نوشته‌ها

ترومبوز ( لخته شدن) ورید های عمقی

ترومبوز ورید عمقی یا همان DVT هنگامی رخ می دهد که در یکی از وریدهای عمقی بدن لخته خون ایجاد شود.

اگر یک ورید آسیب ببیند یا جریان خون درون ورید کند یا متوقف شود این حالت اتفاق می افتد.

در حالی که تعدادی فاکتور خطر برای ایجاد DVT وجود دارد،

دو مورد شایع آن آسیب دیدگی در اندام های تحتانی و انجام عمل جراحی در ناحیه لگن یا پاهاست.

 

DVT می تواند عواقب جدی داشته باشد.

اگر یک لخته خون آزاد شود، ممکن است از طریق جریان خون حرکت کرده و جریان خون به ریه ها را مسدود کند.

گرچه این عارضه نادر است – که به آن آمبولی ریوی گفته می شود – می تواند کشنده باشد.

حتی اگر لخته خون آزاد نشود، ممکن است باعث آسیب دائمی دریچه های داخل ورید شود.

این آسیب می تواند منجر به مشکلات طولانی مدت در پا مانند درد، تورم و زخم پا شود.

در بسیاری موارد، DVT بدون علائم قابل توجه رخ می دهد و تشخیص آن بسیار دشوار است.

به همین دلیل پزشکان بسته به نیاز بیمار، برای جلوگیری از ایجاد DVT از انواع مختلف روش های درمانی استفاده می کنند.

اگر شما شکستگی بزرگ دارید و یا تحت عمل جراحی اندام تحتانی قرار گرفته اید

از جمله تعویض کامل لگن یا تعویض کامل زانو، پزشک شما برای جلوگیری از ابتلا به DVT اقداماتی انجام می دهد.

عکس: لخته های خون ممکن است در یکی از ورید های عمقی بدن ایجاد شود.

در حالی که DVT ممکن است در هر ورید عمقی رخ دهد، اما بیشتر در وریدهای لگن، ران یا ساق پا رخ می دهد.

 

تعریف ترومبوز

شریان ها رگ های خونی هستند که خون غنی از اکسیژن را از قلب به سایر نقاط بدن منتقل می کنند.

وریدها، خونی که اکسیژنش استفاده شده را به قلب باز می گرداند.

دو نوع ورید در بدن وجود دارد:

  • وریدهای سطحی که زیر سطح پوست قرار دارند
  • ورید های عمقی که در عمق عضلات قرار دارند

ترومبوز ورید عمقی (DVT) هنگامی رخ می دهد که یک لخته خون (ترومبوز) در یکی از وریدهای عمقی ایجاد شود.

در حالی که DVT ممکن است در هر ورید عمقی رخ دهد، اما بیشتر در وریدهای لگن، ران و ساق پا رخ می دهد.

 

علت ترومبوز ورید های عمقی

عوامل مختلفی می توانند بر جریان خون در وریدهای عمقی تأثیر بگذارند و خطر ابتلا به لخته شدن خون را افزایش دهند که شامل موارد زیر است:

  • افزایش سن
  • سابقه شخصی یا خانوادگی DVT یا آمبولی ریوی
  • ابتلا به سرطانهای بدخیم
  • ابتلا به بیماری های وریدی مانند واریس
  • سیگار کشیدن
  • استفاده از قرص های ضد بارداری یا هورمون درمانی
  • بارداری
  • اضافه وزن یا چاقی
  • اختلال ارثی لخته شدن خون

 

شکستگی لگن یا پا یا عمل جراحی بزرگ روی لگن، زانو یا پایین پا می تواند بر جریان خون نرمال و لخته شدن تأثیر بگذارد.

در این شرایط ارتوپدی، سه عامل اصلی در تشکیل لخته های خون در وریدها نقش دارند:

  • کاهش سرعت جریان خون در ورید ها ( استاز)
  • افزایش حالت انعقاد پذیری
  • آسیب به دیواره ی وریدها

 

عوارض آمبولی ریوی

آمبولی ریوی لخته خونی است که آزاد می شود و از طریق وریدها جابه جا می شود.

می تواند دقیقا پس از تشکیل لخته خون اتفاق بیفتد یا ممکن است روزها بعد اتفاق بیفتد.

اگر لخته خون به ریه ها برسد، می تواند جریان خون به ریه ها و قلب را مسدود کند.

آمبولی ریوی یک اورژانس پزشکی جدی است و می تواند منجر به مرگ شود.

سندروم پس از ترومبوز

برخی از افرادی که مبتلا به DVT هستند علائم طولانی مدتی در ساق پا دارند، وضعیتی به نام سندرم پس از ترومبوز.

سندرم پس از ترومبوز هنگامی ایجاد می شود که آسیب به وریدها منجر به فشار خون وریدی یا فشار خون بالاتراز حد نرمال وریدی شود.

این افزایش فشار می تواند به دریچه هایی که جریان خون وریدها را کنترل می کنند آسیب برساند

در نتیجه خون در بدن جمع می شود و بعضی اوقات باعث اختلال پایدار می شود.

بیماران مبتلا به سندرم پس از ترومبوز ممکن است علائمی از جمله درد، تورم، تغییرات پوستی و زخمهای پا را تجربه کنند

که می تواند کیفیت زندگی را به شدت تحت تأثیر قرار دهد.

 

علائم ترومبوز

علائم DVT شامل موارد زیر است:

  • تورم
  • درد یا حساسیت
  • وریدهای متسع
  • پوست قرمز یا تغییر رنگ داده
  • سفت یا ضخیم شدن ورید

 

 

اما بسیاری از بیماران به هیچ وجه علائمی را تجربه نمی کنند.

 

در بعضی موارد، آمبولی ریوی ممکن است اولین علامت DVT باشد.

علائم آمبولی ریوی شامل موارد زیر است:
  • تنگی نفس
  • شروع ناگهانی درد قفسه سینه
  • سرفه
  • استفراغ خونی

 

معاینات پزشکی

اگر پزشک شما به DVT مشکوک باشد، او آزمایشات تشخیصی را درخواست می دهد.

تست ها

  • سونوگرافی داپلر :

رایج ترین تست برای  تشخیص  DVT است. سونوگرافی از امواج صوتی با فرکانس بالا که از بدن منعکس می شود استفاده می کند

و تصویری از رگ های خونی ایجاد می کند. سونوگرافی داپلکس، سونوگرافی سنتی را با فناوری داپلر ترکیب می کند

و هنگامی که جریان خون از بدن عبور می کند، تصویر رنگی تولید می کند.

سونوگرافی غیر تهاجمی و بدون درد است.

به طور منظم می تواند تکرار شود زیرا نیازی به تشعشع ندارد.

اگر لخته خون ندارید، سونوگرافی داپلکس ممکن است در مشخص کردن سایر علل  علائم شما مفید باشد.

 

عکس: چپ: در سونوگرافی تکنسین یک پروب غیرتهاجمی به نام ترانسدیوسر روی ساق پای مریض قرار می دهد. راست: ترانسدیوسر تصاویر را به دستگاه سونوگرافی می فرستد

 

  • ام آر آی :

MRI تصاویر با جزئیات از ساختارهای داخل بدن، از جمله عروق خونی و ورید ها تولید می کند.

بدون درد و غیر تهاجمی است. اگرچه به ندرت مورد استفاده قرار می گیرد،

بعضی از پزشکان ممکن است از MRI برای مشخص کردن  لخته های خون در لگن و ران استفاده کنند.

MRI اجازه می دهد تا هر دو پا به طور همزمان مشاهده شوند.

با این حال، نمی توان از آن برای بیماران با دستگاههای خاص کاشته شده  مانند باتری قلب استفاده کرد.

  • سونوگرافی :

در سونوگرافی، پزشک یک محلول کنتراست (یا رنگ) را به ورید در قسمت بالای پا تزریق می کند.

محلول با خون مخلوط شده و در سراسر ورید جریان می یابد.

اشعه ایکس از پای آسیب دیده نشان می دهد که آیا در ورید های ساق پا و ران انسداد وجود دارد یا خیر.

سونوگرافی به ندرت مورد استفاده قرار می گیرد زیرا تهاجمی است و نیاز به تشعشع دارد.

 

درمان

از آنجا که ممکن است DVT بعد از شکستگی های بزرگ یا جراحی رخ دهد،

بسیاری از بیماران وقتی در بیمارستان بستری هستند تشخیص داده می شوند. اهداف درمان DVT عبارتند از:

  • جلوگیری از بزرگ شدن لخته خون
  • پیشگیری از تکه شدن لخته و حرکت به سمت ریه ها که می تواند منجر به آمبولی ریوی شود
  • کاهش احتمال ایجاد لخته دیگر
  • به حداقل رساندن خطر بروز سایر عوارض

 

بیشتر اوقات درمان برای DVT غیر جراحی است.

 

درمان  غیر جراحی

  • داروهای ضد انعقاد خون :

درمان غیر جراحی معمولاً شامل مصرف داروهای ضد انعقاد خون – داروهای رقیق کننده خون- است که از لخته شدن بیشتر جلوگیری می کند

و به حل لخته های موجود کمک می کند. داروهای ضد انعقاد بلافاصله پس از تشخیص لخته شروع می شوند.

اگر دوز دارو خیلی زیاد باشد ضد انعقادها می توانند باعث خونریزی شوند، بنابراین مصرف آنها باید زیر نظر پزشک باشد، چه شما در بیمارستان هستید چه در خانه.

بسته به داروهایی که مصرف می کنید، پزشک ممکن است آزمایش خون مکرر را انجام دهد

تا بررسی کند که مدت زمان لخته شدن خون شما چقدر است.

مهم است که سطح دارو در خون شما به اندازه کافی بالا باشد که از لخته شدن جلوگیری کند، اما خیلی بالا نباشد که باعث خونریزی بیش از حد شود.

رایج ترین داروهای ضد انعقاد مورد استفاده در درمان DVT شامل هپارین، وارفارین (کومادین) و مهار کننده ی Xa است.

در بعضی موارد ممکن است از هپارین با وزن مولکولی کم (LMWH) استفاده شود.

  • تحت نظر بودن و سونوگرافی مکرر :

بسته به فاکتورهای خطری که شما دارید، پزشک شما ممکن است،

یک لخته خون ایزوله در زیر زانو یا ساق پا را با تحت نظر گرفتن و مانیتور کردن از طریق سونوگرافی داپلر  مکرر و نه درمان ضد انعقادی، مدیریت کند.

پزشک شما درمورد اینکه کدام نوع درمان برای شما مناسب است با شما صحبت خواهد کرد.

  • ترومبولیتیک :

در بعضی موارد، پزشک شما ممکن است استفاده از ترومبولیتیک را توصیه کند.

این داروهای حل کننده ی لخته از طریق کاتتر مستقیماً به لخته خون تزریق می شوند

و فقط در مواردی که خطر بسیار بالایی برای آمبولی ریوی وجود دارد، مورد استفاده قرار می گیرند.

درمان های جراحی

اگر داروهای ضد انعقادی مانع از افزایش اندازه لخته خون شما نشوند

یا اگر بیماری پزشکی دارید که به شما اجازه نمی دهد داروهای ضد انعقادی را مصرف کنید،

پزشک شما ممکن است عمل جراحی را توصیه کند تا وسیله کوچکی به نام فیلتر ونا کاوا را درون ورید اصلی که به سمت قلب می رود وارد کند.

این فیلتر به منظور جلوگیری از حرکت لخته های خونی  به سمت ریه های شما و ایجاد آمبولی ریوی استفاده می گردد.

  • پیشگیری از ترومبوز ( لخته شدن) ورید های عمقی

اگر شما تحت عمل جراحی ارتوپدی قرار گرفتید، خطر ابتلا به DVT ،2 تا 10 روز بعد از عمل بسیار بالاست . شما حدود 3 ماه در معرض خطر هستید.

اقداماتي كه پزشك شما براي كمك به جلوگيري از DVT استفاده مي كند، پيشگيري ناميده مي شود.

او از چندین اقدامات پیشگیرانه به صورت ترکیبی استفاده می کند.

به عنوان مثال اگر شما  تعویض مفصل زانو یا مفصل ران داشته اید، پزشک ممکن است حرکت کردن زودرس و ورزش، جوراب های فشاری و داروهایی را که باعث رقیق شدن خون می شوند

و توانایی بدن در تشکیل لخته خون را کاهش می دهد، تجویز کند.

  • فیزیوتراپی و حرکت کردن زودرس

بیشتر بیماران راه رفتن  یا انجام سایر تمرینات پا را در اسرع وقت بعد از عمل شروع می کنند.

بالا بردن یک پا در هنگام خوابیدن در رختخواب به افزایش جریان خون در ورید ها کمک می کند.

