نوشته‌ها

دررفتگی آرنج نوزادان

دررفتگی آرنج نوپایان

دررفتگی آرنج نوپایان یک آسیب شایع دوران اوایل کودکی است.

گاهی اوقات به عنوان “آرنج کشیده شده” گفته می شود زیرا در هنگام کشیدن آرنج کودک اتفاق می افتد و دررفتگی نسبی ایجاد می شود.

اصطلاح پزشکی این آسیب “نیمه دررفتگی سر استخوان رادیوس” است.

 

از آنجا که استخوان ها و ماهیچه های یک کودک خردسال هنوز در حال توسعه هستند،

به طور معمول برای بیرون کشیدن نسبی استخوان های آرنج از جای خود،

نیروی بسیار کمی لازم است و این آسیب را بسیار شایع می کند.

این بیماری اغلب در کودکان 1 تا 4 سال رخ می دهد،

اما می تواند در هر زمان از بدو تولد تا 6 سالگی یا 7 سالگی اتفاق بیفتد.

 

اگرچه این آسیب دیدگی ممکن است باعث درد اولیه شود،

اما یک پزشک یا دیگر متخصصان مراقبت های بهداشتی می توانند به راحتی آرنج را مجددا جااندازی کنند

و به سرعت هرگونه ناراحتی را از بین ببرند و حرکت بازو را برگردانند.

 

آناتومی

آرنج از استخوان بازوی فوقانی (humerus) و دو استخوان در قسمت جلوی ساعد (رادیوس و اولنا) تشکیل شده است.

در قسمت های داخلی و خارجی آرنج، رباط های قوی مفصل آرنج را در کنار هم نگه داشته و برای جلوگیری از دررفتگی کار می کنند.

دررفتگی آرنج نوپایان  

در آرنج دو مفصل وجود دارد:

 

مفصل humeroulnar بین اولنا و humerus که امکان خم شدن آرنج را فراهم می کند.

مفصل radiocapitellar ،که از رادیوس و بخشی از هومروس ساخته شده است،

امکان چرخش ساعد را فراهم می آورد تا دست بتواند کف دست را به سمت بالا بچرخاند.

مفصل رادیوکاپیتلار در دررفتگی آرنج نوپایان درگیر است.

 

 

تعریف

دررفتگی آرنج نوپایان زمانی اتفاق می افتد که جدایی جزئی مفصل رادیوکاپیتلار وجود دارد.

از آنجا که رباط های کودک خردسال – بافت های قوی که استخوان ها را به یکدیگر متصل می کنند – کاملاً شکل نگرفته اند،

حتی یک نیروی خفیف روی مفصل ممکن است باعث جابجایی یا نیمه دررفتگی شود.

رباط حلقوی رادیوس را احاطه کرده و ممکن است در بعضی از کودکان خردسال به ویژه شل باشد،

که ممکن است منجر به عود مجدد آن شود.

علت

دررفتگی آرنج نوپایان اغلب وقتی اتفاق می افتد که فرد مراقب کننده دست یا مچ دست کودک را نگه داشته و ناگهان روی بازو می کشد

تا از وضعیت خطرناک خودداری کند یا به کودک کمک کند روی یک پله برود یا از مانع رد شود.

این آسیب ممکن است در هنگام بازی نیز رخ دهد که یک دوست بزرگتر یا یک عضو خانواده،

کودک را با نگه داشتن دست ها به دور خود تاب دهد.

 

این اتفاق به ندرت در اثر سقوط ایجاد می شود.

اگرهنگام افتادن روي يك دستی که باز شده يا مستقيم روي آرنج،

آرنج آسيب ببيند،

ممكن است به جاي دررفتگی آرنج نوپایان ،

يك استخوان شكسته باشد.

 

 

علائم دررفتگی آرنج نوپایان

از آنجا که حرکت دادن بازوی آسیب دیده ممکن است دردناک باشد،

علائم اصلی این عارضه این است که کودک بازو را کناربدن خود نگه دارد و از خم شدن یا چرخاندن آرنج خودداری کند یا از بازو استفاده نکند.

 

معاینه پزشک

متخصص اطفال، پزشک طب فیزیکی و توانبخشی، پزشک اورژانس و یا جراح ارتوپدی می توانند

براساس چگونگی وقوع این آسیب و شیوه نگهداری کودک بازوی خود، تشخیص آرنج پرستار را بدهند.

اگرچه برای تشخیص دررفتگی آرنج نوپایان نیازی به تصویر اشعه ایکس نیست،

اما ممکن است وی درخواست دهد تا مطمئن شود که هیچ استخوان شکسته ای وجود ندارد.

 

درمان

در بیشتر موارد دررفتگی آرنج نوپایان ، پزشک به آرامی استخوان ها را به حالت عادی برمی گرداند.

اصطلاح پزشکی این روش “جااندازی” است.

 

پزشک مچ دست یا ساعد کودک را نگه می دارد و دست را به گونه ای می چرخاند که با کف دست رو به بالا باشد.

در حالی که با انگشت شست خود نزدیک استخوان رادیوس فشار می آورد، پزشک به آرامی آرنج را خم می کند.

هنگامی که مفصل به جای خود بازگردد، ممکن است یک پوپ ضعیف یا کلیک شنیده شود.

جلوگیری دررفتگی آرنج نوپایان

این مهم است که والدین بدانند به محض اینکه دررفتگی آرنج نوپایان رخ داده است، احتمال عود زیاد است.

به همین دلیل – و همچنین برای جلوگیری از بروز اولیه – دستورالعمل هایی وجود دارد که والدین و مراقبان می توانند

از آن پیروی کنند که ممکن است از آسیب دیدن جلوگیری کند.

 

برای بلند کردن ایمن کودک ،به آرامی زیربغل کودک را بگیرید. کودکان را با نگه داشتن دست یا بازو بلند نکنید.

با نگه داشتن دست یا بازو، کودک را تاب ندهید. ازکشیدن دست یا بازوی کودک خودداری کنید.

 

 

منبع : سایت orthoinfo 

ترجمه شده توسط : دکتر آزاده قاروی آهنگر

آرنج تنیس بازان (اپی کندیلیت خارجی)

آرنج تنیس بازان (اپی کندیلیت خارجی)

 

آرنج تنیس بازان یا اپی کندیلیت خارجی یک بیماری دردناک آرنج است که در اثر استفاده بیش از حد ایجاد می شود.

جای تعجب نیست که بازی تنیس یا سایر ورزش های راکتی می تواند باعث این شرایط شود.

با این وجود، چندین ورزش و فعالیت های دیگر نیز می تواند شما را در معرض خطر قرار دهد.

 

آرنج تنیس بازان ناشی از التهاب تاندونهایی است که به عضلات ساعد در قسمت بیرونی آرنج می پیوندند.

