بتواند روی آن راه برود.
    شما میتوانید از کفش یا پوششی بر رو گچ در زمان پیاده‌روی خود استفاده کنید.
    این کفش از ته گچ در هنگام راه رفتن محافظت میکند.

  • از آلودگی اجتناب کنید:

    خاک و ماسه و پودر را از داخل گچ یا اتل خود دور نگه دارید.

  • پد:

    پد پنبه ای را از داخل اتل یا گچ خود خارج نکنید.

  • خارش:

    اشیای تیز را جهت خاراندن پوست وارد گچ یا اتل نکنید. از پودر و یا اسپری برای خارش پوست استفاده نکنید.
    اگر خارش ادامه دارد، با پزشک خود تماس بگیرید. اگر چیزی در قالب گچ شما گیر کرده باشد ممکن است
    پوست شما را تحریک کند، بنابراین برای مراقبت از گچ و آتل خود با پزشکتان تماس بگیرید.

  • پیرایش:

    پیش از این که از پزشک خود سوال کنید، لبه‌های سخت و سفت گچ را جدا نکنید و یا آن را اصلاح نکنید.

  • پوست:

    تمام پوست اطراف گچ را وارسی کنید. اگر پوست شما در اطراف آن قرمز و یا سرد شده است، با پزشک خود تماس بگیرید.
    به طور منظم گچ را وارسی کنید. اگر ترک خورد یا برجستگی های نرم بر آن ایجاد شد با پزشک تماس بگیرید.

  • از عقل سلیم استفاده کنید:

    شما دچار یک آسیب جدی شده اید و باید از گچ محافظت کنید
    تا بتوانید از آسیب خود در هنگام درمان محافظت کنید.
    بعد از این که ورم اولیه فروکش کرد، اتل یا گچ مناسب معمولاً به شما این امکان را می‌دهد
    که فعالیت‌های روزانه خود را با کم‌ترین ناراحتی ادامه دهید.

برداشتن گچ

هرگز خودتان گچ خود را باز نکنید. ممکن است پوست خود را ببرید یا مانع از التیام مناسب آن شوید.

پزشک شما از اره مخصوص برای باز کردن گچ استفاده خواهد کرد. این اره ارتعاش میکند اما نمی چرخد.

اگر تیغه اره, لایه پنبه ای درون گچ را لمس کند, لایه پنبه ای با تیغه ارتعاش می‌کند و از پوست شما محافظت می‌کند.

اره سر و صدا ایجاد میکند و در اثر اصطکاک آن احساس گرما تولید می شود، اما به شما اسیب نمیرساند،

اگر هنگام جدا کردن گچ احساس درد می‌کنید, به دکتر اطلاع دهید.

بازکردن گچ و آتل

بازکردن گچ و آتل

 

توان‌بخشی

مراقبت از گچ و آتل چند هفته تا چند ماه زمان لازم است تا استخوان‌های شکسته التیام پیدا کنند .

درد معمولا ً زمانی که استخوان به اندازه کافی محکم شود

تا بتواند فشارهای ناشی از فعالیت های روزمره را کنترل کند , متوقف می‌شود .

تا زمانی که استخوان شما به طور کامل ترمیم نشده باشد و بتواند از خود محافطت کند , به آن نیاز خواهید داشت .

بعد از استفاده از گچ یا اتل احتمالا ً قدرت عضلانی شما در ناحیه آسیب‌ دیده تضعیف خواهد شد.

ورزش در طی مدتی که استخوات در حال ترمیم هست و پس از برداشتن گچ مهم است .

آن‌ها به شما در بازگرداندن قدرت عضلانی طبیعی , حرکت مفاصل و انعطاف‌پذیری کمک خواهند کرد .

 

 

 

منبع : سایت orthoinfo 

ترجمه شده توسط : دکترمحمد رسول نظام آبادی

اصول سلامتی استخوان

اصول سلامتی استخوان

 

اصول سلامتی استخوان استخوان‌ها ساختار بدن ما را به ما می‌دهند و به ما اجازه می‌دهند که راه برویم، دوچرخه‌سواری کنیم و یک کودک را نگه داریم.

آن‌ها از اندام‌های ما محافظت می‌کنند و ذخیره کلسیم را تامین می‌کنند،

عنصری که برای ساختن و نگهداری استخوان‌های محکم لازم است.

در ۱۵ سال گذشته، ما مقدار زیادی در مورد استخوان‌ها را یاد گرفته‌ایم – استخوان ها کار می‌کنند،

رشد می‌کنند، بازسازی می‌کنند، ضعیف می‌شوند و می‌شکنند. اکنون می‌دانیم که رژیم غذایی و ورزش می‌تواند موجب رشد

استخوان‌های سالم قوی در کودکان شود و به حفظ آن‌ها در طول عمر کمک کند.

 

از همه مهم‌تر ما به مطالبی در مورد متابولیسم استخوان دست یافته ایم- این مطالب به ما می گوید که استخوان چگونه خود را بازسازی می‌کند.

 

و در طول زندگی ما سالم می‌ماند. ما به این نتایج رسیده ایم که برخی افراد در معرض خطر بیشتری برای پوکی استخوان هستند

چون استخوان آن‌ها از  به میزان کافی بازسازی نمی شود.

یک رژیم غذایی سالم و ورزش کمک کننده است اما نمی‌تواند این مشکل را حل کند.

با این حال، پزشکان اکنون می‌توانند افراد را در معرض خطر تشخیص دهند و به درمان افراد با مشکلات متابولیسم استخوان بپردازند.

چیزی که ما در مورد سلامت استخوان شنیده‌ایم بسیار مهم است چون آمریکایی‌ها طول عمر زیادی دارند.

طبق گفته موسسه ملی بهداشت، تا سال ۲۰۲۰ نیمی از تمام آمریکایی‌ها در سن ۵۰ سالگی استخوان‌های ضعیف دارند.

ما می‌توانیم این پیامد را با ایجاد تغییراتی در رژیم غذایی و سبک زندگی خود و جلوگیری از از دست دادن استخوان در افرادی که در معرض خطر هستند، بهبود بخشیم.

خبر خوب این است که مهم نیست چه سنی دارید، متانسب با هرسنی اقدامات زیادی وجود دارند که می‌توانید برای بهبود سلامت استخوان ها مفید باشد.

 

اصول سلامتی استخوان

 

اهمیت استخوان‌ها

استخوان‌ها و اسکلت نقش‌های مهم بسیاری را در بدن بازی می‌کنند. آن‌ها:

ذخیره و تامین کلسیم لازم برای همه سلول‌های بدن و ارگان های بدن

به بدن پایداری می دهد و اتصال عضلات به استخوان هاست و به ما امکان حرکت و استفاده از اندام های بدن را می‌دهد.

محصور کردن و محافظت از اندام‌های حیاتی ما

فضایی برای مغز استخوان فراهم کنید که در آن تمام انواع سلول‌های خونی و استخوانی ساخته می‌شوند.