بعلاوه یک فیزیوتراپ به شما تمرینات اختصاصی برای حفظ دامنه حرکت مفصل، تقویت قسمت تحتانی بدن و بهبود گردش خون در ورید های عمقی را آموزش می دهد.

اگر درد بعد از عمل جراحی جابجایی را برای شما دشوار می کند، ممکن است داروهای ضد درد به شما داده شود تا بتوانید راحت تر حرکت کنید.

در بعضی موارد، پزشک شما ممکن است از ساپورت زانو استفاده کند که زانو را به آرامی در حالی که در رختخواب هستید حرکت می دهد.

این وسیله، ماشین حرکت مداوم منفعل (CPM) نامیده می شود.

برخی پزشکان معتقدند این وسیله با بالا بردن پا، تورم پا را کاهش می دهد و با حرکت دادن عضلات پا گردش خون را بهبود می بخشد.

  • وسایل فشاری

جوراب های فشاری الاستیکی درجه بندی شده  که در مچ پا محکم است و در بالای ساق پا شل تر می شوند،

فشاری که ایجاد می کند با جلوگیری از جمع شدن خون در وریدها به گردش خون کمک می کند.

علاوه بر این، پزشک شما ممکن است توصیه کند بعد از جراحی از وسیله فشرده سازی پنوماتیک استفاده کنید.

این وسیله که مانند چکمه پوشیده می شود، فشارهای ضربانی را بر روی ساق پا  اعمال می کند.

این فشار مشابه فشارهایی است که هنگام راه رفتن تجربه می کنید.

وسایل فشرده سازی نه تنها جریان خون وریدی را بهبود می بخشد بلکه توانایی بدن را در جلوگیری از لخته شدن خون تحریک می کند.

  • داروهای ضد انعقاد

ضد انعقادها یا رقیق کننده خون برای جلوگیری از بزرگ شدن لخته های خون و جلوگیری از تشکیل لخته های خون جدید استفاده می شود.

اگر تحت عمل جراحی تعویض مفصل قرار گرفتید، داروهای ضد انعقاد خون روز بعد از عمل شروع می شود و در بیمارستان و خانه ادامه می یابد.

مدت زمان مصرف دارو به نوع جراحی که انجام داده اید و همچنین سایر فاکتورهای خطر بستگی دارد.

  • اقدامات اضافی

اگر شما یک آسیبی درقسمت تحتانی بدن دارید، ممکن است با اقدامات پیشگیرانه اضافه تری درمان شوید.

اگر قادر به استفاده از داروهای ضد انعقادی نیستید، پزشک ممکن است یک فیلتر ونا کاوا را در ورید اصلی که به قلب می رود قرار دهد.

این کار برای جلوگیری از رسیدن DVT بالقوه به قلب و ریه های شما و ایجاد آمبولی ریوی انجام می شود.

 

 

 

منبع : سایت orthoinfo

ترجمه شده توسط : دکتر مهسا عدیلی

بیوفیدبک چیست؟

بیوفیدبک چیست؟

بیوفیدبک چیست؟ بیو فیدبک، روشی است که به شما یاد می دهد چگونه برخی از عملکردهای بدن مانند ضربان قلب خود را کنترل کنید.

در طول بیوفیدبک، شما به گیرنده های الکتریکی متصل هستید که کمک می کنند تا اطلاعات مربوط به بدن خود را دریافت کنید.

این بازخورد به شما کمک می‌کند تا تغییرات ظریف در بدن خود مثل شل کردن عضلات برای رسیدن به نتایجی که می‌خواهید مانند کاهش درد را ایجاد کنید.

به طور خلاصه، بیوفیدبک به شما این توانایی را می‌دهد

که روش‌های جدیدی را برای کنترل بدن، بهبود وضعیت سلامتی و یا عملکرد فیزیکی تمرین کنید.

انواع بیوفیدبک

درمانگر ممکن است از انواع مختلف روش های بیوفیدبک بر اساس مشکل شما و اهداف مورد نظر استفاده کند.

 

انواع روش های بیوفیدبک شامل:

  • امواج مغزی: این نوع بیوفیدبک از گیرنده هایی در سطح پوست سر برای کنترل امواج مغزی شما و ثبت آن استفاده می کند ( مثل نوار مغز).
  • تنفس: در طول بیوفیدبک تنفسی باندهایی دور شکم و قفسه سینه برای کنترل  الگوی تنفس شما و تعداد تنفس بسته می شود.
  • ضربان قلب: این نوع بیوفیدبک از گیرنده هایی در انگشت یا لاله گوش و یک وسیله ایی که برای شناسایی کردن تغییرات حجم خون
    (فوتوپلتیسموگراف) به کار می رود، استفاده می کند. یا یک گیرنده در قفسه سینه، قسمت تحتانی تنه یا مچ دست گذاشته می شود
    که با استفاده از نوار قلب، ضربان قلب  و چگونگی تغییر آن را اندازه گیری می کند.
  • انقباض عضلانی: این مدل شامل گیرنده های در سطح عضلات اسکلتی شما است
    که فعالیت های الکتریکی که سبب انقباض عضلانی می شود را کنترل می کند.
  • فعالیت غدد عرق: گیرنده هایی به انگشتان، کف دست یا مچ دست شما وصل می شود
    که فعالیت غدد عرق شما را اندازه گیری می کند و میزان تعریق روی پوست، شما را از وجود  اضطراب مطلع می کند.
  • دما: گیرنده هایی که به انگشتان دست یا پاها وصل می شود جریان خون به پوست شما را اندازه گیری می کند.
    چون دمای بدن شما اغلب وقتی مضطرب هستید کاهش پیدا می کند.

 

ابزارهای بیوفیدبک

شما می‌توانید آموزش بیوفیدبک را در کلینیک‌های طب فیزیکی دریافت کنید.

تعداد رو به رشدی از دستگاه‌ها و برنامه‌های بیوفیدبک برای استفاده خانگی وجود دارد, از جمله:

برنامه های کامپیوتری یا ابزارهایی روی تلفن همراه

بعضی از دستگاه های بیوفیدبک تغییرات فیزیولوژیک در بدن شما مثل فعالیت ضربان قلب شما و تغییرات پوستی را

با استفاده از یک یا تعداد بیشتری از گیرنده های متصل به انگشتان یا گوش شما اندازه گیری می کند و این گیرنده ها به کامپیوتر شما وصل هستند.

دستگاه ها با استفاده از گرافیک های کامپیوتری و دستورالعمل ها، به شما کمک می کنند تا بر  استرس خود غلبه کنید،

تنفس خود را آهسته کنید، عضلات خود را شل کنید و به مسائل مثبت درباره توانایی های خود  فکر کنید.

مطالعات نشان می دهد که این مدل از وسایل شاید در بهبود پاسخ در طول استرس، القای حس آرامش و خوب بودن موثر باشد.

یک مدل دیگر از بیوفیدبک درمانی شامل پوشیدن یک باند دور سر که فعالیت مغز شما را در حالی که در حال تفکر هستید کنترل می کند.

این روش از صداهایی استفاده می کند تا به شما اجازه دهد که بدانید

ذهن شما آرام است یا فعال، تا یاد بگیرید که پاسخ های استرسی تان را کنترل کنید.

این اطلاعات از هر جلسه می تواند در کامپیوتر شما  و یا موبایل شما ذخیره شود و شما می توانید میزان پیشرفت تان را در طول زمان ببینید.

 

ابزارهای قابل پوشیدن

یک مدل بیوفیدبک شامل پوشیدن یک گیرنده در کمر است که تنفس شما را کنترل می کند و الگوی تنفس شما را با استفاده از یک نرم افزار قابل دانلود ثبت می کند.

این نرم افزار اگر شما یه تنش و فشار طولانی مدت دارید می تواند شما را آگاه کند و

می تواند فعالیت های تنفسی جهت حفظ آرامش را به شما ارائه دهد.

 

سازمان غذا و دارو بیوفیدبک Resperate را تایید کرده است که کمک به کاهش استرس و پایین آوردن فشار خون می کند.

یک وسیله الکترونیکی پروتابل است که تنفس عمیق و آهسته را القا می کند.

اگر چه این سازمان به خیلی از دستگاه های بیوفیدبک خانگی نظارتی ندارد.

قبل از انجام بیوفیدبک درمانی در منزل در مورد نوع دستگاه با تیم مراقبتی خود مشورت کنید تا بهترین را انتخاب کنید.

آگاه باشید که بعضی از دستگاه ها ممکن است به اشتباه به عنوان ابزار بیوفیدبک باشند

و در ضمن همه افرادی که بیوفیدبک انجام می دهند مجوز قانونی انجام آن را ندارند.

 

برای چه بیوفیدبک انجام می شود؟

بیوفیدبک برای کمک به کنترل کردن خیلی از مشکلات جسمی و ذهنی به کار می رود که شامل:

  • درد های عضلانی و اسکلتی
  • دردهای میوفاشیال
  • فیبرومیالژی
  • درد مزمن
  • سردرد
  • سکته مغزی
  • یبوست
  • بی اختیاری مدفوع
  • بی اختیاری ادرار
  • استرس و اضطراب
  • آسم و تنگی نفس
  • اختلال نقص توجه و بیش فعالی
  • عوارض شیمی درمانی
  • فشار خون بالا
  • سندروم روده تحریک پذیر
  • بیماری رینود
  • زنگ زدن و وزوز گوش
  • اختلال مفصل تمپورومندیبولار

مردم به دلایل مختلفی از بیوفیدبک استفاده می کنند

  • غیر تهاجمی هست.
  • ممکن است نیاز به دارو را کم یا حذف کند.
  • ممکن است فواید و اثرات داروها را افزایش دهد.
  • ممکن است به خانم هایی که در طول بارداری نمی توانند دارو مصرف کنند کمک کند.
  • به مردم کمک می‌کند کنترل سلامت خود را بیشتر احساس کنند.

 

خطرات بیوفیدبک

بیوفیدبک به طور کلی ایمن هست اما شاید برای همه مناسب نباشد.

دستگاه های بیوفیدبک در افرادی با شرایط پزشکی خاص مثل مشکلات ریتم قلبی یا شرایط پوستی خاص شاید به طور صحیح کار نکند.

حتماً ابتدا با پزشک خود در مورد آن صحبت کنید.

 

چگونه برای بیوفیدبک آماده شوید؟

شما به آمادگی خاصی برای بیوفیدبک احتیاج ندارید.

برای یافتن یک درمانگر بیو فیدبک، از پزشک خود بخواهید که کسی که تجربه درمان شرایط شما را دارد به شما معرفی کند.

خیلی از درمانگر های بیوفیدبک در زمینه های دیگر سلامت مثل روانشناسی، پرستاری و فیزیوتراپی آموزش دیده اند.

 

چه چیزی می‌توانید انتظار داشته باشید؟

در طول یک جلسه ی بیوفیدبک درمانگر گیرنده های الکتریکی را به قسمت های مختلف بدن شما وصل می کند.

این گیرنده ها شاید برای کنترل امواج مغزی، دمای پوست، کشش عضلات و میزان ضربان قلب و تنفس به کار رود.

این اطلاعات با یک سری راهنماهایی مثل یک صدای خاص یا نور در حال چشمک زدن به شما فیدبک داده می شود.

بیوفیدبک به شما آموزش می دهد که واکنش های بدن تان را با تغییر در افکار، احساس و رفتارتان تغییر دهید و یا کنترل کنید.

این می تواند به شرایطی که شما به دنبال معالجه هستید کمک کند.

 

به عنوان مثال، بیو فیدبک می تواند ماهیچه های سفت که باعث سردرد می شوند را مشخص کند.

شما سپس یاد می گیرید که چگونه تغییرات فیزیکی در بدن خود مثل شل کردن عضلات خاص جهت کاهش درد را ایجاد کنید.

اهداف نهایی بیوفیدبک این است که یاد بگیرید که از این تکنیک ها در منزل تان برای خودتان استفاده کنید.

یه جلسه معمول بیوفیدبک حدود 30تا 60 دقیقه طول می کشد.

طول مدت و تعداد جلسات بسته به شرایط شما و اینکه شما به چه سرعتی یاد می گیرید که پاسخ های فیزیکی بدن تان را کنترل کنید مشخص می شود.

بیوفیدبک شاید تحت پوشش بیمه نباشد.

نتیجه

اگر بیوفیدبک برای شما موفقیت آمیز بود ممکن است به  کنترل علایم مشکل تان یا کاهش مقدار داروی مصرفی تان کمک کند.

سرانجام شما می توانید تکنیک های بیوفیدبک را که روی خودتان یاد می گیرید را تمرین کنید.

با این حال، بدون مشورت با تیم مراقبت، درمان پزشکی را برای وضعیت خود قطع نکنید.