ماهیچه ها و تاندون های ساعد در اثر استفاده بیش از حد آسیب می بینند – هنگامی که دوباره و دوباره همان حرکت را تکرار می کنید.

این منجر به درد و حساسیت در قسمت بیرونی آرنج می شود.

گزینه های درمانی زیادی برای آرنج تنیس بازان وجود دارد. در بیشتر موارد ، درمان شامل یک رویکرد تیمی است.

پزشک معالج اولیه شما ، فیزیوتراپ و در بعضی موارد جراحان با هم همکاری می کنند تا بهترین خدمات را ارائه دهند.

 

آناتومی آرنج

مفصل آرنج شما مفصلی است که از سه استخوان تشکیل شده است: استخوان بازوی فوقانی شما (humerus) و دو استخوان در ساعد (رادیوس و اولنا).

برجستگی های استخوانی در انتهای humerus وجود دارد که به آنها epicondyle گفته می شود.

برجستگی استخوانی در قسمت بیرونی آرنج ، epicondyle جانبی نامیده می شود.

ماهیچه ها ، رباط ها و تاندون ها مفصل آرنج را در کنار هم نگه می دارند.عضله و تاندون ECRB معمولاً در آرنج تنیس بازان نقش دارد.

 

آرنج تنیس بازان (اپی کندیلیت خارجی)

عضله و تاندون ECRB معمولاً در آرنج تنیس بازان نقش دارد.

 

 

اپی کوندیلیت جانبی یا آرنج تنیس بازان ، عضلات و تاندونهای ساعد را شامل می شود.

عضلات ساعد شما مچ و انگشتان شما را به عقب باز می کند.

تاندونهای ساعد شما – که اغلب به عنوان اکستنسورها خوانده می شوند – عضلات را به استخوان وصل می کنند.

آنها بر روی اپی کندیل جانبی وصل می شوند.

تاندونی که معمولاً در آرنج تنیس بازان درگیر می شود ، Extensor Carpi Radialis Brevis (ECRB) نامیده می شود.

 

علت

 

  • استعمال بیش از حد

مطالعات اخیر نشان می دهد که آرنج تنیس بازان اغلب به دلیل آسیب رسیدن به عضله خاصی در ساعد است.
عضله extensor carpi radialis brevis (ECRB) به ثبات مچ دست در هنگامی که آرنج صاف است، کمک می کند.
به عنوان مثال، این اتفاق در هنگام برخورد به زمین تنیس رخ می دهد.
هنگامی که ECRB در نتیجه ی استفاده بیش از حد ضعیف می شود ، پارگی های میکروسکوپی در تاندون متصل به اپی کندیل خارجی شکل می گیرد.
و این منجر به التهاب و درد می شود.
عضله ECRB همچنین به دلیل موقعیت خود ممکن است در معرض خطر آسیب بیشتر باشد.
هنگامی که آرنج خم و راست می شود، عضله در برابر برآمدگی استخوان ساییده می شود. این می تواند به مرور زمان باعث پارگی عضله شود.

  • فعالیت ها

ورزشکاران تنها افرادی نیستند که مبتلا به آرنج تنیس بازان می شوند.
بسیاری از افراد مبتلا به آرنج تنیس بازان در کار یا فعالیت هایی شرکت می کنند که نیاز به استفاده مکرر و شدید از عضله ساعد دارند.
نقاشان ، لوله کش ها و نجاران مخصوصاً مستعد ابتلا به آرنج تنیس بازان هستند.
مطالعات نشان داده است که کارگران اتومبیل ، آشپزها و حتی قصاب ها بیشتر از بقیه افراد آرنج تنیس بازان می گیرند.
تصور می شود که تکرار حرکات و بلند کردن جسم سنگین در این مشاغل منجر به صدمه می شود.

  • سن

بیشتر افراد بین 30 تا 50 سال سن دارند، اگرچه هر کسی می تواند در صورت داشتن عوامل خطر، مبتلا به آرنج تنیس  بازان شود.
در ورزش های راکتی مانند تنیس ، تکنیک نادرست ضربه و تجهیزات نامناسب ممکن است از عوامل خطر باشند.

  • ناشناس

اپی کوندیلیت جانبی ممکن است بدون هیچ گونه صدمه تکراری شناخته شده ای رخ دهد.

این واقعه “موذی” یا علت ناشناخته خوانده می شود.

 

علایم آرنج تنیس بازان (اپی کندیلیت خارجی)

علائم آرنج تنیس بازان به تدریج پیشرفت می کند. در بیشتر موارد، درد به صورت خفیف شروع می شود

و به آرامی در طی هفته ها و ماه ها بدتر می شود. معمولاً صدمه خاصی همراه با شروع علائم وجود ندارد.

 

محل درد در اپی کندیلیت خارجی

محل درد در اپی کندیلیت خارجی

 

علائم و نشانه های رایج آرنج تنیس شامل موارد زیر است :

 

  • درد یا سوزش در قسمت بیرونی آرنج شما
  • ضعف در قدرت گرفتن اجسام

علائم اغلب با فعالیت ساعد، مانند نگه داشتن یک راکت، چرخاندن آچار یا تکان دادن دست بدتر می شود.

دست غالب شما اغلب تحت تأثیر قرار می گیرد. اما هر دو سمت می توانند تحت تأثیر قرار گیرند.

 

معاینه پزشک

پزشک فاکتورهای زیادی را در تشخیص در نظر می گیرد.

اینها شامل چگونگی بروز علائم شما، هرگونه عوامل خطر شغلی و مشارکت در ورزش های تفریحی است.

پزشک با شما درمورد اینکه چه فعالیت هایی باعث ایجاد علائم می شود و علائم در کجای بازوی شما رخ می دهد، صحبت می کند.

اگر تاکنون سابقه ایی از صدمه به آرنج دارید، حتما به پزشک خود بگویید.

اگر سابقه آرتریت روماتوئید یا بیماری مربوط به عصب دارید، به پزشک خود بگویید.

در طی معاینه، پزشک شما برای تشخیص بیماری از انواع تست ها استفاده می کند.

 

به عنوان مثال، پزشک ممکن است از شما بخواهد که مچ دست و انگشتان خود را در مقابل مقاومت با بازوی خود مستقیماً صاف کنید تا ببینید آیا این باعث درد می شود.

اگر این تست ها مثبت باشند، به پزشک شما می گوید که این عضلات ممکن است آسیب دیده باشند.