ساختار استخوان

به طور کلی ، استخوان ها از استخوان اسفنجی مانند مش ساخته شده از استخوان قشر سخت و جمع و جور تشکیل شده است.
غز استخوان در استخوان اسفنجی در مرکز بسیاری از استخوان ها یافت می شود

علاوه بر این، سلول‌های استخوان به محیط خود واکنش می‌دهند تا ساختار استخوان‌ها را برای مقاومت در برابر شکستن تقویت کنند.

همه این فرآیند های پیچیده در آنچه که به نظر یک ساختار محکم به نظر می‌رسد رخ می‌دهند.

و با این حال، در حالی که بیرون یک استخوان به شکل یک صخره به نظر می‌رسد، درون آن بیشتر شبیه مرجان توری است

که توسط یک پوسته سخت احاطه شده‌است. بر خلاف یک سنگ، استخوان بافت زنده است که به طور مداوم در حال تغییر است.

 

تغییر شکل استخوان

بعد از این که اسکلت بدن شکل می‌گیرد و به اندازه بزرگسالی خود رشد می‌کند، به طور کامل خود را در هر ۱۰ سال،

از طریق فرآیندی به نام بازسازی (remodeling) دوباره‌سازی می‌کند؟ بازسازی (remodeling) قطعات قدیمی استخوان را از بین می‌برد

و با استخوان تازه و جدید عوض می‌کند. این باعث می‌شود که استخوان و سلول‌های آن سالم و قوی باشند و به استخوان‌ها اجازه می‌دهد تا کلسیم بدن را تامین کنند.

اصول سلامتی استخوان و سالم ماندن اسکلت در گرو بازسازی خوب و تعادل مناسب بین حذف و تعویض بافت استخوان است.

در جوانان سالم، هر مقداری استخوان برداشته شود و جایگزین می‌شود.

این جایگزینی و بازسازی (remodeling) متعادل توسط متابولیسم استخوان شما کنترل می‌شود.

با افزایش سن، روند بازسازی (remodeling) ممکن است از تعادل خارج‌شده و منجر به از دست دادن ساختار و

استحکام استخوان شده و منجر به بیماری استخوان مانند پوکی استخوان شود.

 

تغییرشکل استخوان

عکس های بزرگ شده از داخل استخوان مهره ای در ستون فقرات. (بالا) استخوان سلولی سالم ، اسفنجی با معماری ضخیم به هم پیوسته (پایین) از بین رفتن استخوان لکه دار ناشی از پوکی استخوان با معماری ضعیف. این استخوان ضعیف شده در معرض خطر بیشتری برای شکستگی قرار دارد.

تغذیه و سلامت استخوان

 

تغذیه برای استخوان‌های سالم

منابع خوب کلسیم شامل شیر، پنیر، سبزیجات با برگهای سبز و بادام هستند.

تغذیه خوب برای اطمینان از اینکه بدن دارای پروتئین، مواد معدنی و ویتامین‌های لازم برای تولید و احیای استخوان است، ضروری است.

کلسیم، فسفر، روی و منیزیم مواد معدنی ضروری هستند که باید در رژیم غذایی ما وجود داشته باشند.

ویتامین‌ها D، K و A برای متابولیسم نرمال استخوان مورد نیاز هستند.

بدون این مواد مغذی، استخوان‌های ما می‌توانند ضعیف و به احتمال زیاد شکننده شوند.

کلسیم و ویتامین D به نقش مهمی که در ساختن استخوان‌های محکم بازی می‌کنند، معروف هستند.

 

منابع خوب کلسیم شامل شیر ، پنیر ، سبزیجات سبز برگ و بادام است

منابع خوب کلسیم شامل شیر ، پنیر ، سبزیجات سبز برگ و بادام است

 

اسکلت یک بانک ذخیره بزرگ برای کلسیم است و ویتامین D به بدن ما کمک می‌کند تا به طور موثر کلسیم را از رژیم غذایی خود جذب کنند.

اگر ما مقدار کافی کلسیم در رژیم غذایی خود نداریم، کلسیم از اسکلت برداشته می‌شود و باعث می‌شود

استخوان‌های ما ضعیف‌تر شوند. پوکی استخوان، شایع‌ترین بیماری‌های استخوان، می‌تواند با از دست دادن کلسیم و مواد معدنی دیگر بدتر شود.

منابع بزرگ کلسیم، محصولات لبنی مثل ماست و پنیر، و همچنین غلات، سویا و سبزیجات پر برگ سبز هستند.

همچنین اگر به طور کلی محصولات لبنی استفاده نمی کنید، قرص های مکمل کلسیم می‌تواند به شما کمک کند.

فعالیت جسمانی و سلامت استخوان

فعال بودن و پیروی از یک برنامه تمرینی منظم برای حفظ استخوان‌های سالم مهم هستند .

ورزشهایی که با وزن گذاری روی استخوان همراه است، برای حفظ استحکام استخوان و جلوگیری از پوکی استخوان اهمیت دارد .

فعالیت فیزیکی که با وزن گذاری روی استخوان همراه است می‌تواند کاهش از دست رفتن اصول سلامتی استخوان در افراد مسن را کند.

حفظ بافت عضلانی نیز باعث حفظ و تقویت استخوان اطراف می‌شود و به پیش‌گیری از افتادن کمک می‌کند .

تحمل وزن هر فعالیتی را که روی پاهای خود انجام می‌دهید توصیف می‌کند که استخوان‌ها و ماهیچه‌های شما را در برابر جاذبه به کار می اندازد .

 

تمرین‌های منظم روزانه روی سلول‌های استخوانی بدن شما تاثیر می‌گذارد و به استخوان‌ها کمک می‌کند قوی‌تر شوند ، مانند :
  • پیاده‌روی سریع
  • پیاده‌روی
  • ورزش‌های تیمی

حفظ سلامت استخوان در طول سن

با افزایش سن اصولا سلامت استخوان‌های ما تحت‌تاثیر ژنتیک ، تغذیه ، ورزش و کاهش هورمونی قرار می‌گیرند .

ما نمی‌توانیم ژن‌های خود را تغییر دهیم ، اما می‌توانیم تغذیه و سطح فعالیت خود را کنترل کنیم و در صورت لزوم ، از داروهای پوکی استخوان استفاده کنیم .

هیچگاه برای بهبود سلامت استخوان دیر نشده است .

استخوان به طور قطع می‌تواند در طول زمان قوی‌تر یا ضعیف‌تر شود .

توصیه‌هایی برای استخوان‌های سالم

هر سال حدود ۱۵۰ میلیون آمریکایی به خاطر استخوان‌های ضعیف دچار شکستگی می‌شوند که منجر به ناتوانی موقت یا دائم و حتی مرگ می‌شوند.

کارهایی هست که می‌توانید برای حفظ و حتی بهبود استحکام استخوان خود انجام دهید .

ریسک فردی خود را برای شکستگی استخوان درک کنید . این ریسک براساس هر عامل خطر برای شکستگی و تراکم استخوان شما است .

اگر به آزمایش تراکم استخوان نیاز دارید از پزشک خود بپرسید .

ریسک فردی خود را برای کاهش بافت استخوانی درک کنید . ژنتیک نقشی در سلامت استخوان ایفا می‌کند و

برخی افراد میزان بالای ترک استخوان پس از یائسگی یا پیری را تعیین کرده‌اند . با دکتر خود در مورد آزمایش متابولیسم استخوان صحبت کنید .