 

 

 

منبع : سایت mayoclinic

ترجمه شده توسط : دکتر مهسا عدیلی

 

 

شین اسپلینت (درد ساق پا)

شین اسپلینت (درد ساق پا)

 

شین اسپلینت (درد ساق پا)  یک مشکل شایع مرتبط  با ورزش است.

اصطلاح “شین اسپلینت” به درد در امتداد لبه داخلی استخوان ساق پا (استخوان درشت نی) اشاره دارد.

شین اسپلینت به طور معمول بعد از فعالیت بدنی ایجاد می شوند.اغلب با دویدن همراه است.

هرگونه فعالیت ورزشی شدید می تواند شین اسپلینت ایجاد کند، به خصوص اگر برنامه ورزشی تناسب اندام را به تازگی شروع کرده باشید.

اقدامات ساده می تواند درد شین اسپلینت را کاهش دهد.

استراحت، یخ و کشش اغلب کمک کننده است.

پرهیز از انجام ورزش بیش از اندازه معمول در طول روز به جلوگیری از عود شین اسپلینت کمک می کند.

توصیف

شین اسپلینت (سندرم استرس سطح داخلی ساق پا) التهاب عضلات، تاندون ها و بافت استخوانی اطراف استخوان درشت نی است.

درد معمولاً در امتداد سطح داخلی استخوان درشت نی احساس می شود، جایی که عضلات به استخوان متصل می شوند.

 

 

ساختار ساق پا در بیماری شین اسپلینت

درد اسپلینت شین اغلب در لبه داخلی استخوان درشت نی (ساق پا) احساس می شود.

 

علل درد ساق پا

به صورت کلی، شین اسپلینت وقتی که بافت عضله و استخوان (ضریع استخوان) در ساق پا به دنبال فعالیت های تکراری تحت فشارزیاد قرار بگیرند، ایجاد می شود.

شین اسپلینت اغلب پس از تغییرات ناگهانی در فعالیت بدنی رخ می دهد.

این می تواند تغییر در فرکانس ورزش باشد، مانند افزایش تعداد روزهایی که هر هفته ورزش می کنید.

تغییر در مدت و شدت ورزش، مانند دویدن مسافت های طولانی تر و یا دویدن روی تپه ها، نیز می توانند سبب شین اسپلینت شوند.

 

فاکتورهای دیگری که در شین اسپلینت نقش دارند عبارتند از:
  • داشتن کف پای صاف یا قوس کف پای غیر طبیعی سفت
  • ورزش با کفش نامناسب یا فرسوده

دوندگان در بالاترین خطر برای شین اسپلینت هستند.

رقاص ها و سربازان ارتش دو گروه دیگری هستند که اغلب این بیماری در آنها تشخیص داده می شود.

کف پای صاف می تواند فشار روی عضلات ساق پا در هنگام ورزش را افزایش دهد.

کف پای صاف می تواند فشار روی عضلات ساق پا در هنگام ورزش را افزایش دهد.

 

علائم شین اسپلینت (درد ساق پا)

شایع ترین علامت شین اسپلینت درد در سطح داخلی استخوان درشت نی است. تورم ملایم در منطقه نیز ممکن است دیده شود.

درد شین اسپلینت ممکن است:

تیز و تیغ مانند یا مبهم و تیر کشنده باشد

هم در حین ورزش و هم بعد از ورزش باشد

با لمس کردن ناحیه درگیر تشدید شود

 

معاینات پزشکی

پس از صحبت در مورد علائم و شرح حال پزشکی شما، پزشک ساق پای شما را معاینه می کند.

تشخیص دقیق بسیار مهم است. گاهی اوقات ممکن است مشکلات دیگری وجود داشته باشد که می تواند در فرایند بهبودی تأثیر داشته باشد.

پزشک شما ممکن است تصویربرداری برای رد سایر مشکلات ساق پا درخواست دهد.

چندین بیماری می تواند باعث درد در ناحیه ساق پا شود، از جمله شکستگی های استرسی، التهاب تاندونی و سندرم کمپارتمان مزمن فعالیتی.

درمان بیماری شین اسپلینت

پزشک ساق پای شما را معاینه خواهد کرد و از نظر وجود درد و حساسیت در سطح داخلی استخوان درشت نی بررسی می کند.

 

شکستگی استرسی

اگر شین اسپلینت شما به درمان پاسخ ندهد، پزشک شما ممکن است بخواهد مطمئن شود که دچار شکستگی استرسی نشده اید.

شکستگی استرسی ترک (های) کوچک در استخوان درشت نی است که در اثر استرس و استفاده بیش از حد ایجاد می شود.

تصویربرداری هایی که آناتومی را نشان می دهند به تشخیص شرایط کمک می کنند.

اسکن استخوان و ام آر آی(MRI) اغلب شکستگی های استرسی در استخوان درشت نی را نشان می دهد.

التهاب تاندونی

تاندون ها عضلات را به استخوان ها وصل می کنند. تاندونیت حالتی است که تاندون ملتهب می شود.

تاندونیت می تواند مثل شین اسپلینت دردناک باشد، به خصوص اگر پارگی جزئی در تاندون درگیر وجود داشته باشد.

MRI می تواند به تشخیص تاندونیت کمک کند.

سندروم کمپارتمان مزمن فعالیتی

یک شرایط غیر معمول به نام سندرم کمپارتمان مزمن فعالیتی باعث ایجاد علائمی مثل شین اسپلینت می شود.

سندرم کمپارتمان یک شرایط دردناک است که وقتی فشار عضلات به سطح خطرناک می رسد ایجاد می شود.

در سندرم کمپارتمان مزمن فعالیتی، این حالت به دنبال ورزش ایجاد می شود. معمولاً درد به زودی پس از قطع فعالیت برطرف می شود.

آزمایشاتی که برای تشخیص این شرایط استفاده می شود شامل اندازه گیری فشار در کمپارتمان پا قبل و بعد از ورزش است.

 

درمان شین اسپلینت (درد ساق پا)

 

درمان های غیر جراحی

استراحت. از آنجا که شین اسپلینت معمولاً در اثر استفاده بیش از حد ایجاد می شود،

درمان استاندارد شامل استراحت چند هفته ایی از آن فعالیتی است که باعث درد شده است.

فعالیت هوازی با فشار کم مانند شنا و استفاده از دوچرخه ثابت می تواند در طول دوران بهبودی شما جایگزین شود.

  • داروهای ضدالتهاب غیر استروئیدی: داروهایی مانند ایبوپروفن، آسپرین و ناپروکسن درد و تورم را کاهش می دهد.
  • یخ: از کیسه های آب و یخ چندین بار در روز هر بار به مدت 20 دقیقه استفاده کنید. یخ را مستقیماً روی پوست قرار ندهید.
  • کمپرشن و فشار دادن: پوشیدن باند فشاری الاستیکی ممکن است از تورم اضافی جلوگیری کند.
  • ورزش های انعطاف پذیری: کشش عضلات ساق پا ممکن است باعث شود که شما احساس بهتری داشته باشید.
  • کفش های حمایتی: پوشیدن کفش هایی با کفی مناسب در طول فعالیت های روزانه به کاهش استرس در ساق پای شما کمک می کند.
  • اورتز(بریس): افرادی که کف پای صاف دارند و یا عود شین اسپلینت دارند ارتوز برای آنها مفید است.
    اورتز داخل کفش می تواند به تراز کردن و پایداری پا و مچ پای شما کمک کند و استرس و فشار را از ساق پای شما بردارد.
    ارتوزها را می توانید برای پای خود سفارش دهید یا از ارتوزهای از پیش آماده استفاده کنید.
  • بازگشت به ورزش: شین اسپلینت معمولا با استراحت و درمان های ساده ای که در بالا گفته شد برطرف می شوند.
    قبل از بازگشت به ورزش، شما باید حداقل به مدت 2 هفته بدون درد باشید.
    به خاطر داشته باشید که، هنگامی که به ورزش بازگشتید، باید با شدت کمتری ورزش کنید.
    شما نباید همانند گذشته و با همان مدت زمان ورزش کنید.

حتما قبل از ورزش گرم کنید و کششی ها را انجام دهید. ورزش را به تدریج افزایش دهید.

اگر همان درد را احساس کردید، بلافاصله ورزش را متوقف کنید. از کیسه آب سرد استفاده کنید و یک یا دو روز استراحت کنید.

دوباره با شدت کمتر به تمرین برگردید. تمرین را تدریجی تر از گذشته افزایش دهید.

 

درمان های جراحی

تعداد بسیار کمی از افراد برای شین اسپلینت نیاز به عمل جراحی دارند.

جراحی در موارد بسیار شدید که به درمان غیر جراحی پاسخ نمی دهند انجام می شود.

مشخص نیست که چقدر عمل جراحی مؤثر است.

 

پیشگیری از ابتلا به شین اسپلینت (درد ساق پا)

کارهایی وجود دارد که می توانید برای پیشگیری از شین اسپلینت انجام دهید.

یک کفش ورزشی مناسب بپوشید. با استفاده از “آزمایش مرطوب”، شکل پای خود را مشخص کنید.

از دوش آب بر روی سطحی که رد پای شما را نشان می دهد، مانند یک کیسه ی کاغذی قهوه ای بروید.

اگر کف پای صاف داشته باشید، تصویری از کل پای خود را روی کاغذ خواهید دید. اگر قوس پای شما زیاد باشد،

فقط پنجه و پاشنه پای خود را خواهید دید. هنگام خرید، به دنبال کفش های ورزشی باشید که مطابق با الگوی خاص پای شما باشد.

علاوه بر این، حتماً کفش هایی بپوشید که برای ورزش طراحی شده است.

به تدریج سطح ورزش تناسب اندام خود را بالا ببرید و مدت زمان، شدت و دفعات ورزش خود را افزایش دهید.

  • ورزش های جایگزین: دویدن را با ورزش هایی با فشار کم مانند شنا یا دوچرخه سواری جایگزین کنید.
  • پا برهنه دویدن: در سالهای اخیر، پا برهنه دویدن محبوبیت زیادی پیدا کرده است.
    بسیاری از مردم ادعا می کنند که به برطرف کردن شین اسپلینت کمک کرده است.
    برخی تحقیقات نشان می‌دهند که پا برهنه دویدن، فشار وارده به پا را در میان عضلات پخش می‌کند،
    به طوری که هیچ منطقه ایی تحت فشار زیاد قرار نمی گیرد.
    با این حال، هیچ مدرک آشکاری مبنی بر این که پا برهنه دویدن خطر آسیب را کاهش می‌دهد وجود ندارد.

 

مانند هر تغییر مهم در رژیم تناسب اندام، برنامه پا برهنه دویدن باید خیلی تدریجی شروع شود.

با مسافت های کوتاه شروع کنید تا به عضلات و پاهای خود فرصت دهید تا تطابق پیدا کنند.

فشار بیش از حد، خیلی سریع می تواند شما را در معرض آسیب قرار دهد.

علاوه بر این، پا برهنه دویدن شما را در معرض خطر بریدگی و کبودی روی پا قرار می دهد.

اگر بعد از استراحت و روشهای دیگر که در بالا توضیح داده شده است، شین اسپلینت شما بهبود نمی یابد،

حتماً به پزشک مراجعه کنید تا مشخص کند چه چیز دیگری باعث ایجاد درد در پای شما شده است.

 

 

 

منبع : سایت orthoinfo 

ترجمه شده توسط : دکتر مهسا عدیلی

پوکی استخوان

پوکی استخوان

 

پوکی استخوان چیست؟

پوکی استخوان از دست دادن استخوان به صورت پیشرونده همراه با افزایش خطر شکستگی است.

پوکی استخوان در لغت به معنای استخوان متخلخل است. این بیماری غالباً در طول سالها پیشرفت می کند،

بدون اینکه علائم و ناراحتی ایجاد کند تا زمانی که یک شکستگی رخ دهد.

پوکی استخوان غالباً باعث کوتاه شدن قد و حالت گوژپشتی (قوز شدید در پشت) می شود.

 

چرا باید نگران پوکی استخوان باشم؟

 

پوکی استخوان یک مشکل بزرگ در حوزه سلامت است که بیش از 44 میلیون آمریکایی را درگیر کرده و با حدود 2 میلیون

شکستگی استخوان در سال همراهی دارد. طبق اعلام بنیاد ملی پوکی استخوان،

تعداد شکستگی های ناشی از پوکی استخوان ممکن است تا سال 2025 به بیش از 3 میلیون نفر در سال برسد.

 

مهره هایی که علائم پوکی استخوان را نشان می دهد. مهره های طبیعی (سمت چپ)، مهره ها با پوکی استخوان خفیف (وسط) و مهره ها با پوکی استخوان شدید (راست).