  • آزمایشات:پزشک ممکن است آزمایشات اضافی را برای رد سایر علل مشکل شما توصیه کند.
  • اشعه ایکس: این روش تصاویر واضحی از ساختارهای متراکم مانند استخوان ارائه می دهد.
    این روش جهت رد کردن آرتریت آرنج ممکن است مورد استفاده قرار گیرد.
  • MRI: اگر پزشک فکر کند علائم شما مربوط به مشکل گردن است، ممکن است  MRI درخواست داده شود.
    اسکن MRI جزئیات بافتهای نرم را نشان می دهد و به پزشک کمک می کند بیرون زدگی دیسک یا آرتروز احتمالی را در گردن را نشان دهد.
    هر دو حالت اغلب باعث ایجاد درد در بازو می شوند.
  • الکترومیوگرافی (EMG):  پزشک شما ممکن است EMG درخواست کند که علایم فشار بر روی عصب را رد کند.
    عصب های زیادی اطراف آرنج هستند که فشار روی آن ها شبیه به آرنج تنیس بازان است.

 

درمان آرنج تنیس بازان (اپی کندیلیت خارجی)

 

درمان غیر جراحی

 

تقریباً 80٪ تا 95٪ بیماران در درمان غیر جراحی موفقیت آمیز هستند.

 

آرنج تنیس بازان (اپی کندیلیت خارجی)

ورزش کششی مچ طوری که آرنج باز است.

 

 

 

بریس با نیروی متقابل

بریس با نیروی متقابل

 

  • باقی مانده: اولین قدم به سمت بهبود، استراحت مناسب به بازو است.
    این بدان معنی است که شما مجبور خواهید شد برای چند هفته شرکت در ورزش یا فعالیتهای سنگین کار را متوقف کنید.
  • داروهای ضد التهاب غیر استروئیدی: داروهایی مانند آسپرین یا ایبوپروفن درد و تورم را کاهش می دهد.
  • بریس: استفاده از بریس که مرکز آن قسمت پشتی ساعد را بپوشاند، ممکن است به تسکین علائم کمک کند.
    بریس می تواند با استراحت عضلات و تاندون ها علائم را کاهش دهد.
  • تزریق استروئید: استروئیدها، مانند کورتیزون، داروهای ضد التهابی بسیار مؤثری هستند.
    پزشک شما برای تسکین علائم ممکن است تصمیم بگیرد که منطقه دردناک اطراف اپی کوندیل جانبی شما را با استروئید تزریق کند.
  • شاک ویو: شاک ویو درمانی امواج صوتی را به آرنج می فرستد.
    این امواج صوتی “میکروتروما” (آسیب های بسیار جزئی) ایجاد می کنند که روند بهبود طبیعی بدن را ارتقا می بخشد.
    درمان شوک موج توسط بسیاری از پزشکان، تجربی تلقی می شود، اما برخی منابع نشان می دهند که می تواند مؤثر باشد.
  • بررسی تجهیزات: اگر در یک ورزش راکتی شرکت می کنید، پزشک ممکن است شما را ترغیب کند تا تجهیزات خود را بررسی کنید تا مناسب باشند.
    راکت های سفت تر و راکت هایی که رشته های آن ها سست تر است اغلب می توانند استرس روی ساعد را کاهش دهند،
    به این معنی که عضلات ساعد لازم نیست به سختی کار کنند. اگر از یک راکت بزرگ استفاده می کنید،
    تغییر به سری کوچکتر ممکن است به جلوگیری از عود علائم کمک کند.

 

درمان جراحی

اگر علائم شما پس از 6 تا 12 ماه از اقدامات غیر جراحی پاسخ ندهد، پزشک ممکن است جراحی را توصیه کند.

اکثر روشهای جراحی برای آرنج تنیس شامل از برداشتن قسمتی از عضله بیمار و وصل مجدد عضلات سالم به استخوان است.

رویکرد مناسب جراحی برای شما به عوامل مختلفی بستگی دارد.

این موارد شامل دامنه آسیب دیدگی، سلامتی عمومی و نیازهای شخصی شما است. با پزشک خود در مورد گزینه ها صحبت کنید.

در مورد نتایج و خطرات مرتبط با هر روش با پزشک خود صحبت کنید.

  • جراحی باز: متداول ترین روش برای ترمیم آرنج تنیس بازان، جراحی باز است. این شامل ایجاد برش بر روی آرنج است.
    جراحی باز معمولاً به صورت جراحی سرپایی انجام می شود. به ندرت نیاز به اقامت شبانه در بیمارستان دارد.
  • جراحی آرتروسکوپی: آرنج تنیس بازان همچنین با استفاده از ابزارهای کوچک و برش های کوچک قابل ترمیم است.
    مانند عمل جراحی باز، این یک روش یک روزه یا سرپایی است.
  • خطرات جراحی: مانند هر عمل جراحی، خطرات جراحی در آرنج تنیس بازان نیز وجود دارد.

 

رایج ترین مواردی که باید در نظر بگیرید شامل موارد زیر است:

 

  • عفونت
  • آسیب به عصب و رگ های خونی
  • توانبخشی طولانی مدت
  • از دست دادن قدرت
  • از دست دادن انعطاف پذیری
  • نیاز به جراحی مجدد

توانبخشی پس از آسیب آرنج تنیس بازان (اپی کندیلیت خارجی)

پس از عمل ، ممکن است بازوی شما به طور موقت با اسپلینت(آتل) بی حرکت شود. حدود 1 هفته بعد، بخیه ها و اسپلینت برداشته می شود.

پس از برداشتن اسپلینت، تمریناتی برای کشش آرنج و بازگرداندن انعطاف پذیری آغاز می شود.

تمرینات تقویتی و تدریجی سبک، حدود 2 ماه پس از عمل شروع می شوند.

به پزشک به شما خواهد گفت که چه زمانی می توانید به فعالیت های ورزشی بازگردید.

معمولاً 4 تا 6 ماه بعد از عمل است. جراحی آرنج تنیس بازان در 80 تا 90 درصد بیماران موفقیت آمیز قلمداد می شود.

با این حال، دیدن کاهش قدرت  غیر معمول نیست.

 

روش های جدید

پلاسمای غنی از پلاکت (PRP) در حال حاضر به دلیل اثر بخشی آن در تسریع بهبود انواع آسیب های تاندون مورد بررسی قرار گرفته است.

PRP ماده ایی است که از خون خود بیمار ساخته می شود.

 

تزریق PRP در درمان اپی کندیلیت خارجی

تزریق PRP در درمان اپی کندیلیت خارجی

 

این ماده حاوی غلظت بالایی از پروتئین ها به نام فاکتورهای رشد است که در بهبود آسیب ها بسیار مهم هستند.

تحقیقات فعلی در مورد PRP و اپی کوندیلیت جانبی بسیار امیدوار کننده است.

چند مرکز درمانی در سراسر کشور تزریق PRP را در رژیم درمانی غیر جراحی برای اپی کندیلیت جانبی انجام می دهند.

با این حال، این روش هنوز تحت بررسی است و تحقیقات بیشتری برای اثبات اثربخشی PRP لازم است.