 

آزمایش متابولیسم استخوان می‌تواند اطلاعات بیشتری در مورد ریسک شکستگی شما ارائه دهد .
  • هر روز فعال باشید : فعالیت‌های استقامتی -تمرینات با وزنه- به ساخت استخوان‌های قوی کمک می‌کنند .
    کودکان باید حداقل یک ساعت در روز ورزش کنند و بزرگسالان باید در کل ۱۰ دقیقه فعالیت روزانه داشته باشند .
  • وزن سالمی داشته باشید : افراد بالغ که اضافه‌وزن دارند خطر بیشتری برای افتادن دارند . کاهش وزن نیز ،
    خطر از دست دادن بافت استخوان را افزایش می‌دهد .کلسیم و ویتامین دی کافی دریافت کنید .
  • سیگار نکشید : سیگار کشیدن می‌تواند بافت استخوان را کاهش داده و ریسک شما را برای یک شکستگی استخوان افزایش دهد .
  • مصرف الکل را محدود کنید : مصرف الکل سنگین بافت استخوان را کاهش داده و ریسک شما را برای شکستگی استخوان‌های افزایش می‌دهد .
  • خطر سقوط را کم کنید : راهکارهای زیادی برای کمک به پیش‌گیری از سقوط وجود دارد .
    موانع را حذف کرده و ویژگی‌های ایمنی را – مانند نصب دستگیره ها و فرش وموکت هایی که سر نخورند – اضافه کنید.
  • داروهای تقویت استخوان را در نظر بگیرید : علاوه بر مکمل‌های کلسیم و ویتامین D، گزینه‌های دارویی زیادی وجود دارند
    که از دست دادن استخوان را آهسته می کند و باعث افزایش استحکام استخوان می‌شود.

درباره این روش‌ها و داروها با پزشک خود مشورت کنید .

 

 

 

منبع : سایت orthoinfo 

ترجمه شده توسط : دکترمحمد رسول نظام آبادی

پوکی استخوان

پوکی استخوان

 

پوکی استخوان چیست؟

پوکی استخوان از دست دادن استخوان به صورت پیشرونده همراه با افزایش خطر شکستگی است.

پوکی استخوان در لغت به معنای استخوان متخلخل است. این بیماری غالباً در طول سالها پیشرفت می کند،

بدون اینکه علائم و ناراحتی ایجاد کند تا زمانی که یک شکستگی رخ دهد.

پوکی استخوان غالباً باعث کوتاه شدن قد و حالت گوژپشتی (قوز شدید در پشت) می شود.

 

چرا باید نگران پوکی استخوان باشم؟

 

پوکی استخوان یک مشکل بزرگ در حوزه سلامت است که بیش از 44 میلیون آمریکایی را درگیر کرده و با حدود 2 میلیون

شکستگی استخوان در سال همراهی دارد. طبق اعلام بنیاد ملی پوکی استخوان،

تعداد شکستگی های ناشی از پوکی استخوان ممکن است تا سال 2025 به بیش از 3 میلیون نفر در سال برسد.

 

مهره هایی که علائم پوکی استخوان را نشان می دهد. مهره های طبیعی (سمت چپ)، مهره ها با پوکی استخوان خفیف (وسط) و مهره ها با پوکی استخوان شدید (راست).

 

یک نفر از هر دو زن و یک نفر از چهار مرد بالای 50 سال شکستگی استخوان ناشی از پوکی استخوان را متحمل می شوند.کلسیم

بسیاری از این موارد شکستگی دردناک لگن، ستون فقرات، مچ دست، بازو و ساق پا است که اغلب در نتیجه سقوط اتفاق می افتد.

با این حال، اگر استخوان ها در اثر پوکی استخوان ضعیف شده باشند، حتی انجام کارهای خانگی ساده می توانند منجر به شکستگی ستون فقرات شوند.

جدی ترین و ناتوان کننده ترین شکستگی ناشی از پوکی استخوان، شکستگی لگن است.

بیشتر بیمارانی که دچار شکستگی لگن هستند و قبلاً به طور مستقل زندگی می کردند نیاز به کمک خانواده یا پرستار دارند.

تمام بیمارانی که دچار شکستگی لگن هستند، برای چندین ماه به وسیله کمکی راه رفتن نیاز دارند

و تقریباً نیمی از آنها به صورت دائم به عصا یا واکر برای جا به جایی در خانه یا خارج از منزل احتیاج دارند.

شکستگی های لگن هزینه بر است. هزینه مراقبت های بهداشتی از شکستگی لگن در سال بیش از 11 میلیارد دلار یا حدود 37000 دلار برای هر بیمار است.

 

چه عواملی باعث پوکی استخوان می شود؟

 

پزشکان دلایل پزشکی دقیق پوکی استخوان را نمی دانند، اما آنها بسیاری از عوامل اصلی که منجر به این بیماری می شوند را شناسایی کرده اند.

افزایش سن و سالخوردگی

همه افراد با افزایش سن استخوان خود را از دست می دهند.

بعد از 35 سالی، بدن استخوان جدید کمتری برای جایگزینی استخوان پیر از دست رفته می سازد.

به طور کلی، هر چه سن شما بالاتر رود، توده استخوانی شما پایین ترمی آید و خطر ابتلا به پوکی استخوان بیشتر است.

وراثت

سابقه خانوادگی شکستگی؛ جثه کوچک و ظریف، پوست روشن و چهره بور؛

نژاد قفقازی( هندی و اروپایی) یا آسیایی می تواند خطر ابتلا به پوکی استخوان را افزایش دهد.

وراثت می تواند دلیل ابتلا به پوکی استخوان زودهنگام ( در سنین کم) را توضیح دهد.

تغذیه و سبک زندگی

تغذیه ضعیف، از جمله رژیم غذایی با کلسیم کم، وزن پایین و یک سبک زندگی بی تحرک

مانند سیگار کشیدن و استفاده بیش از حد از الکل با پوکی استخوان مرتبط بوده است.

داروها و بیماریهای دیگر

پوکی استخوان با استفاده از برخی داروها از جمله استروئیدها ( کورتون) و سایر بیماریها از جمله برخی مشکلات تیروئید مرتبط بوده است.

برای جلوگیری از پوکی استخوان یا جلوگیری از بدتر شدن آن، چه کاری می توانم انجام دهم؟

برای جلوگیری از پوکی استخوان، آهسته کردن پیشرفت آن و پیشگیری از شکستگی حاصل از آن،

باید مقدار کافی کلسیم و ویتامین دی را در رژیم غذایی خود بگنجانید و به صورت منظم ورزش کنید.

کلسیم

در طی سالهای رشد، بدن شما برای ساختن استخوانهای قوی و ایجاد ذخیره كلسیم نیاز به كلسیم دارد.

ساختن توده استخوانی در جوانی، سرمایه گذاری خوبی برای آینده شما است.

دریافت کلسیم ناکافی در طول رشد می تواند به پیشرفت پوکی استخوان در سنین بالاتر کمک می کند.

شما در هر سن و وضعیت سلامتی که باشید، برای سلامت استخوان ها به کلسیم نیاز دارید.