 

یک نفر از هر دو زن و یک نفر از چهار مرد بالای 50 سال شکستگی استخوان ناشی از پوکی استخوان را متحمل می شوند.کلسیم

بسیاری از این موارد شکستگی دردناک لگن، ستون فقرات، مچ دست، بازو و ساق پا است که اغلب در نتیجه سقوط اتفاق می افتد.

با این حال، اگر استخوان ها در اثر پوکی استخوان ضعیف شده باشند، حتی انجام کارهای خانگی ساده می توانند منجر به شکستگی ستون فقرات شوند.

جدی ترین و ناتوان کننده ترین شکستگی ناشی از پوکی استخوان، شکستگی لگن است.

بیشتر بیمارانی که دچار شکستگی لگن هستند و قبلاً به طور مستقل زندگی می کردند نیاز به کمک خانواده یا پرستار دارند.

تمام بیمارانی که دچار شکستگی لگن هستند، برای چندین ماه به وسیله کمکی راه رفتن نیاز دارند

و تقریباً نیمی از آنها به صورت دائم به عصا یا واکر برای جا به جایی در خانه یا خارج از منزل احتیاج دارند.

شکستگی های لگن هزینه بر است. هزینه مراقبت های بهداشتی از شکستگی لگن در سال بیش از 11 میلیارد دلار یا حدود 37000 دلار برای هر بیمار است.

 

چه عواملی باعث پوکی استخوان می شود؟

 

پزشکان دلایل پزشکی دقیق پوکی استخوان را نمی دانند، اما آنها بسیاری از عوامل اصلی که منجر به این بیماری می شوند را شناسایی کرده اند.

افزایش سن و سالخوردگی

همه افراد با افزایش سن استخوان خود را از دست می دهند.

بعد از 35 سالی، بدن استخوان جدید کمتری برای جایگزینی استخوان پیر از دست رفته می سازد.

به طور کلی، هر چه سن شما بالاتر رود، توده استخوانی شما پایین ترمی آید و خطر ابتلا به پوکی استخوان بیشتر است.

وراثت

سابقه خانوادگی شکستگی؛ جثه کوچک و ظریف، پوست روشن و چهره بور؛

نژاد قفقازی( هندی و اروپایی) یا آسیایی می تواند خطر ابتلا به پوکی استخوان را افزایش دهد.

وراثت می تواند دلیل ابتلا به پوکی استخوان زودهنگام ( در سنین کم) را توضیح دهد.

تغذیه و سبک زندگی

تغذیه ضعیف، از جمله رژیم غذایی با کلسیم کم، وزن پایین و یک سبک زندگی بی تحرک

مانند سیگار کشیدن و استفاده بیش از حد از الکل با پوکی استخوان مرتبط بوده است.

داروها و بیماریهای دیگر

پوکی استخوان با استفاده از برخی داروها از جمله استروئیدها ( کورتون) و سایر بیماریها از جمله برخی مشکلات تیروئید مرتبط بوده است.

برای جلوگیری از پوکی استخوان یا جلوگیری از بدتر شدن آن، چه کاری می توانم انجام دهم؟

برای جلوگیری از پوکی استخوان، آهسته کردن پیشرفت آن و پیشگیری از شکستگی حاصل از آن،

باید مقدار کافی کلسیم و ویتامین دی را در رژیم غذایی خود بگنجانید و به صورت منظم ورزش کنید.

کلسیم

در طی سالهای رشد، بدن شما برای ساختن استخوانهای قوی و ایجاد ذخیره كلسیم نیاز به كلسیم دارد.

ساختن توده استخوانی در جوانی، سرمایه گذاری خوبی برای آینده شما است.

دریافت کلسیم ناکافی در طول رشد می تواند به پیشرفت پوکی استخوان در سنین بالاتر کمک می کند.

شما در هر سن و وضعیت سلامتی که باشید، برای سلامت استخوان ها به کلسیم نیاز دارید.

کلسیم پس از رشد همچنان یک ماده مغذی اساسی محسوب می شود زیرا بدن روزانه کلسیم را از دست می دهد.

اگرچه کلسیم نمی تواند از از دست دادن تدریجی استخوان بعد از یائسگی جلوگیری کند،

اما همچنان در حفظ کیفیت استخوان نقش اساسی دارد. حتی اگر زنان یائسه بشوند یا در حال حاضر پوکی استخوان داشته باشند،

افزایش مصرف کلسیم و ویتامین دی می تواند خطر شکستگی را کاهش دهد.

مقدار کلسیم مورد نیاز شما بسته به سن و عوامل دیگر متفاوت خواهد بود.

آکادمی ملی علوم در مورد مصرف روزانه کلسیم توصیه های زیر را ارائه می دهد:

مردان و زنان 9 تا 18 سال: 1300 میلی گرم در روز
زنان و مردان 19 تا 50 سال: 1000 میلی گرم در روز
زنان باردار یا شیرده تا سن 18 سالگی: 1300 میلی گرم در روز
زنان باردار یا شیرده 19 تا 50 سال: 1000 میلی گرم در روز
زنان و مردان بالای 50 سال: 1200 میلی گرم در روز
محصولات لبنی از جمله ماست و پنیر منابع غنی کلسیم هستند.

هشت اونس شیر( تقریبا معادل 250 سی سی) حاوی حدود 300 میلی گرم کلسیم است.

سایر غذاهای سرشار از کلسیم شامل ماهی ساردین با استخوان و سبزیجات با برگ سبز مثل کلم بروکلی است.

اگر رژیم غذایی شما حاوی کلسیم کافی نیست،

مکمل های غذایی می توانند کمک کنند. قبل از مصرف مکمل کلسیم با پزشک خود مشورت کنید.

 

ویتامین دی

ویتامین دی به بدن شما کمک می کند کلسیم را جذب کند.

توصیه برای ویتامین دی روزانه 200 تا 600 واحد بین المللی است.

فرآورده های لبنی یک منبع غنی ویتامین دی هستند (یک لیوان شیر حاوی 100 واحد ویتامین دی است.

یک مولتی ویتامین حاوی 400 واحد ویتامین دی است). در صورتی که رژیم غذایی شما حاوی مقادیر کافی از این ماده مغذی نباشد،

می توان مکمل های ویتامین مصرف کرد. قبل از مصرف مکمل ویتامین با پزشک خود مشورت کنید. مصرف بیش از حد ویتامین دی می تواند سمی باشد.

ورزش منظم

همانند عضلات، استخوان ها برای قوی ماندن به ورزش نیاز دارند. مهم نیست که سن شما چقدر باشد،

ورزش علاوه بر بسیاری از مزایای که برای سلامتی دارد می تواند از دست دادن استخوان را به حداقل برساند.

پزشکان معتقدند که برنامه ورزش متوسط و منظم (3 تا 4 بار در هفته) در پیشگیری و مدیریت پوکی استخوان مؤثر است.

تمریناتی که با تحمل وزن همراه هستند مانند پیاده روی، دویدن، بالا رفتن از پله ها، رقصیدن،

راه رفتن روی تردمیل و وزنه برداری احتمالاً بهترین ورزش ها هستند.

افتادن علت 50% شکستگی ها است. بنابراین، حتی اگر چگالی و تراکم استخوان پایینی نیز دارید،

در صورت جلوگیری از افتادن می توانید از شکستگی جلوگیری کنید. برنامه هایی که بر پایه آموزش تعادل هستند،

مثل تای چی، باید تأکید شود. قبل از شروع هر برنامه ورزشی با پزشک خود مشورت کنید.

 

چگونه پوکی استخوان تشخیص داده می شود؟

تشخیص پوکی استخوان معمولاً توسط پزشک با استفاده از ترکیبی از شرح حال پزشکی و معاینه،

تصویربرداری با اشعه ایکس، تست تراکم استخوان و آزمایشات تخصصی آزمایشگاهی انجام می شود.

اگر پزشک تشخیص دهد که توده استخوانی شما کم شده است، ممکن است آزمایش های اضافی انجام دهد

تا احتمال ابتلا به سایر بیماری هایی که می تواند باعث از دست دادن توده استخوانی شود،

از جمله استئومالاسیا (بیماری متابولیک که با معدنی شدن غیر طبیعی استخوان مشخص می شود)

و یا هایپرپاراتیروئیدیسم (فعالیت بیش از حد غدد پاراتیروئید) را بررسی کند.

کوتاه شدن قد و ظاهر خمیده فرد مبتلا به پوکی استخوان ناشی از تخریب جزئی مهره های ضعیف است.

 

تست تراکم استخوان یک روش پرتونگاری بی خطر و بی درد است که تراکم استخوان شما را با بالاترین تراکم استخوانی

که شخصی با جنس و نژاد شما باید در سن 20 تا 25 سالگی داشته باشد، مقایسه می کند.

تست تراکم استخوان غالباً در زمان یائسگی در خانمها انجام می شود.

امروزه چندین نوع تست تراکم استخوانی برای تشخیص کاهش تراکم استخوان در نواحی مختلف بدن استفاده می شود.

اندازه گیری جذب انرژی دوگانه با اشعه ایکس (DEXA) یکی از دقیق ترین روش ها است،

اما تکنیک های دیگر همچنین می توانند پوکی استخوان را شناسایی کنند،

از جمله اندازه گیری جذب یک فوتون (SPA)، توموگرافی کامپیوتری کمی (QCT)، اندازه گیری جذب با رادیوگرافی و سونوگرافی.

پزشک شما می تواند تعیین کند که کدام روش برای شما مناسب تر است.

چگونه پوکی استخوان درمان می شود؟

از آنجا که استخوان از دست رفته قابل جایگزینی نمی باشد، درمان پوکی استخوان بر جلوگیری از دست دادن بیشتر استخوان در آینده تمرکز دارد.

درمان اغلب تیمی است که متخصصین طب فیزیکی و توانبخشی،غدد، داخلی، ارتوپدی، زنان و زایمان با هم همکاری می کنند.

اگرچه ورزش و تغذیه اغلب اجزای اصلی برنامه درمانی پوکی استخوان هستند، اما درمان های دیگری نیز وجود دارد.

درمان با استروژن

درمان با استروژن (ERT) اغلب برای زنان در معرض خطر بالای پوکی استخوان برای جلوگیری از کاهش تراکم استخوان و کاهش خطر شکستگی توصیه می شود.

اندازه گیری تراکم استخوان در هنگام شروع یائسگی ممکن است به شما کمک کند که آیا ERT برای شما مناسب است یا خیر.

هورمون ها همچنین از بروز بیماری های قلبی جلوگیری می کنند و سبب بهبود عملکرد شناختی و عملکرد ادراری می شوند.

ERT با افزایش خطر ابتلا به سرطان پستان همراه است. باید در مورد خطرات و مزایای ERT با پزشک خود صحبت کنید.

تعدیل کننده های انتخابی گیرنده استروژن( SERMs)

آنتی استروژن های جدید موسوم به SERMs (تعدیل کننده انتخابی گیرنده استروژن) می توانند باعث افزایش توده استخوانی،

کاهش خطر شکستگی ستون فقرات و کاهش احتمال ابتلا به سرطان پستان شوند.

کلسیتونین

کلسی تونین یکی دیگر از داروهای مورد استفاده جهت کاهش از دست دادن تراکم استخوان و درمان پوکی استخوان است.

فرم اسپری بینی این دارو باعث افزایش توده استخوانی و محدود کردن شکستگی ستون فقرات می شود و ممکن است باعث تسکین درد شود.

بیس فسفونات

بیس فسفونات ها، از جمله آلندرونات، به طور قابل توجهی توده استخوانی را افزایش می دهد

و از شکستگی ستون فقرات و لگن جلوگیری می کند.

ERT ، SERM، کلسی تونین و بیس فسفونات ها همگی به بیمار مبتلا به پوکی استخوان فرصتی می دهند،

که نه تنها توده استخوانی را افزایش دهد بلکه خطر شکستگی را به میزان قابل توجهی کاهش می دهد.

 

 

 

منبع : سایت orthoinfo 

ترجمه شده توسط : دکتر مهسا عدیلی

درد و تورم قدام زانو (بورسیت پره پاتلار)

درد و تورم قدام زانو (بورسیت پره پاتلار)

 

درد و تورم قدام زانو (بورسیت پره پاتلار) بورس ها کیسه های کوچک و ژله ای مانند هستند که در سراسر بدن قرار دارند،

از جمله در اطراف شانه، آرنج، لگن، زانو و پاشنه. آنها حاوی مقدار کمی مایع هستند و بین استخوان ها و بافت های نرم قرار می گیرند

و مثل یک بالشتک عمل می کنند تا به کاهش اصطکاک کمک کنند.

بورسیت پره پاتلار التهاب بورس در قسمت جلوی زانو (پاتلار) است.

هنگامی که بورس تحریک شود، مایعات زیادی تولید می کند، که باعث تورم آن شده و به قسمت های مجاور زانو فشار می آورد.