 

 

 

منبع : سایت orthoinfo 

ترجمه شده توسط : دکتر آزاده قاروی آهنگر

سندروم خروجی قفسه‌ سینه

سندروم خروجی قفسه‌ سینه (Thoracic outlet syndrome)

 

سندروم خروجی قفسه‌ سینه (Thoracic outlet syndrome) عبارتی است که برای چندین شرایط مختلف مورد استفاده قرار می‌گیرد،

و زمانی اتفاق می‌افتد که اعصاب و یا رگ‌های خونی در خروجی قفسه‌ سینه فشرده یا تحریک می‌شوند.

سندرم خروجی قفسه‌ سینه، فاصله بین استخوان ترقوه شما (clavicle) و دنده اول شماست.

این گذرگاه باریک پر از رگ‌های خونی، ماهیچه‌ها و اعصاب است. اگر ماهیچه‌های شانه به اندازه کافی قوی نباشند تا استخوان ترقوه را در جای خود نگه دارند،

می‌تواند به پایین و جلو بلغزد و بر اعصاب و رگ‌های خونی که زیر آن قرار دارند فشار وارد کند.

این باعث انواعی از علایم می‌شود که با هم به سندرم خروجی قفسه‌ سینه معروف هستند.

 

سندرم خروجی قفسه‌ سینه

خروجی قفسه‌ سینه فضای بین ترقوه و دنده اول است .

 

علت

سندروم خروجی قفسه‌ سینه (Thoracic outlet syndrome) می تواند ناشی از آسیب ،

بیماری یا یک مشکل مادرزادی مانند یک دنده اول غیر طبیعی باشد.

در زنان بیشتر از مردان شایع است و وضعیت بدنی نامناسب و چاقی می تواند شرایط را بدتر کند.

تغییرات روانی اغلب در بیماران مبتلا به سندرم خروجی قفسه سینه مشاهده می شود.

هنوز مشخص نیست که آیا این تغییرات علت این سندرم است یا نتیجه آن.

 

علائم سندرم خروجی قفسه سینه

بسته به اینکه کدام اعصاب یا رگهای خونی فشرده شوند ، علائم ممکن است متفاوت باشد.

علائم ناشی از فشار روی عصب بسیار بیشتر از علائم فشار روی رگ های خونی است.

 

فشار بر اعصاب شبکه بازویی ممكن است باعث ایجاد درد مبهم و تیرکشنده در گردن ، شانه ، بازو یا دست شود.

همچنین ممکن است باعث درد ، بی حسی یا سوزن سوزن شدن در قسمت داخلی ساعد و انگشتان چهارم و پنجم دست شود.

ضعف ممکن است باعث شود دست شما در انجام کارها شلخته عمل کند.

 

فشار روی رگ های خونی می تواند جریان خون از بازوی شما را کاهش داده و در نتیجه تورم و قرمزی بازوی شما ایجاد شود.

به طور ناشایعتر ، فشار می تواند جریان خون را در بازو و دست شما کاهش دهد و باعث می شود احساس سرما و خستگی زودرس کنید.

فعالیت های بالای سر به ویژه دشوار است زیرا هر دو نوع فشار را بدتر می کند.

ممکن است فررفتگی در شانه شما وجود داشته باشد ، یا تورم یا تغییر رنگ در بازوی شما ایجاد شود.

دامنه حرکت شما ممکن است در بیماری سندروم خروجی قفسه‌ سینه (Thoracic outlet syndrome) محدود باشد.

 

معاینه پزشک

تشخیص این وضعیت می‌تواند پیچیده‌تر از تشخیص بیماری‌های معمولی دیگر باشد چون ممکن است

علائم زیادی برای توضیح وجود داشته باشد . ارزیابی پزشک شامل تاریخچه پزشکی ،

معاینه فیزیکی و آزمایش تشخیصی است .

معاینه پزشکی و معاینه فیزیکی

پزشک شما از شما در مورد تاریخچه علائم شما سوال خواهد کرد ،

معاینه فیزیکی کامل انجام می دهد و سعی میکند علائم شما را با بررسی بازو و دست تان در چندین موقعیت به وجود بیاورد .

آزمایشات

تست استرس در حالتی که بازو بالاست.

آزمایشی که پزشک معالج اغلب برای کمک به تشخیص سندروم خروجی قفسه‌ سینه (Thoracic outlet syndrome) استفاده میکند ،

تست استرس وقتی که بازو بالا است، می باشد. پزشک از شما را می خواهد که بازوهای خود را روی سر خود بلند کنید ،

سپس مشت های خود را تقریباً 3 دقیقه باز کنید و ببندید. اگر این کارعلائم را ایجاد کند.

معاینه پزشکی سندرم خروجی قفسه سینه

معاینه پزشکی سندرم خروجی قفسه سینه

احتمال دارد که شما دارای سندرم خروجی قفسه سینه باشید. با این وجود ، افرادی که مبتلا به سندرم خروجی قفسه سینه نیستند ،

ممکن است بعضی اوقات آزمایش مثبت داشته باشند.

تست های تصویربرداری

برای دیدن و ارزیابی بهتر استخوان ها ، ماهیچه ها ، تاندون ها و رگ های خونی ، پزشک شما ممکن است

آزمایشات تصویربرداری را انجام دهد. اینها ممکن است شامل اشعه ایکس ، سی تی اسکن ، MRI و / یا سونوگرافی باشد.

تست های اضافی

پزشک شما ممکن است آزمایش های ویژه بررسی گردش خون و تست نوار عصب/عضله را انجام دهد تا به تشخیص کمک کند.

درمان سندروم خروجی قفسه‌ سینه (Thoracic outlet syndrome)

درمان سندرم خروجی قفسه سینه معمولاً شامل جراحی نمی شود.

درمان غیر جراحی

 

  • فیزیوتراپی: ورزش ها می توانند به تقویت عضلات اطراف شانه کمک کنند تا بتوانند از استخوان ترقوه بهتر حمایت کنند.
    تمرین های حرکتی وضعیت بدنی می تواند در صاف تر ایستادن و نشستن به شما کمک کند ،
    که این امر فشار روی اعصاب و رگ ها را کاهش می دهد.
  • داروهای ضد التهابی غیر استروئیدی: داروهایی مانند ناپروکسن و ایبوپروفن می توانند درد و تورم را کاهش دهند.
  • کاهش وزن: اگر اضافه وزن دارید ، پزشک ممکن است توصیه کند که شما برنامه کاهش وزن را شروع کنید.
    اضافه وزن داشتن می تواند بر عضلات شانه ای که از ترقوه شما حمایت می کنند ، فشار وارد کند.
  • تغییرسبک زندگی: ممکن است شما نیاز به تغییر چیدمان محل کار خود داشته باشید ،
    از فعالیت های شدید جلوگیری کنید و حتی فعالیت های روزمره را که باعث تشدید علائم شما می شود تغییر دهید.

درمان جراحی

اگر درمان غیر جراحی علائم شما را تسکین ندهد ، پزشک ممکن است عمل جراحی را توصیه کند.