کلسیم پس از رشد همچنان یک ماده مغذی اساسی محسوب می شود زیرا بدن روزانه کلسیم را از دست می دهد.

اگرچه کلسیم نمی تواند از از دست دادن تدریجی استخوان بعد از یائسگی جلوگیری کند،

اما همچنان در حفظ کیفیت استخوان نقش اساسی دارد. حتی اگر زنان یائسه بشوند یا در حال حاضر پوکی استخوان داشته باشند،

افزایش مصرف کلسیم و ویتامین دی می تواند خطر شکستگی را کاهش دهد.

مقدار کلسیم مورد نیاز شما بسته به سن و عوامل دیگر متفاوت خواهد بود.

آکادمی ملی علوم در مورد مصرف روزانه کلسیم توصیه های زیر را ارائه می دهد:

مردان و زنان 9 تا 18 سال: 1300 میلی گرم در روز
زنان و مردان 19 تا 50 سال: 1000 میلی گرم در روز
زنان باردار یا شیرده تا سن 18 سالگی: 1300 میلی گرم در روز
زنان باردار یا شیرده 19 تا 50 سال: 1000 میلی گرم در روز
زنان و مردان بالای 50 سال: 1200 میلی گرم در روز
محصولات لبنی از جمله ماست و پنیر منابع غنی کلسیم هستند.

هشت اونس شیر( تقریبا معادل 250 سی سی) حاوی حدود 300 میلی گرم کلسیم است.

سایر غذاهای سرشار از کلسیم شامل ماهی ساردین با استخوان و سبزیجات با برگ سبز مثل کلم بروکلی است.

اگر رژیم غذایی شما حاوی کلسیم کافی نیست،

مکمل های غذایی می توانند کمک کنند. قبل از مصرف مکمل کلسیم با پزشک خود مشورت کنید.

 

ویتامین دی

ویتامین دی به بدن شما کمک می کند کلسیم را جذب کند.

توصیه برای ویتامین دی روزانه 200 تا 600 واحد بین المللی است.

فرآورده های لبنی یک منبع غنی ویتامین دی هستند (یک لیوان شیر حاوی 100 واحد ویتامین دی است.

یک مولتی ویتامین حاوی 400 واحد ویتامین دی است). در صورتی که رژیم غذایی شما حاوی مقادیر کافی از این ماده مغذی نباشد،

می توان مکمل های ویتامین مصرف کرد. قبل از مصرف مکمل ویتامین با پزشک خود مشورت کنید. مصرف بیش از حد ویتامین دی می تواند سمی باشد.

ورزش منظم

همانند عضلات، استخوان ها برای قوی ماندن به ورزش نیاز دارند. مهم نیست که سن شما چقدر باشد،

ورزش علاوه بر بسیاری از مزایای که برای سلامتی دارد می تواند از دست دادن استخوان را به حداقل برساند.

پزشکان معتقدند که برنامه ورزش متوسط و منظم (3 تا 4 بار در هفته) در پیشگیری و مدیریت پوکی استخوان مؤثر است.

تمریناتی که با تحمل وزن همراه هستند مانند پیاده روی، دویدن، بالا رفتن از پله ها، رقصیدن،

راه رفتن روی تردمیل و وزنه برداری احتمالاً بهترین ورزش ها هستند.

افتادن علت 50% شکستگی ها است. بنابراین، حتی اگر چگالی و تراکم استخوان پایینی نیز دارید،

در صورت جلوگیری از افتادن می توانید از شکستگی جلوگیری کنید. برنامه هایی که بر پایه آموزش تعادل هستند،

مثل تای چی، باید تأکید شود. قبل از شروع هر برنامه ورزشی با پزشک خود مشورت کنید.

 

چگونه پوکی استخوان تشخیص داده می شود؟

تشخیص پوکی استخوان معمولاً توسط پزشک با استفاده از ترکیبی از شرح حال پزشکی و معاینه،

تصویربرداری با اشعه ایکس، تست تراکم استخوان و آزمایشات تخصصی آزمایشگاهی انجام می شود.

اگر پزشک تشخیص دهد که توده استخوانی شما کم شده است، ممکن است آزمایش های اضافی انجام دهد

تا احتمال ابتلا به سایر بیماری هایی که می تواند باعث از دست دادن توده استخوانی شود،

از جمله استئومالاسیا (بیماری متابولیک که با معدنی شدن غیر طبیعی استخوان مشخص می شود)

و یا هایپرپاراتیروئیدیسم (فعالیت بیش از حد غدد پاراتیروئید) را بررسی کند.

کوتاه شدن قد و ظاهر خمیده فرد مبتلا به پوکی استخوان ناشی از تخریب جزئی مهره های ضعیف است.

 

تست تراکم استخوان یک روش پرتونگاری بی خطر و بی درد است که تراکم استخوان شما را با بالاترین تراکم استخوانی

که شخصی با جنس و نژاد شما باید در سن 20 تا 25 سالگی داشته باشد، مقایسه می کند.

تست تراکم استخوان غالباً در زمان یائسگی در خانمها انجام می شود.

امروزه چندین نوع تست تراکم استخوانی برای تشخیص کاهش تراکم استخوان در نواحی مختلف بدن استفاده می شود.

اندازه گیری جذب انرژی دوگانه با اشعه ایکس (DEXA) یکی از دقیق ترین روش ها است،

اما تکنیک های دیگر همچنین می توانند پوکی استخوان را شناسایی کنند،

از جمله اندازه گیری جذب یک فوتون (SPA)، توموگرافی کامپیوتری کمی (QCT)، اندازه گیری جذب با رادیوگرافی و سونوگرافی.

پزشک شما می تواند تعیین کند که کدام روش برای شما مناسب تر است.

چگونه پوکی استخوان درمان می شود؟

از آنجا که استخوان از دست رفته قابل جایگزینی نمی باشد، درمان پوکی استخوان بر جلوگیری از دست دادن بیشتر استخوان در آینده تمرکز دارد.

درمان اغلب تیمی است که متخصصین طب فیزیکی و توانبخشی،غدد، داخلی، ارتوپدی، زنان و زایمان با هم همکاری می کنند.

اگرچه ورزش و تغذیه اغلب اجزای اصلی برنامه درمانی پوکی استخوان هستند، اما درمان های دیگری نیز وجود دارد.

درمان با استروژن

درمان با استروژن (ERT) اغلب برای زنان در معرض خطر بالای پوکی استخوان برای جلوگیری از کاهش تراکم استخوان و کاهش خطر شکستگی توصیه می شود.

اندازه گیری تراکم استخوان در هنگام شروع یائسگی ممکن است به شما کمک کند که آیا ERT برای شما مناسب است یا خیر.

هورمون ها همچنین از بروز بیماری های قلبی جلوگیری می کنند و سبب بهبود عملکرد شناختی و عملکرد ادراری می شوند.

ERT با افزایش خطر ابتلا به سرطان پستان همراه است. باید در مورد خطرات و مزایای ERT با پزشک خود صحبت کنید.