 

(تصویر چپ) آناتومی طبیعی زانو را از پهلو نشان داده است. بورس یک کیسه کوچک است و بین پاتلا و پوست قرار دارد.

(تصویر راست) در بورسیت پره پاتلار، بورس ملتهب و متورم می شود.

 

علت

بورسیت پره پاتلار  غالباً در اثر زانو زدن مکرر ایجاد می شود.

لوله کش ها، سازنده و تعمیر کننده بام ها، شوینده های فرش، کارگران معدن زغال سنگ و

باغداران در معرض خطر بیشتری برای ایجاد این شرایط هستند.

ضربه مستقیم به قسمت جلوی زانو نیز می تواند باعث بورسیت پره پاتلار شود.

ورزشکارانی که در ورزشهایی شرکت می کنند که ضربات مستقیم یا افتادن روی زانو در آن شایع است،

از جمله فوتبال، کشتی یا بسکتبال، در معرض خطر بیشتری برای این شرایط هستند.

 

افراد دیگری که مستعد ابتلا به درد و تورم قدام زانو (بورسیت پره پاتلار) هستند شامل افراد مبتلا به آرتریت روماتوئید یا نقرس است.

بورسیت پره پاتلار در اثر عفونت باکتریایی نیز می تواند ایجاد شود.

اگر یک آسیب زانو – مانند نیش حشرات، خراش یا زخم – به پوست آسیب بزند، ممکن است باکتری ها وارد کیسه بورس شوند و باعث عفونت شوند.

به این حالت بورسیت عفونی گفته می شود.

بورسیت عفونی کمتر شایع است، اما جدی تر است و باید با فوریت بیشتری درمان شود.

 

عکس ها بیماری را نشان می دهد که یک بورس ملتهب پر از مایع در جلوی زانوی چپ او است. زانوی راست او طبیعی است.

علائم

  • درد با فعالیت، اما معمولاً در شب درد ندارند
  • تورم سریع در قسمت جلوی زانو
  • گرمی و حساسیت در لمس
  • بورسیت ناشی از عفونت ممکن است باعث ایجاد تورم، قرمزی و همچنین تب و لرز شود

 

معاینات پزشک

 

شرح حال و معاینه

پزشک در مورد علائم مانند شدت درد، مدت زمان علائم و فاکتورهای خطر ایجاد بورسیت پره پاتلار با شما صحبت خواهد کرد.

پزشک شما به احتمال زیاد در مورد علائم و نشانه های عفونت مانند تب یا لرز سؤال خواهد کرد. بورسیت پره پاتلار ناشی از عفونت نیاز به یک برنامه درمانی متفاوت دارد.

در طول معاینه، پزشک زانو را مشاهده می کند و آن را با زانوی سالم شما مقایسه می کند.

او زانوی شما را معاینه می کند، حساسیت به لمس و دامنه حرکت زانو را ارزیابی می کند و اینکه آیا درد مانع از خم شدن آن می شود.

 

تست ها

  • اشعه ایکس. اشعه ایکس تصاویر واضحی از استخوان ارائه می دهد. پزشک ممکن است برای اینکه
    مطمئن شود که شکستگی وجود ندارد که باعث علائم شما بشود این عکس را درخواست کند.
  • سایر تست های تصویربرداری. تشخیص بورسیت معمولاً در معاینه بالینی انجام می شود،
    اما سی تی اسکن (CT) و ام آر آی(MRI) ممکن است برای بررسی سایر آسیب های بافت نرم انجام شود.
  • آسپیراسیون( کشیدن مایع بورس با سوزن). اگر پزشک شما از احتمال عفونت نگران است،
    ممکن است بورس را آسپیره کند (مایع را با سوزن بکشد) و این نمونه را برای تجزیه و تحلیل به آزمایشگاه بفرستد.

درمان

درمان غیر جراحی معمولاً تا زمانی که بورس ملتهب باشد اما عفونی نباشد، مؤثر است:

  • اصلاح فعالیت. از فعالیت هایی که علائم را بدتر می کند، خودداری کنید.
    فعالیت دیگری را جایگزین کنید تا زمانی که بورسیت برطرف شود. ورزش با فشار کم مانند دوچرخه سواری گزینه خوبی است.
  • یخ. یخ ها را به طور مرتب 3 یا 4 بار در روز به مدت 20 دقیقه استفاده کنید.
    در صورت استراحت زانو، هر جلسه باید تورم را به میزان قابل توجهی کاهش دهد.
  • بالا بردن. پای آسیب دیده را بالا ببرید، مگر در مواردی که لازم است راه بروید.
  • داروهای ضد التهابی غیر استروئیدی (NSAIDs).
    داروهایی مانند ناپروکسن و ایبوپروفن ممکن است درد را تسکین داده و التهاب را کنترل کنند.

اگر تورم و درد به این اقدامات پاسخ نداد، پزشک ممکن است بورس را با سوزن تخلیه کند،

سپس بورس را با کورتیکو استروئید تزریق کند.

کورتیکواستروئید یک داروی ضد التهاب است که از دارویی که از طریق  دهان استفاده می شود، قوی تر است.

 

بورسیت عفونی در ابتدا با آنتی بیوتیک درمان می شود.

اگر عفونت به آنتی بیوتیک تنها پاسخ ندهد، تخلیه جراحی لازم است.

 

تخلیه بورس ممکن است تورم مزمن که باعث ناتوانی می شود را درمان کند، اما در صورت ادامه تورم، ممکن است

پزشک شما جراحی جهت برداشتن بورس را توصیه کند. بعد از عمل، زانو باید ظرف چند روز انعطاف پذیری خود را به دست آورد و فعالیت های عادی در طی چند هفته از سر گرفته شود.

 

پیشگیری

با رعایت این توصیه های ساده می توانید از بروز بورسیت جلوگیری کنید:

  • اگر در حین کار زانو می زنید یا در ورزش های تماسی از جمله فوتبال،
    بسکتبال یا کشتی شرکت می کنید، زانو بند بپوشید.
  • با توقف کشش روی ساق پاها مرتبا به زانو استراحت دهید. همچنین ممکن است
    برای جلوگیری از استرس طولانی مدت به زانوها، به طور منظم فعالیت ها را تعویض کنید.
  • بعد از تمرین و کار کردن، از یخ استفاده کنید و زانوهای خود را بالا ببرید.

 

 

 

منبع : سایت orthoinfo 

ترجمه شده توسط : دکتر مهسا عدیلی

درد شست پا ( سزاموئیدیت)

درد شست پا ( سزاموئیدیت)

 

درد شست پا ( سزاموئیدیت) بیشتر استخوان های بدن انسان در مفاصل به یکدیگر متصل می شوند.

اما چند استخوان وجود دارد که به هیچ استخوان دیگری وصل نمی شوند.

آنها فقط به تاندونها متصل شده یا در ماهیچه ها قرار دارند. اینها سزاموئید هستند. کشکک زانو (پاتلا) بزرگترین سزاموئید است.

دو سزاموئید بسیار کوچک دیگر (تقریباً به اندازه یک  ذرت) در قسمت زیرین پا در نزدیکی انگشت بزرگ یافت می شود،

یکی در قسمت بیرونی پا و دیگری در سطح داخلی.

 

سزاموئید ها مانند قرقره عمل می کنند. آنها سطح صافی را ایجاد می كنند كه تاندونها بر روی آن بلغزد

و در نتیجه توانایی تاندونها در انتقال نیروهای عضلانی افزایش می یابد.

سزاموئیدهایی که در قسمت قدامی پا قرار دارند به تحمل وزن کمک می کند. مانند سایر استخوان ها، سزاموئیدها نیز می توانند

شکسته شوند (شکستگی). علاوه بر این، تاندونهای اطراف سزاموئید ها ممکن است تحریک یا ملتهب شوند.

به این حالت سزاموئیدیت گفته می شود و نوعی تاندونیت (التهاب تاندون) است. در بین رقاصندگان باله و دوندگان رایج است.

علائم

  • درد در زیر انگشتان بزرگ پا متمرکز است. در سزاموئیدیت درد به صورت تدریجی پیشرفت می کند اما در شکستگی درد به صورت ناگهانی خواهد بود.
  • تورم و کبودی ممکن است وجود داشته باشد یا نباشد.
  • ممکن است در خم شدن و صاف کردن انگشت بزرگ، مشکل و درد را تجربه کنید.

 

تشخیص

در طول معاینه، پزشک به دنبال درد و حساسیت در استخوان های سزاموئید می باشد.

پزشک ممکن است استخوان را کمی دستکاری و جا به جا کند یا از شما بخواهد که پنجه پا را خم و صاف کنید.

همچنین ممکن است او انگشتان پا را به سمت بالای پا خم کند تا ببیند آیا این درد شدت می یابد یا خیر.

پزشک شما برای اطمینان از تشخیص صحیح، عکس ساده (سیاه و سفید) از پای شما درخواست خواهد کرد.

 

در بسیاری از افراد، استخوان سزاموئید نزدیکتر به مرکز پا (سزاموئید داخلی) دارای دو بخش (دو تکه ایی) است.

از آنجا که لبه های سزاموئید داخلی دو تکه به طور کلی صاف است و لبه های یک سزاموئید شکسته دندانه دار و ناصاف می باشد،

اشعه ایکس در رسیدن به تشخیص مناسب مفید است. پزشک شما همچنین ممکن است

عکس ساده  پای دیگر برای مقایسه ساختار استخوانی درخواست کند. اگر عکس ساده  طبیعی به نظر برسد،

پزشک ممکن است اسکن استخوان درخواست کند.

درمان

درمان درد شست پا ( سزاموئیدیت) عموماً بدون جراحی است. با این حال، اگر اقدامات محافظه کارانه شکست بخورند،

پزشک شما ممکن است جراحی را برای برداشتن استخوان سزاموئید توصیه کند.

سزاموئیدیت

  • فعالیتی که باعث درد می شود را متوقف کنید.
  • آسپیرین یا ایبوپروفن را برای تسکین درد مصرف کنید.
  • استراحت کنید و در کف پای خود یخ بگذارید. یخ را مستقیماً روی پوست نمالید،
    بلکه از یک کیسه یخ استفاده کنید یا یخ را در یک حوله بپیچانید.
  • کفش های پاشنه کوتاه با کفی نرم بپوشید. کفش هایی با کفی سفت و سخت مانند چوب نیز ممکن است راحت باشد.
  • برای کاهش استرس وارده به پا از پدهای بالشتکی نمدی استفاده کنید.
  • به تدریج به فعالیت خود بازگردید، به پوشیدن یک پد بالشتکی از جنس فوم لاستیکی محکم
    جهت حفاظت از آنها ادامه دهید. از فعالیت هایی که وزن شما را روی نوک پاها قرار می دهد، خودداری کنید.
  • انگشت بزرگ پا را با چسب نواری مخصوص ببندید(تیپ کردن) به طوری که به سمت پایین خم شود( خم شدن به سمت کف پا)
  • پزشک شما ممکن است تزریق داروی استروئیدی (کورتون) را برای کاهش تورم توصیه کند.
  • در صورت تداوم علائم، ممکن است نیاز به استفاده از آتل کوتاه پا با قابلیت جا به جایی به مدت 4 تا 6 هفته داشته باشید.

 

شکستگی استخوان سزاموئید

  • شما نیاز به پوشیدن کفش با کفی سفت و یا آتل کوتاه جهت شکستگی پا دارید.
  • پزشک شما ممکن است برای محدود کردن حرکت انگشت بزرگ پا، مفصل را چسب های نواری مخصوص ببندد (تیپ کردن).
  • شما ممکن است یه پد به شکل حرف J جهت کاهش فشار و ترمیم شکستگی در اطراف استخوان سزاموئید بپوشید.
  • ممکن است داروهای ضد درد مانند آسپیرین یا ایبوپروفن توصیه شود.
  • ممکن است چندین ماه طول بکشد تا احساس ناراحتی فروکش کند.
  • پد های بالشتکی یا سایر آتل ها در بهبودی شکستگی مفید هستند.

 

 

 

منبع : سایت orthoinfo 

ترجمه شده توسط : دکتر مهسا عدیلی

راه رفتن روی پنجه  و انگشتان پا (toe walking)

راه رفتن روی پنجه  و انگشتان پا (toe walking)

 

راه رفتن روی پنجه  و انگشتان پا (toe walking) راه رفتن روی پنجه و انگشتان یک نوع از الگوی راه رفتن است

که کودک روی نوک و پنجه پاها راه می رود و هیچ گونه تماسی بین پاشنه پا و زمین وجود ندارد.

راه رفتن روی پنجه در کودکانی که در حال یادگرفتن راه رفتن هستند شایع است.

اگرچه بعد از 2 سالگی اغلب بچه ها شروع به راه رفتن به صورت الگوی نرمال پنجه – پاشنه می کنند.