جراحی برای سندرم خروجی قفسه سینه ممکن است شامل برداشتن بخشی از یک دنده اول غیر طبیعی ،

آزاد کردن عضله ای باشد که گردن و قفسه سینه را به هم وصل میکند ، یا بعضی اوقات هر دو مورد باشد.

 

جلوگیری

اگر علائم سندروم خروجی قفسه‌ سینه (Thoracic outlet syndrome) را دارید ، از حمل کیف های سنگین روی شانه خودداری کنید

زیرا این امر باعث پایین رفتن استخوان ترقوه و افزایش فشار بر روی ساختار های مهم در خروجی قفسه سینه می شود.

شما همچنین باید برای حفظ قدرت عضلات شانه خود چند تمرین ساده انجام دهید.

 

در اینجا چهار مورد وجود دارد که می توانید با 10 بارتکرار درهر نوبت تمرین را  روزانه دو بار انجام دهید:
  • Corner stretch- با فاصله 30 سانتی متر از یک گوشه بایستید و هر کرام از دستان خود را در ارتفاع شانه ،
    روی یک سوی دیوار قرار دهید. به گوشه خم شوید تا زمانی که احساس کشش ملایمی در سینه خود داشته باشید. به مدت 5 ثانیه نگه دارید.
  • کشش گردن – دست چپ خود را روی سر خود قرار دهید ، و دست راست خود را پشت خود قرار دهید.
    سر خود را به سمت شانه چپ خود بکشید تا زمانی که احساس کشیدگی ملایمی در سمت راست گردن داشته باشید.
    به مدت 5 ثانیه نگه دارید. موقعیت های دست را تغییر دهید و تمرین را در جهت مخالف تکرار کنید.
  • چرخش شانه – شانه های خود را با حرکت دایره ای به بالا ، عقب و سپس پایین بکشید.
  • به عقب بردن گردن – با حرکت فک خود به عقب، سر خود را مستقیما عقب بکشید. به مدت 5 ثانیه نگه دارید.

مانند همه برنامه های ورزشی ، اگر هر یک از این حرکات باعث درد شد ، فوراً متوقف شوید.

نرمش های درمانی قفسه سینه

باید این کشش را در قسمت جلوی شانه ، سینه و قسمت پشتی خود احساس کنید

 

 

 

منبع : سایت orthoinfo 

ترجمه شده توسط : دکتر آزاده قاروی آهنگر

پارگی های روتاتورکاف

پارگی های روتاتورکاف

 

پارگی های روتاتورکاف علت شایع درد و ناتوانی در بزرگسالان است.

روتاتورکاف پاره منجر به ضعف شانه خواهد شد.

به این معنی که بسیاری از کارهای روزمره مثل شانه کردن مو و لباس پوشین دردناک و سخت خواهد شد.

آناتومی

شانه شما از سه استخوان تشکیل شده است : استخوان بازو (هومروس)، کتف (اسکاپولا) و استخوان ترقوه (کلاویکل).

شانه یک مفصل گوی و کاسه ایی است. گوی (سر استخوان بازو ) در قسمت گود استخوان کتف ، فیت می شود.

 

آسیب تاندونهای روتاتور کاف شانه

این تصویر قسمت های مهم مفصل را نشان می دهد.

 

روتاتور کاف بازوی شما را در شانه نگه می دارد. روتاتور کاف گروهی از چهار عضله هستند.

که با تاندون های خود دور سر استخوان بازو را می پوشانند. روتاتور کاف بازو را به کتف متصل کرده و کمک به بلند کردن و چرخش بازو می کنند.

 

تاندون های روتاتور کاف سر هومروس (استخوان بازو) را می پوشانند و کمک بلند کردن و چرخش بازو میکنند.

تاندون های روتاتور کاف سر هومروس (استخوان بازو) را می پوشانند و کمک بلند کردن و چرخش بازو میکنند.

 

یک کیسه لغزنده به نام بورس بین روتاتور کاف و استخوان بالای شانه (آکرومیون) وجود دارد.

بورس اجازه حرکت آزادانه روتاتور کاف در هنگام حرکت بازو را می دهد.

وقتی روتاتورکاف آسیب می بیند، این بورس نیز می تواند ملتهب شده و دردناک شوند.

 

تعریف

وقتی یک یا بیشتر از تاندون های روتاتور کاف پاره می شوند، تاندون به طور کامل به سر هومروس اتصال ندارد.

بیشتر پارگی ها در تاندون سوپرا اسپیناتوس اتفاق می افتند ولی سایر قسمت ها نیز ممکن است درگیر شوند.

در بسیاری از موارد، پارگی تاندون ها با سایش شروع می شوند.

وقتی آسیب پیشرفت می کند تاندون کاملا پاره می شود ( مثلا وقتی جسم سنگینی بلند می کنید).

 

انواع مختلفی از پارگی وجود دارد
  • پارگی نسبی : به آن پارگی ناکامل می گویند. آسیب تاندون ایجاد شده ولی پارگی به طور کامل اتفاق نمی افتد.
  • پارگی ضخامت کامل: به آن پارگی کامل می گویند. تمام تاندون از استخوان جدا شده و یک حفره در تاندون ایجاد می شود.

 

در بیشتر پارگی های روتاتور کاف، تاندون پاره شده از استخوان جدا می شود.

در بیشتر پارگی های روتاتور کاف، تاندون پاره شده از استخوان جدا می شود.

 

پارگی روتاتور کاف

(چپ) نمایی از بالا از چهار تاندونی که روتاتورکاف را تشکیل می شود.
(راست) پارگی کامل در تاندون سوپرا اسپیناتوس

علت

دو علت اصلی پارگی روتاتور کاف، آسیب و دژنراسیون (فرسودگی) است.

 

پارگی حاد

اگر شما هنگامی که بازو باز است بیفتید یا جسم بسیار سنگینی را با حرکت ناگهانی بلند کنید،

احتمال پارگی روتاتورکاف وجود دارد. این نوع پارگی می تواند با سایر آسیب های شانه همراهی داشته باشد مثل دررفتگی شانه یا شکستگی ترقوه.

پارگی دژنراتیو( فرسودگی)

بیشتر پارگی ها نتیجه فرسودگی مزمن تاندون است که به طور آهسته در طول زمان ایجاد می شود.

این روند به طور طبیعی با افزایش سن اتفاق می افتد. این پارگی ها در دست غالب شایعترند.

اگر شما پارگی دژنراتیو در یک شانه داشته باشید، شانس بیشتری برای پارگی در شانه مقابل دارید، حتی اگر دردی در آن شانه نداشته باشید.