تعدیل کننده های انتخابی گیرنده استروژن( SERMs)

آنتی استروژن های جدید موسوم به SERMs (تعدیل کننده انتخابی گیرنده استروژن) می توانند باعث افزایش توده استخوانی،

کاهش خطر شکستگی ستون فقرات و کاهش احتمال ابتلا به سرطان پستان شوند.

کلسیتونین

کلسی تونین یکی دیگر از داروهای مورد استفاده جهت کاهش از دست دادن تراکم استخوان و درمان پوکی استخوان است.

فرم اسپری بینی این دارو باعث افزایش توده استخوانی و محدود کردن شکستگی ستون فقرات می شود و ممکن است باعث تسکین درد شود.

بیس فسفونات

بیس فسفونات ها، از جمله آلندرونات، به طور قابل توجهی توده استخوانی را افزایش می دهد

و از شکستگی ستون فقرات و لگن جلوگیری می کند.

ERT ، SERM، کلسی تونین و بیس فسفونات ها همگی به بیمار مبتلا به پوکی استخوان فرصتی می دهند،

که نه تنها توده استخوانی را افزایش دهد بلکه خطر شکستگی را به میزان قابل توجهی کاهش می دهد.

 

 

 

منبع : سایت orthoinfo 

ترجمه شده توسط : دکتر مهسا عدیلی

تعویض مفصل هیپ

تعویض مفصل هیپ

 

توصیه های لازم بعد از جراحی تعویض مفصل هیپ

بعد از تعویض مفصل هیپ احتمالا انتظار دارید به شرایط زندگی قبل از عمل برگردید با این تفاوت که درد مفصل از بین رفته است.

در اکثر مواقع درست فکر میکنید اما بازگشت به تمامی فعالیت های روزمره کمی زمان می برد.

فعال بودن در طی دوران نقاهت به شما کمک می کند زودتر به این مرحله برسید.

اگرچه که شما قادر به انجام بیشتر فعالیتهای قبل از عمل خواهید بود اما ممکن است روش انجام آنها کمی تغییر کند.

مثلا باید روش های جدیدی برای خم شدن یاد بگیرید که به مفصل آسیب نرسد.

این توصیه ها به شما میکند که از مفصل تازه خود لذت ببرید و به فعالیتهای قبلی خود بدون آسیب زدن به آن برگردید.

 

ترخیص از بیمارستان

مدت زمان بستری ممکن است بین ۱ تا ۴ روز طول بکشد و به عواملی مانند سرعت ریکاوری شما بستگی دارد.

اگر جراحی شما در مراکز سرپایی انجام شده باشد ممکن است در همان روز مرخص شوید.

 

قبل از ترخیص از بیمارستان باید قادر به انجام فعالیت های زیر باشید

  • به تنهایی روی تخت رفته و از روی آن بلند شوید.
  • میزان درد تا حد قابل قبولی کنترل شده باشد.
  • قادر به خوردن، آشامیدن و رفتن به سرویس بهداشتی باشید.
  • بتوانید با استفاده از وسایل کمکی (مانند عصا، واکر یا چوب زیر بغل) در سطح صاف راه بروید و از ۳-۲ پله بالا رفته و پایین بیایید.
  • قادر به انجام ورزش های تجویز شده در منزل باشید.
  • احتیاط و مراقبت های لازم در مورد مفصل هیپ تازه را بدانید تا ازآسیب آن جلوگیری کنید.

اگر قادر به انجام این موارد نباشید شاید ترخیص شما از بیمارستان خطرناک باشد.

 

با وجود اینکه میزان عوارض بعد از جراحی تعویض مفصل هیپ بالا نیست اما در صورت رخ دادن،

باعث به تعویق افتادن یا کاهش میزان ریکاوری می شود. بنابراین باید علائم نشان دهنده این عوارض را به خوبی بشناسید.

 

نشانه های هشدار دهنده برای عفونت
  • -تب پایدار (بیشتر از ۳۷.۷ درجه سانتیگراد)
  • -لرز
  • -قرمزی و درد اطراف محل زخم همراه با ترشح
  • -افزایش درد در حین استراحت و یا فعالیت

 

نشانه های هشدار دهنده برای تشکیل لخته خون در پا:
  • -درد اندام تحتانی یا ساق پا که ارتباطی با محل جراحی ندارد.
  • -درد و یا قرمزی بالا یا پایین زانو
  • -تورم شدید ران، ساق و مچ پا

 

در موارد نادر ممکن است لخته خون از پا حرکت کرده،به ریه ها برسد و باعث آمبولی ریه شود که بسیار خطرناک است،

 

نشانه های آمبولی ریه عبارتند از:
  • -تنگی نفس
  • -درد ناگهانی قفسه سینه
  • -درد لوکالیزه قفسه سینه به دنبال سرفه کردن

بروز هریک از این علائم را به سرعت با پزشک خود درمیان بگذارید.

 

دوران ریکاوری تعویض مفصل هیپ در خانه

تا چندین روز یا شاید چندین هفته  به کمک در منزل نیازخواهید داشت.

بهتر است قبل از جراحی با یکی از دوستان یا افراد خانواده هماهنگ کنید تا در کارهای منزل به شما کمک کند.

 

آماده کردن محیط خانه

  • وسایل منزل را طوری قرار دهید که بتوانید با واکر یا عصا از بین آن ها عبور کنید. بهتر است اتاق خود را در محلی قرار دهید که پله نداشته باشد
  • وسایل مورد نیاز مانند تلفن، کنترل، عینک، کتاب و داروهای خود را در محل مناسبی قرار دهید تا مجبور نشوید برای برداشتنشان خم شوید یا خود را به بالا بکشید.
  • فرش یا موانع دیگر مثل سیم های بلند را از محل رفت و آمد خود دور کنید تا باعث زمین خوردن شما نشود.
  • از یک صندلی سفت که ارتفاع آن بلندتر از حد معمول است، استفاده کنید.
  • در حمام یک صندلی برای نشستن قرار دهید و از یک توالت فرنگی با ارتفاع بلند استفاده کنید و روی دیوار دستگیره نصب نمائید.
  • از وسایل کمکی مثل پاشنه کش بلندو وسایل حمام دسته دار استفاده کنید.

 

مراقبت از زخم

برای مراقبت از محل زخم و پیش گیری از عفونت به نکات زیر توجه کنید:

  • محل بخیه ها را خشک و تمیز نگه دارید و پانسمان را طبق دستور پزشک عوض کنید.
  • از پزشک خود درباره زمان حمام کردن سوال کنید.
  • در صورت ترشح از محل زخم یا قرمزی زیاد آن به پزشک خبر دهید زیرا میتواند نشانه عفونت باشد.

 

آماده سازی خانه برای دوران نقاهت تعویض مفصل هیپ

با در دسترس قرار دادن وسایلی که اغلب از آنها استفاده می کنید، “مرکز بهبود” را آماده کنید.

تورم

تورم شدید در چند روز یا چند هفته اول بعد جراحی قابل انتظار خواهد بود. در مدت 6-3 ماه میزان تورم کمتر می شود.

برای کاهش تورم، پاها را کمی بالاتر قرار داده و از یخ استفاده کنید. هم چنین استفاده از جوراب های فشاری باعث کاهش تورم می شود.