در موارد بسیار نادر، ادامه راه رفتن روی نوک انگشتان پا پس از سن 2 سالگی ممکن است نشانه بیماری پزشکی زمینه ایی باشد. با این حال، در اکثر موارد،

راه رفتن روی انگشتان پا  “ایدیوپاتیک” است، به این معنی که علت دقیق آن مشخص نیست.

 

کودکان بزرگتر که به راه رفتن روی پنجه پا ادامه می دهند

ممکن است از روی عادت یا به دلیل اینکه ماهیچه ها و تاندون های موجود در ساق پای شان به مرور زمان سفت تر شده اند این کار را انجام دهند.

درمان راه رفتن پایدار روی پنجه پا معمولاً شامل یک دوره گچ گیری و آتل بندی

برای کمک به کشش عضلات و تاندون ها در ساق پاها  و تشویق به  یک راه رفتن نرمال است.

 

آناتومی

 

ساق شما از 2 عضله بزرگ تشکیل شده است که شامل :

عضله گاستروکنمیوس. بزرگترین عضله ساق است. دو قسمت این عضله برآمدگی را تشکیل می دهد که در زیر پوست قابل مشاهده است.

عضله سولئوس. این عضله کوچکتر و مسطح  است و در زیر عضله گاستروکنمیوس قرار دارد.

هر دو عضله در انتهای ساق با هم ادغام می شوند و تاندون آشیل را تشکیل می دهند.

تاندون آشیل به استخوان کالکانئوس ( استخوان پاشنه) متصل می شود.

هنگامی که عضلات ساق خود را منقبض می کنید، تاندون آشیل پاشنه پای شما را می کشد.

ساق و تاندون آشیل

عضلات ساق شما و تاندون آشیل با هم کار می کنند تا زمانی که راه می روید به بالا آوردن پاشنه پا کمک کنند.

 

 

در بعضی از کودکانی که  روی  پنجه  راه می روند، این ترکیب عضلانی تاندونی ممکن است در بدو تولد کوتاهتر باشد

یا ممکن است با گذشت زمان کوتاه شود که این امر مانع از تماس پاشنه های کودک  به زمین و در نتیجه راه رفتن عادی می شود.

با این حال، در بیشتر کودکانی که روی پنجه راه می روند، ترکیب عضلانی تاندونی به اندازه کافی بلند است

و در صورت گوشزد و یاداوری به کودک، او می تواند پاشنه را روی زمین بگذارد و عادی راه برود.

 

علت عارضه راه رفتن روی پنجه  و انگشتان پا (toe walking)

در اکثر قریب به اتفاق کودکان، راه رفتن روی پنجه پا  “ایدیوپاتیک” است، به این معنی که علت دقیق آن ناشناخته است.

وقتی این کودکان توسط پزشک ارزیابی می شوند، معاینات بالینی و تست های عصبی آنها طبیعی است.

علل پزشکی

در موارد کمی راه رفتن روی پنجه پا می تواند نشانه ایی از یک بیماری زمینه ایی باشد مثل:

  • فلج مغزی
  • دیستروفی های عضلانی
  • اختلالات طناب نخاعی

 

علائم

 

بیشتر كودكان کم سن و سال كه روی پنجه پا راه می روند در صورت درخواست از آنها قادر به راه رفتن با پای صاف وعادی هستند.

با این حال، بسیاری از کودکان بزرگتر (معمولاً کودکان بالای 5 سال) به راه رفتن روی پنجه ادامه می دهند و  قادر به راه رفتن با پاشنه ها روی زمین  نیستند.

این کودکان ممکن است مشکلاتی در پوشیدن کفش یا شرکت در فعالیت های ورزشی یا تفریحی که شامل پوشیدن اسکیت است داشته باشند.

برخی از کودکانی که روی پنجه  پا راه می روند شکایت خاصی ندارند،

اما والدین آنها هنوز هم نگران تأثیر الگوی راه رفتن در عملکرد آینده شان در نوجوانانی و بزرگسالی هستند.

 

معاینات پزشکی عارضه راه رفتن روی پنجه  و انگشتان پا (toe walking)

 

پزشک شما با پرسیدن تعدادی از این  سوالات شروع خواهد کرد :

  • آیا در دوران بارداری شما عارضه ایی وجود داشته است یا فرزند شما زودرس متولد شده است؟
  • فرزند شما در چه سنی به نقاط عطفی رشد مانند لبخند زدن، نشستن و راه رفتن رسید؟
  • چه موقع راه رفتن روی پنجه پا  شروع شد؟ (به عنوان مثال، آیا این زمانی شروع شد
    كه فرزند شما به طور مستقل شروع به راه رفتن کرد یا در سنین بالاتر شروع شد؟)
  • آیا راه رفتن روی پاشنه پا یک طرفه است یا دو طرفه ؟ (راه رفتن روی پنجه پا به صورت یک طرفه برای پزشک شما نگران کننده تر است
    زیرا گاهی اوقات می تواند یک مشکل عصبی را نشان دهد.)
  • آیا سابقه خانوادگی راه رفتن روی پنجه وجود دارد؟
  • چه درصد از زمان، صرف راه رفتن روی پنجه می شود؟
  • اگر از کودک شما خواسته شود، آیا او قادر ب راه رفتن به صورت صاف و عادی خواهد بود؟
  • آیا کودک شما از درد پا یا ساق پا و ضعف در پاها شکایت دارد؟

 

معاینات بالینی

معاینه بالینی به طور معمول با مشاهده راه رفتن کودک شما توسط پزشک آغاز می شود.

به منظور جلوگیری از “راه رفتن عادی در مقابل پزشک” (بیمار تمام تلاش خود را می کند که هنگام تماشای پزشک به طور صحیح راه برود)،

قبل از اینکه کودک شما متوجه شود که تحت نظر قرار دارد این معاینه و مشاهده انجام می شود.

پزشک سپس می خواهد که راه رفتن معمولی فرزندتان (روی انگشتان پا) و پس از آن “بهترین” راه رفتن او (راه رفتن با پای صاف در حد ممکن) را ببیند.

علاوه بر مشاهده راه رفتن روی انگشتان پا، پزشک شما نیز به عنوان بخشی از ارزیابی عصبی، نرمی و همواری راه رفتن را ارزیابی خواهد کرد.

 

راه رفتن روی پنجه  و انگشتان پا (toe walking)

پزشک راه رفتن کودک شما را مشاهده می کند و از جهت وجود سفتی در عضلات ساق پا ارزیابی می کند.

 

در طول معاینه بالینی پزشک شما ممکن است همچنان :
  • پای کودک شما را از نظر ناهنجاری ها، از جمله تفاوت بین پای چپ و پای راست بررسی کند.
  • بررسی از نظر اختلاف طول ساق پاها و تفاوت سایز ران و ساق پاها
  • جهت ارزیابی سفتی عضلات ساق پا از کودک بخواهد پاها و مچ پاها را در جهت های مختلف حرکت دهد.
  • دامنه حرکت در مفصل لگن و زانوها را بررسی کند.
  • به دنبال هرگونه ناهنجاری پوستی در اندام تحتانی و کمر باشد.

 

تست ها

 

معاینات عصبی

برخی از تست های ساده عصبی به تعیین اینکه آیا ناهنجاری های سیستم عصبی کودک شما می تواند در راه رفتن

روی پنجه نقش داشته باشد، کمک می کند. این تست ها متناسب با سن کودک، سطح رشد و توانایی همکاری او خواهد بود.

 

در طول معاینه پزشک موارد زیر را ارزیابی می کند :
  • بررسی وجود هرگونه انقباض یا سفتی بیش از اندازه عضلات دستها یا پاها
  • بررسی قدرت عضلات بزرگ
  • بررسی رفلکس های فرزندتان با ضربه زدن با یک چکش پلاستیکی کوچک یا ضربه نوک انگشت بر روی نقاط مختلف بدن
  • معاینه حسی در دستها و پاها

سایر تست ها. راه رفتن روی پنجه ایدیوپاتیک یک تشخیصی است که با رد کردن سایر تشخیص ها حاصل می شود،

به این معنی که از شرح حال پزشکی کودک و معاینه بالینی او هیچ مشکلی دیگر قابل شناسایی نیست.

به همین دلیل، معمولاً آزمایشهای مخصوص از جمله اشعه ایکس، سی تی اسکن و MRI و

تست های عصبی و عضلانی ( نوار عصب و عضله) انجام نمی شود.

 

درمان راه رفتن روی پنجه  و انگشتان پا (toe walking)

 

درمان راه رفتن روی پنجه وابسته به چند فاکتور است که شامل:

  • سن کودک
  • آیا کودک قادر به راه رفتن به صورت صاف و عادی است؟
راه رفتن روی پنجه  و انگشتان پا (toe walking)

 آتل و بریس پا در مشکلات حرکتی

درمان های غیرجراحی

 

راه رفتن روی پنجه  و انگشتان پا (toe walking) برای کودکانی که 2 تا 5 سال سن دارند و

توانایی راه رفتن به صورت صاف و عادی را دارند، درمان اولیه همیشه غیر جراحی است.

درمان های غیرجراحی شامل

  • تحت نظر بودن: پزشک ممکن است فقط  ویزیت های منظم در مطب برای یک دوره زمانی جهت تحت نظر بودن توصیه کند.
    اگر کودک شما از سر عادت روی پنجه راه برود ممکن است خود به خود متوقف بشود.
  • گچ گیری سریال: پزشک شما ممکن است یک دوره گچ گیری کوتاه ساق پا با قابلیت راه رفتن  جهت کمک به کشش و بلند کردن عضلات و تاندون ها
    ساق پا و شکستن عادت راه رفتن روی پنجه  استفاده کند. گچ گیری سریال معمولاً در طی چند هفته انجام می شود.
  • آتل و بریس: پوشیدن ارتز پا – مچ پا (AFO) می تواند به کشش و بلند کردن عضلات و تاندون ها کمک کند. AFO یک بریس پلاستیکی است
    که تا قسمت تحتانی ساق پا بالا میرود و پا را در زاویه 90 درجه نگه می دارد.
    به طور معمول، بریس برای مدت زمان طولانی تر از گچ گیری (ماه ها و نه هفته ها) انجام می شود.
  • تزریق بوتاکس: برای برخی از بیماران – معمولاً افرادی که دارای ناهنجاری عصبی هستند
    که منجر به افزایش تون عضله می شود – تزریق سم بوتولینوم A (بوتاکس) نیز ممکن است
    برای تضعیف موقت عضلات ساق پا  انجام شود. این کار باعث می شود عضلات راحت تر در گچ  یا در بریس کشیده شوند.

 

آتل مخصوص پا در مشکلات حرکتی راه رفتن روی پنجه  و انگشتان پا (toe walking)

پوشیدن بریس AFO  به کشش و افزایش طول عضلات و تاندون های ساق پا کمک می کند.

 

درمان جراحی

 

در كودكان با راه رفتن روی پنجه  و انگشتان پا (toe walking)  با سن بیش از 5 سال، عضلات ساق پا و تاندون آشیل ممكن است آنقدر سفت و محكم باشد

كه راه رفتن با پاهای صاف و عادی امکان پذیر نباشد. برای این بیماران، پزشک ممکن است

یک روش جراحی را برای بلندتر کردن تاندون های آشیل توصیه کند.

طویل شدن تاندون ها باعث افزایش دامنه حرکت و عملکرد بهتر پا و مچ پا می شود.

قسمت مشخصی از تاندون که قرار است با جراحی طولانی تر شود بستگی به این دارد که آیا پای بیمار می تواند با خم شدن زانو به صورت صاف  قرار بگیرد یا نه.

 

چندین روش برای طولانی کردن نواحی مختلف تاندون استفاده می شود.

پزشک با شما صحبت خواهد کرد که کدام تکنیک برای فرزند شما بهترین است.

این عمل معمولاً به صورت سرپایی انجام می شود (بدون بستری شبانه). پس از طویل شدن تاندون ها، در حالی که کودک شما هنوز در خواب است،

پزشک پاهای او را در یک گچ کوتاه ساق پا با قابلیت راه رفتن  قرار می دهد. این گچ معمولاً 4 تا 6 هفته پوشیده می شود.

 

ریکاوری

معمولاً فیزیوتراپی بعد از هر دو درمان جراحی و غیر جراحی توصیه می شود تا به بیمار کمک کند که راه رفتن با پای صاف به طور مداوم را یاد بگیرد.

فیزیوتراپی بعد از جراحی به طور معمول تا زمان برذاشتن گچ پا شروع نمی شود.

 

پیامد

بیشتر بیماران به مرور زمان بهبود می یابند و قادر به مشارکت در فعالیتهای عادی و ورزشی هستند.

با این حال، مطالعات نشان می دهد که برخی از کودکان حتی پس از گچ گیری سریال یا عمل جراحی، به راه رفتن روی پنجه ادامه خواهند داد.