 

فاکتور های متعددی در پارگی روتاتورکاف دژنراتیو یا مزمن نقش دارند

  • فشار مکرر: انجام یک حرکت شانه به صورت تکراری روی تاندون ها و عضلات  روتاتورکاف استرس وارد می کنند.
    بیس بال، تنیس، قایقرانی و وزنه برداری مثالهایی از ورزش هایی است که می تواند
    شما را در معرض آسیب قرار دهد. بسیاری از شغل ها نیز چنین حالتی دارند.
  • کاهش خونرسانی: همانطور که سن بالاتر می رود، خونرسانی به تاندون های روتاتورکاف کمتر می شود.
    بدون خونرسانی مناسب، توانایی طبیعی بدن برای ترمیم تاندون آسیب می بیند و می تواند منجر به پارگی تاندون شود.
  • خار استخوانی: با افزایش سن، رشد غیرطبیعی استخوانی و خار زیر استخوان آکرومیون ایجاد می شود.
    وقتی بازو را بلند می کنیم، این خارها به تاندون کشیده می شود.
    به این شرایط گیرافتادگی (impingement) شانه گفته می شود و در طول زمان تاندون را ضعیف کرده و احتمال بالاتری برای پارگی دارد.
  • فاکتورهای خطر:چون اکثر پارگی های روتاتورکاف به علت آسیب های طبیعی همراه با افزایش سن ایجاد می شوند،
    افراد بالای 40 سال در ریسک بالاتری قرار دارند.
  • افرادی که بلند کردن مداوم یا فعالیت های بالای سر مداوم دارند، در ریسک پارگی قرار دارند.
    ورزشکاران تنیس و پرتاب توپ در بیس بال هم مستعد آسیب هستند.
    نقاشان، نجاران و بقیه کسانی که فعالیت های بالای سر دارند در شانس بیشتری برای پارگی قرار دارند.

 

اگرچه پارگی های افراد ورزشکار یا فعالیت های بالای سر در افراد جوانتر اتفاق می افتد،

اما بیشتر پارگی های بزرگسالان جوان ناشی از حوادثی مثل افتادن است.

علایم

 

شایعترین علامت ها شامل :

  • درد شبانه در حالت استراحت، مخصوصا وقتی روی شانه مبتلا بخوابید.
  • درد هنگام بالابردن جسمی و پایین آوردن بازو یا حرکت خاصی
  • ضعف در بالابردن یا چرخیدن شانه
  • احساس صدا یا ساییده شدن شانه در پوزیشن خاص

پارگی هایی که ناگهانی اتفاق می افتند، مثلا در اثر افتادن، در شدیدی ایجاد می کنند و ضعف ناگهانی ایجاد می شود.

پارگی هایی که به مرور ایجاد می شوند هم، موجب درد و ضعف می شوند.

ابتدا درد ممکن است خفیف باشد و تنها با بالابردن بازو به بالای سر ایجاد شود مثل رسیدن به بالای کابینت.

 

در ابتدا داروهایی مثل آسپیرین یا بروفن ممکن است درد را آرام کند.

به مرور زمان درد در هنگام استراحت نیز بروز می کند و با دارو از بین نمی رود.

دراز کشیدن به سمت مبتلا دردناک است. درد و ضعف در انجام کارهای روتین روزمره نیز ایجاد می شود.

باید توجه کنید که بعضی از پارگی های روتاتور کاف دردناک نیستند ولی ضعف و سایر علایم را دارند.

 

معاینه پزشک

 

شرح حال و معاینه

بعد از گفتن شرح حال و علایم، پزشک شما را معاینه می کند. به دنبال پیدا کردن ناحیه دردناک یا بدشکلی خواهد بود.

برای ارزیابی محدوده حرکتی، شانه شما را در جهات مختلف حرکت می دهد و قدرت عضلانی را بررسی می کند.

 

معاینه محدوده حرکتی شانه

پزشکتان با حرکت دادن بازویتان در جهات مختلف، محدوده ی حرکتی شانه شما را بررسی می کند.

 

پزشک سایر مسایل مربوط به شانه و شاید معاینه گردن را نیز برای بررسی سایر موارد با علایم مشابه چک کند.

 

روش های تصویربرداری

  • گرافی ساده (x-ray) : معمولا اولین روش تشخیصی است اما از آنجایی که بافت نرم مثل روتاتورکاف را نشان نمی دهد،
    معمولا در مشکلات روتاتور کاف این تست نرمال است.
  • سونوگرافی یا MRI : این روش ها تصویر بهتری از تاندون ها و بافت نرم نشان می دهند.
    پارگی روتاتورکاف، سایز و محل دقیق پارگی را نشان می دهد. MRI به پزشک امکان افتراق پارگی جدید از قدیمی را می دهد.

درمان

اگر شما پارگی روتاتورکاف داشته باشید و علی رغم افزایش درد از شانه خود استفاده کنید، ممکن است آسیب بیشتری به خود بزنید.

درد مزمن شانه و بازو، دلیل خوبی برای مراجعه به پزشک است.

درمان زودرس می تواند از تشدید علایم جلوگیری کند و به شما کمک می کند زودتر به فعالیت های روتین خود برگردید.

هدف از درمان، کاهش درد و حفظ عملکرد است. درمان های مختلفی برای پارگی روتاتورکاف وجود دارد که با توجه به شرایط هر بیمار انتخاب می شود.

در انتخاب درمان، سن بیمار، میزان فعالیت، سلامت عمومی و نوع پارگی در نظر گرفته می شود.

شواهدی وجود ندارد که نشان دهد جراحی زودرس نتایج بهتر از جراحی تاخیری دارد.

بنابراین اکثر پزشکان در ابندا درمان های غیرجراحی مثل فیزیوتراپی و سایر درمان های غیرجراحی توصیه می کنند.

درمان های غیرجراحی

در حدود 80%  بیماران، درمان غیرجراحی درد را کاهش داده و عملکرد را بهبود می بخشد.

درمان های غیرجراحی شامل :
  • استراحت: استراحت و محدودیت فعالیت های بالای سر توسط پزشک ممکن است توصیه شود.
    ممکن است برای حمایت شانه، اسلینگ (شانه بند) تجویز شود.
  • تعدیل فعالیت: پرهیز از کارهایی که درد را تشدید کند.
  • داروهای ضدالتهابی: داروهایی مثل بروفن و ناپروکسن درد و تورم را کاهش می دهد.
  • ورزش های قدرتی و فیزیوتراپی: ورزشهای اختصاصی حرکت و قدرت شانه را حفظ می کنند.
    برنامه ورزشی شما شامل کشش برای بهبود محدوده حرکتی و انعطاف پذیری است.
    تقویت عضلاتی که شانه را حمایت می کنند درد را کاهش داده و از آسیب های بیشتر جلوگیری می کند.
  • تزریق استروئید: اگر موارد قبلی منجر به کاهش درد نشد، تزریق موضعی بیحسی به همراه کورتون ممکن است کمک کننده باشد.
    کورتون داروی ضد التهابی بسیار موثری است اگرچه ممکن است برای همه بیماران موثر نباشد.