درصورت شدید تر شدن تورم پا، حتما به پزشک خود اطلاع دهید زیرا میتواند نشانه ایجاد لخته در پا باشد.

 

داروها

تمامی داروهای تجویز شده توسط پزشک را به دقت مصرف کنید که معمولاً شامل داروهای ضد درد مخدر و غیرمخدر،

داروهای خوراکی و تزریقی ضد لخته شدن خون، ملین ها و ضد تهوع ها هستند.

اگر قصد مصرف مکمل یا ویتامین را دارید با پزشک خود مشورت کنید تا با داروهای تجویز شده قبلی تداخل نداشته باشد.

پیش گیری از ایجاد عفونت در مفصل مصنوعی بسیار مهم است. به همین منظور بعضی از بیماران باید قبل از اقدامات دندان پزشکی آنتی بیوتیک مصرف کنند.

در صورت لزوم باید کارت سلامتی همراه داشته باشید تا در موارد اورژانسی پرسنل درمانی از اینکه مفصل شما تعویض شده است آگاه شوند.

 

رژیم غذائی

قبل از ترخیص از بیمارستان رژیم غذائی شما باید به حالت معمول برگردد.

در صورت نیازبرای شما آهن و ویتامین تجویز می شود.

اگر وارفارین مصرف می کنید از خوردن زیاد مکمل ها وغذاهای سرشار از ویتامین K پرهیز کنید

(مواد غذائی مثل: بروکلی، گل کلم، جگر، لوبیا سبز،  نخود، عدس، دانه  و روغن سویا، اسفناج، کلم پیچ، کاهو، شلغم و پیاز).

مایعات کافی بنوشید واز مصرف الکل بپرهیزید. مراقب افزایش وزن باشید زیرا افزایش وزن باعث فشار بیش از حد به مفصل هیپ جدید شما می شود .

 

وزن گذاشتن روی مفصل جدید

به توصیه های پزشک مبنی بر استفاده از عصا، واکر یا چوب زیر بغل و زمان مناسب وزن گذاشتن روی

پا توجه کنید. وزن گذاشتن کامل روی پا میتواند بلافاصله بعد از جراحی انجام شود و

یا تا چند هفته به تعویق بیفتد که بستگی به نوع تعویض مفصل هیپ و توصیه های پزشک دارد.

 

برگشتن به کارهای روزانه

بعد از بازگشت به خانه شما باید درحد توان و طبق دستور پزشک فعالیت خودرا از سر بگیرید. از فعالیت شدید و زود هنگام بپرهیزید.

 

رانندگی

معمولا زمانی که نیازی به مصرف مسکن های مخدر نباشد می توانید رانندگی کنید

به شرطی که قدرت عضلات  و رفلکس های  بدن شما به حالت طبیعی برگشته باشد. با پزشک خود مشورت کنید.

 

فعالیت جنسی

در این مورد با پزشک مشورت کنید. معمولا چند هفته بعد از جراحی از سرگیری فعالیت جنسی امکان پذیر است.

 

وضعیت خوابیدن

بسته به نوع جراحی ممکن است پزشک خوابیدن در یک پوزیشن خاص را ممنوع کند

و یا بخواهد برای مدتی از یک بالش بین پاها استفاده کنید. در این مورد با پزشک خود مشورت کنید.

 

برگشت کار

بسته به نوع کار وسرعت بهبود، زمان بازگشت به کار از چندین روز تا چندین هفته متغیر است.

 

ورزش

حداقل به مدت 2ماه باید ورزشهایی که پزشک شما تجویز کرده است را انجام دهید.

گاهی اوقات برای بهبود انعطاف پذیری مفصل هیپ و تقویت عضلات پا، استفاده از دو چرخه ثابت توسط پزشک توصیه می شود.

 

  • هرچقدر دوست دارید راه بروید اما فراموش نکنید که راه رفتن جایگزین ورزشهایی که پزشک شما تجویز کرده نمی شود.
  • شنا یک ورزش بسیار خوب برای شماست، بلافاصله بعد از بهبود زخم می توانید شنا کنید.
  • به طورکلی ورزشهایی بافشارکم مثل گلف، تنیس سبک و دوچرخه بهتر از ورزشهایی مانند پریدن، دویدن و اسکی است.

 

مسافرت هوایی

تغییرات  فشار هوا و بی حرکتی می تواند باعث افرایش تورم در اندام جراحی شده شود

به خصوص در مواردی که مدت زیادی از جراحی نگذشته باشد. قبل از مسافرت با پزشک خود مشورت کنید.

هنگام رد شدن از زیر جایگاه کنترل در فرودگاه پروتز شما میتواند باعث آلارم زدن دستگاه شود.

از قبل به پرسنل مربوطه اطلاع دهید که مفصل هیپ شما فلزی است.

 

 

بایدها و نبایدهای لازم برای مراقبت از مفصل هیپ تازه

 

کارهایی که نباید انجام دهید:
  • حداقل تا ۸-۶ هفته بعد از جراحی، پاها را از قسمت زانو روی هم قرار ندهید.
  • زانوی خود را بیشتر از سطح مفصل هیپ بالا نیاورید.
  • هنگامی که نشسته اید یا در حال نشستن هستید به جلو خم نشوید.
  • زمانی که نشسته اید سعی نکنید چیزی از روی زمین بردارید.
  • زمانی که خم میشوید پای خود را زیاد به داخل و خارج نچرخانید.
  • کمر خود را بیشتر از ۹۰ درجه خم نکنید.
  • هنگامی که در تخت خوابیده اید برای بلند کردن پتو به جلو خم نشوید.

 

کارهایی که بعد از تعویض مفصل هیپ باید انجام دهید:
  • جهت پا را رو به جلو نگه دارید.
  • در هنگام ایستادن یا نشستن اندام درگیر را در جلوی خود قرار دهید.
  • از صندلی بلند در اشپزخانه استفاده کنید.
  • روی پای درگیر زانو بزنید.
  • برای کاهش درد و تورم از یخ استفاده کنید اما توجه داشته باشید یخ باعث بی حسی می شود. یخ را مستقیم روی پوست قرار ندهید. از حوله مرطوب یا آیس پک استفاده کنید.
  • برای بهبود دامنه حرکت مفصل، قبل از ورزش از کمپرس گرم استفاده کنید.
  • اگر هنگام ورزش عضلات پا درد گرفت شدت ورزش را کمتر کنید اما آن را متوقف نکنید.

 

 

 

منبع : سایت orthoinfo 

ترجمه شده توسط : دکتر روژین نیک رای

پیشگیری از شکستگی سر استخوان ران

پیشگیری از شکستگی سر استخوان ران

 

پیشگیری از شکستگی سر استخوان ران این شکستگی در استخوان ران درست زیر مفصل ران است.

این صدمات جدی هستند که بیشتر در افراد 65 ساله و بالاتر مشاهده می شود.

زنان به ویژه در برابر شکستگی های لگن آسیب پذیر هستند.شکستگی های فمور می تواند تحرک و استقلال را محدود کند.

بیشتر این شکستگی ها به عمل جراحی ، بستری شدن در بیمارستان و توانبخشی گسترده نیاز دارد.