 

 

 

منبع رسمی : سایت orthoinfo

ترجمه شده توسط : دکتر مهسا عدیلی

 کفش های سفت (تنگ) و مشکلات پا

کفش های سفت (تنگ) و مشکلات پا با افزایش محبوبیت خرید آنلاین، وسوسه بیشتری برای خرید و پوشیدن کفش هایی که در ظاهر شیک  به نظر می رسند وجود دارد،

اما ممکن است این کفش ها مناسب پاهای شما نباشند.

در نتیجه، بسیاری از بزرگسالان  کفش هایی می پوشند که از نظر شکل و اندازه مناسب پای شان  نیست.

به ویژه زنان احتمال بیشتری دارد کفش هایی که خیلی تنگ و کوچک باشد خریداری کنند که آنها را در معرض خطر ابتلا به میخچه،

بونیون و سایر ناهنجاری هایی قرار می دهد که ممکن است جهت اصلاح  نیاز به عمل جراحی داشته باشند.

دفورمیتی های انگشتان پا

 

بونیون

بونیون بزرگ شدن استخوان یا بافت اطراف مفصل در قاعده شست پا است. با بزرگ شدن بونیون، ممکن است

انگشت شست پا به سمت انگشت دوم منحرف شود و سبب تورم و درد به دنبال پوشیدن کفش شود.

 

a00146f01_copy.png

بونیون یک گره استخوانی از قاعده شست پا به بیرون است

اگرچه عوامل ژنتیکی ممکن است در ایجاد بونیون نقش داشته باشند،

اما در بیشتر موارد، بونیون ها به پوشیدن کفش هایی که خیلی تنگ هستند، مرتبط هستند.

درمان غیر جراحی شامل پوشیدن کفش هایی با سر پنجه پهن تر، پوشیدن لاانگشتی بین انگشت شست و انگشت دوم،

تیپ کردن انگشت (بستن با استفاده از چسب های نواری) و یا استفاده از یخ  بر روی انگشت شست پا است.

اگر این اقدامات درمانی ساده مؤثر نباشد، پزشک ممکن است جراحی جهت برداشتن بونیون را پیشنهاد دهد.

 

میخچه

میخچه نوعی پینه استخوانی است که وقتی کفش های تنگ فشار مداوم روی پوست وارد می کنند، رشد می کند.

درمان ساده شامل استفاده از پد فومی روی میخچه جهت کاهش  فشار است.

علاوه بر این، پوشیدن کفش هایی که مناسب و اندازه پاها باشد و یک ناحیه وسیع و جادار برای انگشتان داشته باشد، کمک خواهد کرد.

a00146f02.png

تعدادی میخچه بین انگشتان جایی که به هم ساییده می شوند دیده می شود.

انگشت چکشی

انگشت چکشی زمانی ایجاد می شود که انگشتان به جای اینکه صاف و مستقیم باشند، شروع به خم شدن بکنند.

مفصل انگشت میانی خم خواهد شد و اگر یک کفش سفت و محکم بپوشید، سطح انگشت ساییده می شود و سبب درد می شود.

علاوه بر این، در صورت ماندن پا در این وضعیت غیرطبیعی، عضلات متصل به انگشتان پا ضعیف می شوند.

گزینه های درمانی اولیه  شامل تکنیک های استرپ (با باند مخصوص بستن)،

پوشیدن کفش با سرپنجه پهن تر، پوشیدن اسپلینت و آتل انگشتان و استفاده از یخ در منطقه آسیب دیده است.

اگر این تکنیک ها موثر نباشند، جراحی برای اصلاح ناهنجاری گزینه بعدی است.

a00146f03

 انگشت چکشی اغلب سبب ایجاد یک میخچه  در بالای خم شدگی می شود که سبب ناراحتی می گردد.

 

انگشتان ضربدری

وقتی انگشتان پا در یک کفش با سرپنجه خیلی کوچک قرار می گیرند و مچاله می شوند، انگشت ضربدری شکل می گیرد

و فشار مداوم باعث می شود انگشت دوم یا سوم بر روی انگشت کناری خود حرکت کند.

درمان های اولیه شامل پوشیدن کفش با سرپنجه پهن تر، استفاده از لاانگشتی  یا تیپ کردن (با باند نواری بستن)

برای جدا کردن انگشتان پا و استفاده از یخ در ناحیه آسیب دیده است.

اگر این درمان های اولیه پاسخگو نباشد، جراحی می تواند گزینه ای بعدی باشد.

رشد ناخن به داخل انگشت پا

رشد ناخن به داخل انگشت پا معمولاً در شست پا زمانی که ناخن در نزدیکی نوک انگشت کوتاه می شود رخ می دهد.

این آسیب ممکن است هنگامی که کفشی با سرپنجه بسیار تنگ بپوشید، تشدید شود

و باعث شود که انگشت اول شما در برابر انگشت دوم تحت فشار قرار بگیرد و در نتیجه فشار غیرطبیعی روی ناخن وارد شود.

فشار مداوم منجر به التهاب و درد ناخن می شود.

درمان های اولیه شامل پوشیدن کفش با سرپنجه پهن تر و گذاشتن انگشتان پا سه تا چهار بار در روز در آب گرم است.

ناخن پا را به صورت مستقیم کوتاه کنید و از کوتاه کردن بیش از اندازه ی گوشه های ناخن خودداری کنید.

پای دیابتی

افراد مبتلا به دیابت غالباً از آسیب عصبی (نوروپاتی محیطی) در پا رنج می برند و قادر به احساس تحریک پوستی یا حتی سوراخ شدن نیستند.

اگر یک کفش خیلی سفت و تنگ بپوشند، ممکن است منجر به تاول یا زخم هایی شود

که می توانند به سرعت به سمت عفونت های جدی پیشرفت کنند.

اگر مبتلا به دیابت هستید، روزانه پای خود را از جهت نواحی تحت فشار، قرمزی، تاول، زخم، خراش و مشکلات ناخن بررسی کنید.

انتخاب کفش برای مشکلات پا

  • هنگام خرید یک کفش جدید، اطمینان حاصل کنید که انگشتان پا تحت فشار و محدودیت نباشند
    و هیچ یک از انگشتان پا به انگشتان دیگر فشار وارد نکند.
  • از فروشنده بخواهید طول و عرض هر دو پا را اندازه گیری کند تا از اندازه مناسب آن اطمینان حاصل شود.
  • کفش هایی را که اندازه نیست خریداری نکنید.
  • هیچ چیز به عنوان “جا باز کردن” وجود ندارد. با گذشت زمان، پا ممکن است کفش را تحت فشار یا کشش قرار دهد.
    اما این می تواند باعث درد و آسیب پا شود.
  • کفش را از نظر ساخت و ساز کلی آن ارزیابی کنید.
  • کفش باید از ناحیه سر پنجه خم شود نه در ناحیه کف کفش (قوس یا shank ).
  • یک کفی محکم خوب، حمایت بیشتری از پای شما خواهد کرد.
  • شما نباید بتوانید به راحتی قسمت پشتی کفش (heel counter)را در یک جفت کفش جدید فشرده و له کنید.
    آیا قسمت پشتی کفش کم عمق است یا بالاتر از پاشنه است  و ثبات بیشتری را برای پای شما ایجاد می کند؟

اطمینان حاصل کنید که سرپنجه کفش برای پای شما مناسب است یا خیر.

علاوه بر شکل سرپنجه کفش، عمق آن نیز مهم است.
یک سرپنجه عمیق تر فضای بیشتری را برای تطابق با بونیون، انگشت چکشی و پنجه پای پهن خواهد داشت.
سرپنجه مربع مطلوب ترین شکل است. اگر قادر به گرفتن سرپنجه مربع نیستید،
نوع گرد آن انتخاب بهتری از نوع نوک تیز آن است.

 

a00146f04

 

هدف این است که یک کفش پیدا کنید که تقریباً هم شکل پای شما باشد، به جای اینکه پای شما شکل کفش را بگیرد.

 

a00146f05

کفش و جوراب مناسب بپوشید و فضای زیادی به انگشتان پا بدهید.

 

  • کفش هایی که بند، قلاب، ولکرو (بند پارچه ایی) یا نوعی مکانیسم استرپ دارند، حمایت بیشتری از قوس پای شما خواهند کرد.
  • کفشی که کفی قابل جابجایی داشته باشد ایده آل است به گونه ای که در صورت نیاز می توانید یک کفی طبی دیگر اضافه کنید.
  • کفش هایی که زبانه آنها در قسمت بالای کفش متصل نیست، تطابق و فیتنس بهتری دارند.
    اضافه کردن کفی و ارتز اضافی به کفش با زبانه متصل در بالا دشوار است.

برگرفته از سایت : https://orthoinfo.aaos.org

ترجمه توسط : دکتر مهسا عدیلی

تاندونیت آشیل

تاندونیت آشیل یک بیماری شایع است که وقتی تاندون بزرگی که از پشت پای شما پایین می آید، تحریک و ملتهب شود، رخ می دهد. تاندون آشیل بزرگترین تاندون بدن است.

عضلات ساق پای شما را به استخوان پاشنه شما متصل می کند و هنگام راه رفتن، دویدن، بالا رفتن از پله ها، پریدن و ایستادن روی انگشتان پا استفاده می شود.

اگرچه تاندون آشیل قادر به تحمل فشارهای زیاد در هنگام دویدن و پریدن است، اما مستعد ابتلا به تاندونیت نیز هست، وضعیتی که همراه با استفاده بیش از حد و دژنراسیون است.

تاندونیت آشیل
ساختار پاشنه پا و نمایش تاندونیت آشیل

تاندونیت آشیل چیست و به چه معناست؟

تاندونیت به معنی التهاب تاندون است. التهاب پاسخ طبیعی بدن به آسیب یا بیماری است و اغلب باعث تورم، درد یا سوزش می شود.

دو نوع تاندونیت آشیل وجود دارد که براساس آن قسمتی از تاندون که دچارالتهاب است تقسیم می شود.

زخیم شدن تاندونیت آشیل
زخیم شدن تاندونیت آشیل
  • تاندونیت آشیل غیراینزرشنال (در غیر از محل اتصال):

در تاندونیت آشیل غیر اینزرشنال، الیاف در قسمت میانی تاندون دچار پارگی های ریز(دژنراسیون)، تورم و ضخیم شدن می شوند.

تاندونیت قسمت میانی تاندون بیشتر افراد جوان و فعال را درگیر می کند.

  • تاندونیت آشیل اینزرشنال ( در محل اتصال):

تاندونیت اینزرشنال آشیل قسمت پایینی پاشنه جایی که تاندون به استخوان پاشنه وصل می شود را درگیر می کند.

در هر دو نوع تاندونیت آشیل الیاف تاندونی آسیب دیده نیز ممکن است کلسیفیه شوند (سفت شدن).

خار استخوانی (رشد اضافی استخوان) اغلب در تاندونیت آشیل اینزرشنال دیده می شود.

استخوانی شدن محل تاندون آشیل
استخوانی شدن محل تاندون آشیل

تاندونیت اینزرشنال، می تواند در هر زمان اتفاق بیفتد، حتی در بیمارانی که فعال نیستند.

با این وجود، بیشتر اوقات در اثر سال ها استفاده بیش از اندازه ایجاد می گردد.

( دوندگان مسافت های طولانی و قهرمان دو سرعت).

علت ایجاد تاندونیت آشیل

تاندونیت آشیل ناشی از استرس مکرر به تاندون است.

تاندونیت اغلب وقتی اتفاق می افتد که یک فشار خیلی زیاد خیلی سریع به بدن ما وارد شود اما عوامل نیز دیگر می توانند باعث ایجاد تاندونیت شوند ،

از جمله :

  • افزایش ناگهانی در مقدار یا شدت فعالیت ورزشی، به عنوان مثال : مسافت دویدن روزانه را چند مایل افزایش دهید بدون اینکه به بدن خود فرصتی دهید که با مسافت جدید تنظیم شود.
  • سفتی عضلات ساق پا
  • سفتی عضلات ساق پا و شروع ناگهانی یک برنامه ورزشی تهاجمی می تواند استرس بیشتری به تاندون آشیل وارد کند.
  • خار استخوانی
  • رشد اضافی استخوان در جایی که تاندون آشیل به استخوان پاشنه وصل می شود می تواند سبب ساییده شدن تاندون و درد شود.