 

تزریق کورتون برای درمان پارگی های روتاتورکاف

تزریق کورتون ممکن است درد را از بین ببرد.

 

مهمترین مزیت درمان های غیرجراحی، پرهیز از عوارض اصلی جراحی مثل عفونت،

خشکی دائم مفصل، عوارض بی هوشی و گاهی طولانی شدن زمان بهبود است.

اشکال این درمان شامل افزایش سایز پارگی در طول زمان و محدودیت یکسری از فعالیت هاست.

 

درمان جراحی

اگر با متدهای غیرجراحی، درد بهبود پیدا نکند، پزشک ممکن است جراحی را توصیه کند.

درد مداوم مهمترین عامل برای جراحی است. همچنین اگر فردی ورزشکار باشید یا فعالیت بالای سر زیاد داشته باشید، جراحی توصیه می شود.

سایر علایمی که درمان جراحی ممکن است انتخاب شود شامل موارد زیر است:
  • علایم 6 الی 12 ماه طول بکشد.
  • پارگی بزرگتر از 3 سانتی متر درحالیکه بافت نرم اطراف وضعیت خوبی داشته باشند.
  • ضعف بارز و از دست دادن عملکرد شانه
  • پارگی در نتیجه آسیب حاد اخیر

جراحی ترمیم پارگی تاندون اغلب با اتصال مجدد تاندون ها به استخوان بازو همراه است.

روش های محدودی برای ترمیم پارگی وجود دارد که پزشکتان با شما در مورد آن صحبت خواهد کرد.

 

 

 

منبع : سایت orthoinfo 

ترجمه شده توسط : دکتر آزاده قاروی آهنگر

آسیب آرنج در ورزش های پرتابی

آسیب های آرنج در ورزش های پرتابی

آسیب آرنج در ورزش های پرتابی پرتاب های بالای دست فشار بسیار زیادی به آرنج وارد می کنند.

در پرتاب کننده توپ در بیسبال و سایر ورزشکاران ورزش های پرتابی این فشار به تعداد زیاد تکرار می شود و منجر به آسیب جدی می شود.

برخلاف آسیب های حاد که بعلت برخورد با بازیکن دیگر یا افتادن اتفاق می افتد، آسیب های ناشی از تکرار زیاد به مرور زمان ایجاد می شوند.

این ورزشکاران در یه دوره ی تنها به دفعات، حرکت را انجام می دهند و

در مسابقه یا تمرینات این تکرار آنقدر زیاد است که بدن زمان کافی برای استراحت و ترمیم ندارد.

آناتومی ساختار طبیعی آرنج

 

آرنج جایی است که سه استخوان بهم وصل می شوند: استخوان بازو(هومروس) و دو استخوان ساعد (رادیوس و اولنا).

این یک ترکیب از مفصل لولایی و محوری است. قسمت لولایی اجازه خم و راست شدن بازو رو می دهد

و قسمت محوری اجازه حرکت چرخشی و پیچشی پایین بازو را می دهد.

 

ساختار طبیعی آرنج

ساختار طبیعی آرنج

 

قسمت انتهایی بالای اولنا اوله کرانون نام دارد که به راحتی در لمس احساس می شود.

قسمت خارجی و داخلی آرنج با لیگامان (رباط) های ضخیمی در کنار هم

محکم نگه داشته شده اند که از در رفتگی آرنج جلوگیری می کنند.(لیگان کولترال)

لیگامان سمت داخلی آرنج،  اولنار کولترال نامیده می شود(UCL) .این لیگامان که در سمت داخلی قرار دارد

باید در مقابل فشار زیاد در ورزش های پرتابی مقابله کند و آرنج را ثابت نگه دارد.

عضلات متعدد، اعصاب، و تاندون ها نیز از آرنج می گذرند. عضلات فلکسور (خم کننده) و

پروناتور(چرخاننده) ساعد و مچ دست از آرنج شروع می شوند و نقش مهمی در ثبات آرنج دارند.

عصب اولنار از پشت آنج میگذرد و کنترل عضلات دست و حس انگشت کوچک و حلقه را به عهده دارد.

 

 

چپ : استخوان های آرنج و ساعد و مسیر عصب اولنار زمانی که کف دست به سمت بالاست. مرکز: عضلات متعدد و تاندون ها حرکات آرنج و ساعد را کنترل می کنند. در اینجا عضلات فلکسور مچ دست که از قسمت داخلی آرنج شروع شده و به استخوان مچ وصل شده را نشان داده است. راست: لیگامان های آرنج

 

آسیب های شایع ناشی از ورزش پرتابی در آرنج

 

وقتی ورزشکاران مرتبا و با سرغت توپی را پرتاب می کنند،
منجر به طیف وسیعی از آسیب ها ی ناشی از استفاده زیاد (overuse injury) خواهد شد.
بیشتر آسیب ها در سمت داخلی آرنج اتفاق می افتد که بیشترین فشار را در طی این ورزش ها تحمل می کند.

  1. تاندونیت فلکسور(التهاب تاندون عضلات خم کننده)

پرتاب کردن مکرر میتواند تحریک و التهاب تاندون های فلکسور/پروناتور  که به قسمت داخلی آرنج وصل میشوند را ایجاد کند .
ورزشکاران در هنگام پرتاب درد ناحیه داخلی آرنج را حس میکنند و در صورت شدید بودن ، درد در استراحت نیز رخ می دهد.

 

  1. آسیب لیگامان کولترال اولنار: (UCL)

آسیب این لیگامان شایعترین آسیب لیگامانی در پرتاب کننده ها می باشد که از آسیب جزئی تا پارگی کامل ممکن است اتفاق بیفتد.
درد ناحیه داخلی آرنج و کاهش سرعت پرتاب از علایم آن می باشد.

  1. فشار زیاد از سمت خارج هنگامی که آرنج کاملا باز است: (Valgus Extension Overload(VEO

در طی حرکت پرتابی ، اوله کرانون و استخوان بازو می چرخند و فشاری متقابل به هم وارد میکنند.
در طی زمان این موضوع منجر به VEO شده که غضروف محافظت کننده روی اوله کرانون پاره شده و رشد غیرطبیعی
استخوان اتفاق می افتد ( به آن استئوفیت یا خار استخوانی می گویند). این ورزشکاران درد و تورم در محل بیشترین تماس استخوانی دارند.

 

آسیب آرنج در ورزش های پرتابی

رشد غیر طبیعی استخوانی ناشی از VEO در این تصاویر در پشت آرنج و قسمت داخلی آرنج مشخص است.

  1. شکستگی ناشی از فشار اوله کرانون:

زمانی اتفاق می افتد که عضلات خسته می شوند و نمیتواند فشار اضافه را تحمل کنند.
در نهایت خستگی عضلانی منجر به افزایش فشار به استخوان شده و یک ترک جزئی به اسم شکستگی فشاری ایجاد می کند.
در ورزش پرتابی اوله کرانون شایعترین مکان این نوع شکستگی می باشد. ورزشکاران درد روی سطح اوله کرانون زیر آرنج حس می کنند.
درد در هنگام پرتاب یا فعالیت مداوم بدتر شده و گاها در استراحت هم حس می شود.