 

پیشگیری از شکستگی سر استخوان ران

آسیب سر استخوان ران

 

بیشتر افرادی که قبلاً قبل از شکستگی  به طور مستقل زندگی می کردند بعد از آن به کمک نیاز دارند.

این وابستگی از کمک اعضای خانواده و متخصصان بهداشت در منزل ، تا پذیرش در آسایشگاه سالمندان یا سایر مراکز درمانی طولانی مدت باشد.

 

شکستگی فمور

شکستگی در ربع فوقانی استخوان ران (ران) است. میزان وقوع استراحت بستگی به نیروهای درگیر آن دارد.

نوع جراحی ای که برای درمان شکستگی لگن استفاده می شود در درجه اول مبتنی بر استخوان ها و

بافت های نرم آسیب دیده یا سطح شکستگی است.

 

علت

بیشتر شکستگی های فمور در اثر عواملی که باعث ضعف استخوان می شوند ، همراه با ضربه ناشی از سقوط ایجاد می شود.

 

قدرت استخوان سر ران

استحکام استخوان با افزایش سن کاهش می یابد. استخوان ها می توانند بسیار ضعیف و شکننده شوند – وضعیتی به نام پوکی استخوان.

پوکی استخوان اغلب در زنان بعد از یائسگی و در مردان در سن بالاتر بروز می کند.

شکستگی استخوان سر ران

شکستگی استخوان سر ران

 

این اختلال افراد را در معرض خطر بیشتری برای شکستگی استخوانها به ویژه شکستگی های فمور ، مچ و ستون فقرات قرار می دهد.

 

عوامل خطر

بسیاری از عواملی که شما را در معرض خطر بیشتری برای شکستگی سر استخوان ران فمور قرار می دهد ، عواملی هستند که باعث پوکی استخوان می شوند.

خطر شکستگی فمور با افزایش سن افزایش می یابد. طبق بررسی های (NHDS) ، در سال 2010 ،

بیش از 80٪ افرادی که به دلیل شکستگی فمور در بیمارستان بستری بودند ، سن 65 سال داشتند.

  • جنسیت

در سال 2010 ، 72٪ از شکستگی های لگن در افراد 65 ساله و بالاتر، در زنان رخ داده است.

  • وراثت

سابقه خانوادگی پوکی استخوان یا شکستگی ناشی از پوکی استخوان در زندگی شما را در معرض خطر بیشتری برای شکستگی فمور قرار می دهد.

افرادی که دارای ساخت و سازهای کوچک جثه نیز در معرض خطر هستند.

  • تغذیه

وزن کم بدن و تغذیه نامناسب از جمله رژیم غذایی کم کلسیم و ویتامین D می تواند شما را مستعد پوکی استخوان و شکستگی کند.

  • سبک زندگی

سیگار کشیدن ، استفاده بیش از حد از الکل و عدم ورزش باعث تضعیف استخوان ها می شود.

علاوه بر عواملی که در استحکام استخوان تأثیر می گذارد ، مواردی که شما را احتمال سقوط را بیشتر می کند می تواند احتمال شکستگی فمور را افزایش دهد

  • اختلالات جسمی و روحی

ضعف جسمی ، آرتروز ، تعادل ناپایدار ، بینایی ضعیف ، سالخوردگی ، زوال عقل و یا بیماری آلزایمر می تواند احتمال افتادن را افزایش دهد.

  • داروها

بسیاری از داروها می توانند بر تعادل و قدرت تأثیر بگذارند. عوارض جانبی برخی داروها همچنین می تواند شامل خواب آلودگی و سرگیجه باشد.

 

جلوگیری از شکستگی فمور

 

شکستگی فمور

پیشگیری از شکستگی سر استخوان ران

ایمنی خانه

بیشتر شکستگی های لگن در نتیجه سقوط رخ می دهد و بیشتر سقوط ها در خانه اتفاق می افتد.

بسیاری از سقوط ها با اقدامات ساده ایمنی در خانه مانند از بین بردن پستی بلندی ها ،

تأمین نور کافی و نصب میله در حمام ها قابل پیشگیری است.

 

ورزش

ورزش متوسط می تواند پوکی استخوان را کند کرده و قدرت عضلات را حفظ کند. همچنین می تواند تعادل و هماهنگی را بهبود بخشد.

گزینه های خوب ورزش شامل دویدن ، پیاده روی ، شنا ، رقصیدن و تمرین وزنه برداری است.

آموزش تعادل و تای چی نشان داده شده است که افت سقوط را کاهش می دهد و خطر شکستگی لگن را کاهش می دهد.

Tai chi برنامه ای از تمرینات ، تنفس و حرکات مبتنی بر شیوه های باستانی چینی است.

این کلاس ها همچنین می توانند اعتماد به نفس را افزایش داده و تعادل بدن را بهبود ببخشند.

اگر تازه برنامه ورزشی را شروع کرده اید حتما با پزشک خود صحبت کنید.

 

سلامتی و داروهای خود را چک‌کنید

هر سال ، حتماً معاینه چشم انجام دهید ، و همچنین از نظر جسمی که شامل ارزیابی مشکلات قلبی و فشار خون است.

در مورد عوارض جانبی داروها و داروهای بدون نسخه که مصرف می کنید با پزشک خود صحبت کنید.

نگه داشتن لیست به روز تمام داروهایی که مصرف می کنید بسیار مفید است

تا بتوانید آن را برای پزشک دیگری که با آنها مشورت می کنید تهیه کنید.

 

 

سلامتی استخوان خود را با افزایش سن حفظ کنید

با افزایش سن ، استخوانهای ما تحت تأثیر ژنتیک ، تغذیه ، ورزش و از بین رفتن هورمونی قرار می گیرند.

ما نمی توانیم ژن های خود را تغییر دهیم ، اما می توانیم سطح تغذیه و فعالیت خود را کنترل کنیم و در صورت لزوم داروهای پوکی استخوان مصرف کنیم.

کارهایی وجود دارد که می توانید برای حفظ و حتی بهبود قدرت استخوان خود انجام دهید.

خطر فردی خود را برای شکستگی درک کنید. این به هر فاکتور خطری که برای شکستگی سر استخوان ران و تراکم استخوان شما وجود دارد ، بستگی دارد.

در صورت نیاز به آزمایش تراکم استخوان از پزشک خود سوال کنید.

ژنتیک در سلامت استخوان ها نقش دارد و برخی از افراد از نظر ژنتیکی میزان تخریب بیشتری از استخوان را بعد از یائسگی یا با افزایش سن تجربه میکنن .

در مورد آزمایش متابولیسم استخوان با پزشک خود صحبت کنید.

آزمایش متابولیسم استخوان می تواند اطلاعات دیگری در مورد میزان خطر شما برای شکستگی فراهم کند.

پیشگیری از شکستگی سر استخوان ران

نقطه اتصال سر استخوان ران

 

برای پیشگیری از شکستگی سر استخوان ران زندگی سالم را انتخاب کنید. وزن سالم خود را حفظ کرده و رژیم غذایی سرشار از کلسیم و ویتامین D میل کنید

و سیگار نکشید و میزان مصرف الکل را محدود کنید.