 

فاکتورهای خطر تاندونیت و پارگی آشیل

  • چاقی و اضافه وزن.
  • سفتی و کوتاهی عضلات پشت ساق پا .
  • آسیب قبلی تاندون.
  • سن و جنس. پارگی تاندون آشیل در مردان و در رده سنی 30 تا 40 سال بیشتر رخ می دهد.
  • ورزش. آسیب تاندون آشیل اغلب در ورزش هایی که شامل دویدن و پریدن هستند مثل فوتبال، بسکتبال و تنیس رخ می دهد.
  • افزایش ناگهانی شدت و مدت ورزش، سطوح نامناسب ورزشی ( سطوح سخت و لغزنده) و و کفش ورزشی نامناسب سبب افزایش احتمال آسیب می شوند.
  • آنتی بیوتیک.
  • خانواده فلوروکینولون ها مثل سیپروفلوکساسین خطر پارگی تاندون آشیل را افزایش می دهند.

 

خار استخوان پا خار پاشنه پا
خار پاشنه پا

علائم

 

علائم شایع تاندونیت آشیل شامل موارد زیر است
  • درد و سفتی در طول تاندون آشیل در صبح
  • درد در طول تاندون یا پشت پاشنه که با فعالیت بدتر می شود
  • درد شدید روز بعد از ورزش
  • ضخیم شدن تاندون
  • خاراستخوانی (تاندونیت اینزرشنال)
  • تورم که همیشه وجود دارد و در طول روز با فعالیت بدتر می شود

 

اگر شما یک  صدای “پاپ” ناگهانی را در قسمت پشت ساق پا یا پاشنه خود تجربه کرده اید، ممکن است تاندون آشیل شما پاره شده باشد.

اگر فکر می کنید دچار پارگی تاندون آشیل شده اید فوراً به پزشک مراجعه کنید.

 

معاینه پزشکی برای درمان تاندونیت آشیل

بعد ازتوصیف علائم و مطرح کردن نگرانی هایتان ، پزشک پا و مچ پا شما را بررسی می کند.

پزشک به دنبال این علائم است:
  • تورم در طول تاندون آشیل یا در پشت پاشنه شما
  • ضخیم شدن یا بزرگ شدن تاندون آشیل
  • خار استخوانی در قسمت پایینی تاندون در قسمت پشت پاشنه (تاندونیت اینزرشنال)
  • نقطه حداکثر حساسیت
  • درد در وسط تاندون (تاندونیت غیر اینزرشنال)
  • درد در پشت پاشنه در قسمت تحتانی تاندون (تاندونیت اینزرشنال)
  • محدودیت حرکت در مچ پا شما – به ویژه کاهش توانایی خم کردن پا

 

تست های تشخیصی تاندونیت آشیل

پزشک شما ممکن است  تصویربرداری برای اطمینان از اینکه علائم شما به دلیل تاندونیت آشیل است درخواست دهد.

تصویربرداری با اشعه ایکس

اشعه ایکس تصاویر واضحی از استخوان ها را نشان می دهد.

پرتوهای ایکس می توانند نشان دهند که آیا قسمت تحتانی تاندون آشیل کلسیفیه و استخوانی شده است یا نه.

این کلسیفیکاسیون نشانگر تاندونیت آشیل اینزرشنال است.

در مواردی از تاندونیت آشیل غیر اینزرشنال شدید در قسمت میانی تاندون کلسیفیکاسیون دیده می شود.

ام آر آی

اگرچه تصویربرداری  MRIبرای تشخیص تاندونیت آشیل لازم نیست،

اما برای برنامه ریزی و انتخاب تکنیک جراحی از اهمیت بالایی برخوردار است. اسکن MRI می تواند نشان دهد که آسیب در تاندون چقدر شدید است.

درمان

  • درمان غیر جراحی

در بیشتر موارد، گزینه های درمانی غیر جراحی باعث تسکین درد می شوند، اگرچه ممکن است چند ماه طول بکشد تا علائم به طور کامل فروکش کند.

حتی با درمان زودرس، درد ممکن است بیش از 3 ماه طول بکشد.

اگر درد چندین ماه قبل از مراجعه برای درمان داشته باشید، ممکن است 6 ماه طول بکشد تا روشهای درمانی اثر کنند.

 

  • استراحت :

    اولین قدم برای کاهش درد، کاهش یا حتی متوقف کردن فعالیت هایی است که درد را بدتر می کند.
    اگر مرتباً تمرینات با فشار زیاد انجام می دهید (مانند دویدن)، جابجایی به فعالیت هایی با فشار کم،
    استرس کمتری را در تاندون آشیل ایجاد خواهید کرد.
    فعالیت های تمرینی مانند دوچرخه سواری، ورزش الپتیکال و شنا ورزش هایی با فشار کم هستند که به شما کمک می کند تا فعال باشید.

  • یخ :

    قرار دادن کیسه آب و یخ روی دردناک ترین ناحیه تاندون آشیل مفید است و در صورت نیاز می تواند در طول روز انجام شود.
    این کار حداکثر تا 20 دقیقه می تواند انجام شود و در صورت بی حس شدن پوست باید زودتر متوقف شود.

  • داروهای ضد التهاب غیر استروئیدی :

    داروهایی مانند ایبوپروفن و ناپروکسن درد و تورم را کاهش می دهد.
    با این حال، آنها افزایش ضخامت تاندون دژنره  شده را کاهش نمی دهند.
    استفاده از دارو برای بیش از 1 ماه باید توسط  پزشک مراقبت های اولیه بررسی و تایید شود.

  • فیزیوتراپی :

    فیزیوتراپی در درمان تاندونیت آشیل بسیار مفید است.
    ثابت شده است که برای تاندونیت غیر اینزرشنال بهتر از تاندونیت اینزرشنال عمل می کند.

  • پروتکل تقویتی اکسنتریک :

    تقویت اکسنتریک به معنی انقباض (سفت شدن) عضله در حین بلند شدن آن گفته می شود.
    در صورتی که این تمرینات به درستی انجام نشوند می توانند سبب آسیب به تاندون آشیل شوند.
    در ابتدا، آنها باید تحت نظارت یک فیزیوتراپیست انجام شوند.
    پس از تسلط، این تمرینات می تواند در خانه انجام شود.
    این تمرینات ممکن است باعث برخی ناراحتی ها شود، با این وجود نباید غیرقابل تحمل باشد.

  • تزریق کورتیزون :

    کورتیزون، نوعی استروئید، یک داروی ضد التهابی قدرتمند است.
    تزریق کورتیزون به داخل تاندون آشیل به ندرت توصیه می شود زیرا می تواند باعث پارگی تاندون شود.

  • کفش و ارتوز های حمایتی :

    درد ناشی از تاندونیت آشیل اینزرشنال اغلب توسط برخی کفش ها و ارتز ها  کاهش می یابد.
    به عنوان مثال، کفش هایی که در قسمت پشت پاشنه نرم تر هستند، می توانند تحریک تاندون را کاهش دهند.
    بالابردن پاشنه پا نیز برای بیماران مبتلا به تاندونیت اینزرشنال بسیار مفید هستند
    و سبب کاهش تحریک و برداشتن مقداری از کشش از روی تاندون می شوند.
    مانند بالابردن پاشنه، یک غلاف سیلیکونی آشیل نیز می تواند از تحریک تاندون با پشت کفش جلوگیری کند.
    اگر درد شما شدید است،پزشک شما ممکن است برای مدت کوتاهی یک چکمه جهت راه رفتن را توصیه کند.
    چکمه به تاندون استراحت می دهد. استفاده طولانی از چکمه‌ها توصیه نمی شود، زیرا این امر باعث ضعف عضله ساق شما خواهد شد.

  • شاک ویو :

    در طی این روش، ایمپالس های شاک ویو با انرژی زیاد روند ترمیم را در بافت تاندون آسیب دیده تحریک می کنند.
    شاک ویو اثرات پایدار ندارد و بنابراین معمولاً انجام نمی شود. شاک یو یک روش غیر تهاجمی است و نیازی به برش جراحی ندارد.
    به دلیل کم خطر بودن آن، شاک ویو بعضی اوقات قبل از در نظر گرفتن جراحی انجام می شود.

ورزش

تمرینات زیر می تواند سبب تقویت ماهیچه های ساق پا وبه کاهش درد تاندون آشیل کمک کند.

  • کشش ساق پا :

    در مقابل دیوار به جلو خم شوید در حالی که یک زانو صاف و پاشنه روی زمین است.
    پای دیگر را با زانوی خم شده در جلو قرار دهید.
    برای کشش عضلات ساق پا و پاشنه، باسن خود را به صورت کنترل شده به سمت دیوار هل دهید.
    موقعیت را برای 10 ثانیه نگه دارید و استراحت کنید.

ورزش درمانی تاندونیت آشیل
ورزش درمانی تاندونیت آشیل

 

این تمرین را برای هر پا 20 بار تکرار کنید. کشش قوی در ساق پا را باید در حین کشش احساس کنید.

 

  • هیل دراپ دو طرفه

در لبه پله یا سکوی بلند بایستید و فقط نیمه جلوی پای خود را روی پله قرار دهید.

این موقعیت باعث می شود تا پاشنه شما بدون برخورد به پله به بالا و پایین حرکت کند.

برای جلوگیری از سقوط و آسیب دیدگی، باید مراقب تعادل خود باشید. حتماً نرده را نگه دارید تا تعادل برقرار شود.

پاشنه های خود را از زمین بلند کرده و به آرامی پاشنه های خود را به پایین ترین نقطه ممکن پایین بیاورید.

این مرحله را 20 بار تکرار کنید. این تمرین باید آهسته و کنترل شده انجام شود. حرکت سریع می تواند خطر آسیب به تاندون را ایجاد کند.

با بهبود درد، می توانید با نگه داشتن وزنه کوچک در هر دست، سطح دشواری ورزش را افزایش دهید.

  • هیل دراپ یک طرفه

این تمرین مشابه هیل دراپ دو طرفه انجام می شود، به جز اینکه تمام وزن شما روی یک پا متمرکز است.

این کار باید تنها پس از تسلط بر هیل دراپ دو طرفه انجام گردد.

درمانی تاندون آشیل با ورزش
درمان تاندون آشیل با ورزش

درمان جراحی

در صورتی که درد پس از 6 ماه درمان غیر جراحی بهبود نیابد، اقدامات جراحی جهت کاهش درد باید در نظر گرفته شود.

تکنیک جراحی بستگی به محل درگیری و میزان صدمه به تاندون دارد.

طویل کردن عضله گاستروکنمیوس

یک تکنیک جراحی جهت افزایش طول عضلات ساق پا (گاستروکنمیوس) می باشد.

کوتاهی عضلات ساق پا سبب افزایش فشار و استرس به تاندون آشیل می شود.

میزان عوارض این روش پایین است  اما می تواند سبب آسیب عصبی شود.

دبریدمان و ترمیم (زمانی که تاندون کمتر از 50 درصد آسیب دیده).

هدف از این روش برداشتن قسمت آسیب دیده تاندون آشیل است.

 

بعد از دبریدمان و ترمیم، اکثر بیماران مجازند طی 2 هفته با یک بوت و یا گچ  راه بروند.

دبریدمان با تاندون ترانسفر(زمانی که تاندون بیشتر از 50 درصد آسیب دیده) در مواردی که بیش از 50٪ تاندون آشیل آسیب دیده و نیاز به برداشتن دارد،

قسمت باقی مانده تاندون به اندازه کافی قوی نیست که بتواند به تنهایی کار کند.

برای جلوگیری از پارگی تاندون باقی مانده با فعالیت، انتقال تاندون آشیل انجام می شود.

تاندونی که به انگشت بزرگ کمک می کند، به استخوان پاشنه منتقل می شود تا به تاندون آسیب دیده اضافه شود.

بسته به میزان آسیب به تاندون، برخی از بیماران ممکن است نتوانند به ورزش های رقابتی یا دویدن برگردند.

ریکاوری

بیشتر بیماران از جراحی نتایج خوبی می گیرند. عامل اصلی ریکاوری بعد از جراحی میزان آسیب به تاندون است.

هرچه میزان درگیری تاندون بیشتر باشد، دوره بهبودی طولانی تر است و احتمال بازگشت بیمار به فعالیت ورزشی کمتر خواهد بود.

فیزیوتراپی بخش مهمی از روند ریکاوری است. بسیاری از بیماران به 12 ماه توانبخشی احتیاج دارند.

عوارض

درد متوسط تا شدید بعد از عمل در 20 تا 30 درصد بیماران مشاهده شده و شایع ترین عارضه است.

علاوه بر این، ممکن است یک عفونت زخم ایجاد شود و درمان عفونت در این مکان  بسیار دشوار است.

پیشگیری

کشش و تقویت تاندون آشیل، انتخاب محیط مناسب جهت ورزش ( پرهیز از سطوح سخت و لغزنده)

، استفاده از کفش مناسب ورزشی و افزایش تدریجی شدت تمرین

و پرهیز از مصرف بی رویه آنتی بیوتیک های ذکر شده خطر آسیب را کاهش می دهند.

 

 

منبع : سایت orthoinfo 

ترجمه شده توسط : دکتر مهسا عدیلی