  1. التهاب عصب اولنار

وقتی آرنج خم می شود، عصب اولنا رو برجستگی استخوانی کشیده می شود و در این ورزشکاران، عصب به طور مداوم کشیده شده
و حتی می تواند از جای خود جابجا شود و منجر به درد شود و نهایتا التهاب عصب اتفاق بیفتد.
در این افراد درد شبیه برق گرفتگی که از قسمت داخلی آرنج شروع شده و به ساعد تیر می کشد ایجتد می شود.
همچنین بی حسی و گزگز در دو انگشت کوچک و حلقه بلافاصله بعد از پرتاب ایجاد می شود که ممکن است در استراحت هم باقی بماند.
التهاب عصب اولنار در افراد غیر ورزشکار نیز دیده می شود که علایم مشابه را صبح ها یا وقتی که آرنج مدتی خم باقی می ماند تجربه می کنند.

 

آسیب آرنج ورزشکاران

آسیب آرنج ورزشکاران

علت ها

آسیب آرنج در این افراد به علت فشار زیاد و تکراری  ایجاد می شود. در بسیاری از موارد  درد با قطع ورزش از بین می رود

و بسیاری از این آسیب ها در افرادی که ورزش پرتابی انجام نمیدهند ناشایع است.

در فرد پرتاب کننده توپ در بیس بال قدبلندتر، چاقتر ، کسی که با سرعت بیشتری پرتاب می کندریسک آسیب بیشتر است.

پرتاب در حالی درد یا خستگی عضلانی وجود دارد بیشترین ریسک آسیب وجود دارد.

معاینه پزشک

گرفتن شرح حال از بیمار و بررسی بالینی اهمیت دارد.

در طی بررسی بالینی پزشک محمدوده حرکتی هر مفصل، قدرت عضلات و ثبات آرنج را چک می کند.

ممکن است بررسی شانه نیز لازم باشد. حجم عضلات، ظاهر و مقایسه با سمت سالم نیز لازم است.

در لعضی موارد بررسی حس و ارزیابی قدرت تک تک عضلات انجام می شود.

معاینه آرنج توسط پزشک

پزشک منطقه دقیق درد را می پرسد و جهت تعیین نقطه دقیق درد از فشار مستقیم در جاهای مختلف استفاده می کند.

 

جهت همانند سازی با شرایط پرتاب توپ از تست استرس والگوس استفاده می شود.در این تست پزشک در حالیکه  بازو را نگه می دارد

از  قسمت خارجی فشاری به آرنج میاورد. اگر در آرنج احساس شلی ایجاد شود یا منجر به درد شود، تست مثبت در نظر گرفته می شود.

روش های تصویر برداری

گرافی ساده: در این روش ساختار های محکم مثل استخوان به خوبی نشان داده می شود.
شکستگی فشاری، خار استخوانی و سایر موارد غیر طبیعی در عکس دیده می شوند.

سی تی اسکن:  این روش به صورت روتین در این بیماران درخواست نمی شود و فقط در موارد خاصی ممکن است نیاز باشد.

در بررسی زوائد استخوانی یا سایر اختلالات استخوانی کمک کننده است.

MRI: این تست دید عالی از بافت نرم آرنج می دهد و به پزشک در افتراق آسیب تاندونی از لیگامانی کمک می کند.

همچنین در تعیین شدت آسیب کمک کننده است و شکستگی های ریزی که در عکس ساده مشخص نیستند در MRI دیده می شوند.

درمان

 

درمان غیرجراحی

 

در بیشتر موارد درمان با دوره کوتاهی از استراحت است.

  • فیزیوتراپی: ورزش های اختصاصی می توانند انعطاف پذیری و قدرت عضلات را باز می گردانند.
    و برنامه توانبخشی که شامل بازگشت تدریجی به ورزش شود کمک کنندست.
  • تغییر پوزیشن: ارزیابی پوزیشن درست بدن در هنگام ورزش برای جلوگیری از فشار بیش از حد به آرنج
  • داروهای ضد التهاب: داروهایی مثل ایپوبروفن و ناپروکسن درد و التهاب را کاهش می دهند.

اگر علایم باقی بمانند دوره طولانی تری از استراحت لازم است.

درمان جراحی

 

اگر علایم با روش های غیرجراحی بهبود نیابند و ورزشکار بخواهد ورزش را ادامه دهد، روش های جراحی در نظر گرفته می شود.

  • آرتروسکوپی: خار استخوانی یا هرگونه زائده استخوانی یا غضروفی با این روش می تواند برداشته شود.
  • در طی آرتروسکوپی پزشک یک دوربین کوچک که آرتروسکوپ نامیده می شود وارد آرنج می کند و با تصویری که روی صفحه تلویزیون می بیند
    ابزار جراحی را هدایت می کند. و به این وسیله پزشک می تواند
    به جای برش های بزرگ در جراحی های باز روتین از برش بسیار کوچ و ابزار بسیار ریز استفاده کند.
  • ترمیم UCL: در موار ناپایداری یا پارگی این رباط که پاسخ به درمان غیرجراحی ندادند، ترمیم جراحی استفاده می شود.

 

بیشتر لیگامان ها قابل بخیه زدن نیستند وباید تحت ترمیم قرار گیرند. در طی این عمل لیگامان آسیب دیده با بافت نرم دیگری جایگزین می شود.

معمولا این رباط با یکی از تاندون های خود بیمار جایگزین می شود.

این روش جراحی به یاد اولین نفری که این جراحی را به طور موفق انجام داد “جراحی تامی جان” نامیده می شود.

جابجایی عصب اولنار به قدام: در موارد التهاب عصب اولنار، این عصب را به جلوی آرنج منتقل می کنند.

 

بهبود (ریکاوری)

 

اگر درمان های غیرجراحی موثر باشد بازگشت به ورزش 6 تا 9 هفته بعد امکانپذیر است.

در صورت جراحی، بسته به نوع عمل مدت زمان بهبود متفاوت است. در صورت  ترمیم UCL 6 تا 9 ماه یا بیشتر زمان جهت برگشت به فعالیت لازم است.

پیشگیری:

شرایط مناسب، تکنیک صحیح، و زمان ریکاوری مناسب در پیشگیری از آسیب موثر است.

در ورزشکاران جوانتر، راهنماهایی جهت تعیین تعداد پرتاب در هر بازی و

در هر هفته و همچنین نوع پرتاب جهت جلوگیری از آسیب در بچه ها ایجاد شده است.

 

 

منبع  : سایت orthoinfo

ترجمه شده توسط : دکتر آزاده قاروی آهنگری