داروهای تقویت کننده استخوان را در نظر بگیرید. علاوه بر مکمل های کلسیم و ویتامین D ، گزینه های دارویی زیادی وجود دارد

که باعث کاهش سرعت تخریب استخوان و افزایش قدرت استخوان می شوند.

در مورد این روش ها برای محافظت از استخوان های خود با پزشک خود صحبت کنید.

 

 

 

منبع : سایت orthoinfo 

ترجمه شده توسط : دکتر الهام لونی

سندرم درد پیچیده منطقه ای(دیستروفی سمپاتیک رفلکسی یا آتروفی سودک)

 

سندرم درد پیچیده منطقه ای(دیستروفی سمپاتیک رفلکسی یا آتروفی سودک) (CRPS) سندرمی است

با درد مداوم ناحیه‌ای از بدن که کاملأ از نظر زمان و شدت بروز درد تناسبی با نوع و شدت ضایعه یا تروما ندارد به شرایطی اطلاق می شود

که درد سوزشی شدید، خشکی، تورم و تغییر رنگ وجود دارد و اغلب دست را گرفتار می کند.

اگرچه در بازوها، ساق پا و پاها هم ممکن است ایجاد شود.

اسم های قدیمی تر بیماری سندرم درد منطقه‌ای پیچیده (CRPS)

دیستروفی سمپاتیکی رفلکسی، آتروفی سودک، سندرم شانه-دست یا کازالژیا بوده است.

 

توصیف سندرم درد منطقه‌ای پیچیده (CRPS)

 

دو نوع از CRPS وجود دارد:

  • نوع 1 بعد از بیماری یا آسیبی ایجاد می شود که آسیب مستقیم به عصب وارد نشده
  • نوع 2 بعد از آسیب مشخص عصب ایجاد می شود

اگرچه عامل شروع کننده متفاوت است اما در هر دو نوع علایم مشابه هست و سه مرحله مشابه از بیماری را طی می کنند.

 

  • مرحله اول: حاد

ممکن است سه ماه طول بکشد. درد سوزشی و افزایش حساسیت به لمس شایعترین علامت اولیه CRPS می باشد.

درد متفاوت از آسیب اولیه است ( مداومتر و ماندگار تر).

به دنبال آن تورم و خشکی مفاصل سپس گرمی و قرمزی اندام درگیر اتفاق می افتد.

ممکن است سرعت رشد ناخن و مو بیشتر از نرمال باشد و افزایش تعریق داشته باشیم.

(فاز حاد CRPS: این عکس دو ماه بعد از آسیب گرفته شده است)

 

a00021f01

  • مرحله دوم: دیستروفیک

مرحله دو می تواند 3 تا 12 ماه باقی بماند . تورم دائمی تر است و چین و چروک پوست از بین می رود.

دمای پوست خنک تر می شود. ناخن ها شکننده می شود.

درد گسترده تر می شود، خشکی افزایش می یابد و ناحیه درگیر به لمس حساستر می شود.

  • مرحله سوم: آتروفیک

مرحله سه بعد از یکسال اتفاق میافتد . پوست ناحیه مبتلا رنگ پریده، خشک، محکم کشیده شده و براق می شود.

ناحیه سفت شده و شانس برگشت حرکت کم می شود.

درد ممکن است کاهش یابد و این شرایط در بقیه قسمت های بدن پخش شود.

 

علت سندرم درد پیچیده منطقه ای(دیستروفی سمپاتیک رفلکسی یا آتروفی سودک)

اگرچه هر دو نوع CRPS به دنبال آسیب یا بیماری اتفاق می افتد اما علت دقیق آن مشخص نیست.

یک تئوری که مطرح شده ایجاد مدار کوتاه در سیستم عصبی است.

این مدار کوتاه منجر به افزایش فعالیت سیستم سمپاتیکی سیستم عصبی شده و بر جریان خون و غدد عرقی تاثیر می گذارد.

اغلب علایم به دنبال آسیب یا جراحی اتفاق می افتد.

سایر علل شامل فشار به عصب، عفونت، سرطان، مشکلات گردن یا حمله قلبی است.

معاینه پزشک

بعد از گرفتن شرح حال و علایم بیمار، پزشک به دقت شما را معاینه می کند.

بیماران مبتلا به طور غیرعادی از اندام درگیر خود محافظت میکنند

چون حتی یک لمس کوچک ممکن است منجر به درد شدیدی شود.

روش تشخیص

یک تست مشخص جهت تشخیص وجود ندارد.

بعضی از روش های تصویر برداری مثل عکس رادیوگرافی، MRI، یا اسکن استخوان ممکن است برای تایید تشخیص کمک کننده باشد.

درمان سندرم درد پیچیده منطقه ای(دیستروفی سمپاتیک رفلکسی یا آتروفی سودک)

تشخیص زودهنگام و درمان برای جلوگیری از پیشرفت بیماری بسیار اهمیت دارد.

همچنین مهم است به بیمار نگوییم که درد، خیالی است.

اگرچه شناخت کامل از بیماری وجود ندارد اما قابل درمان است.

بعد از 6 ماه درمان، دست های بیمار رنگ نرمال خود را پیدا کرده و تورم وجود ندارد.

 

a00021f02

درمان های غیر جراحی

 

 

  • داروها

داروهای ضد التهابی غیر استروئیدی(NSAIDs) ، کورتون خوراکی، دارو های ضد افسردگی، داروهای ضد فشارخون،

ضد تشنج ها و ضد درد های اپیوئیدی داروهایی هستند که جهت کاهش درد توصیه می شوند.

  • درمان تزریقی

تزریق داروهای بی حس کننده نزدیک اعصاب سمپاتیک در کاهش درد موثر است.

این روش معمولا در اوایل دوره بیماری جهت جلوگیری از پیشرفت مهم است.

  • بیوفیدبک

تکنیک های ریلکسیشن در کاهش درد موثر است.

  • ورزش درمانی

ورزش فعال که بر استفاده نرمال از اندام مبتلا تاکید داشته باشد برای درمان دائمی ضروری است.

فیزیوتراپی و کاردرمانی در کمک به برگرداندن الگوی حرکت نرمال کمک کننده است.

داروهای کاهش دهنده درد به بیماره اجازه شرکت در ورزش فعال را می دهد.

 

درمان جراحی

 

در صورتی که درمان غیرجراحی موفقیت آمیز نباشد، درمان جراحی برای کاهش علائم شاید  کمک کننده باشد.

  • تحریک نخاعی

الکترود های کوچکی در ستون فقرات کاشته می شوند و پالس های کوچک الکتریکی رو به اعصاب آسیب دیده می فرستند.

  • پمپ درد

دستگاه کوچکی که داروی کنترل درد را به نخاع می رساند، نزدیک شکم کار گذاشته می شود.

نتایج روش های جراحی ممکن است نا امید کننده باشد و در شرایط مزمن بیماری ارزیابی و مشاوره سایکولوژیک (روانشناسی) بیمار کمک کننده است.

 

 

برگرفته از سایت : https://orthoinfo.aaos.org

ترجمه توسط : دکتر آزاده قاروی آهنگر