IMG_6900

ورزش و سلامت استخوان

بسیاری از مردم از فواید ورزش کردن مانند کاهش ریسک سکته های قلبی و مغزی و جلوگیری از چاقی آگاه هستند.

اما شاید از اهمیت فعالیت بدنی منظم جهت ایجاد و حفظ سلامت استخوان ها آگاهی کافی نداشته باشند.

با افزایش سن، استخوان ها دچار ضعف و شکنندگی می شوند که به این شرایط پوکی استخوان گفته می شود.

این مساله در سنین پس از یائسگی در زنان و در سنین بالاتر در مردان اتفاق می افتد.ضعف استخوان ها، بیمار را در معرض ریسک بالای شکستن استخوان و در نتیجه کاهش توانایی حرکت و وابستگی به دیگران قرار می دهد.

ورزش جهت ساخت استخوان های قوی در سنین جوانی بسیار مهم است و عامل ضروری جهت حفظ قدرت استخوان در سنین بالاتر است.ورزش سبب قوی شدن استخوان ها و همچنین عضلات می شود.

از آنجا که استخوان یک بافت زنده است، به دنبال نیروهایی که بر آن وارد می شود، قابلیت تغییر دارد.وقتی شما به طور منظم ورزش می کنید، استخوان، سلول های بیشتری ساخته و متراکم تر می شود.

فایده دیگر ورزش بهبود وضعیت تعادل و هماهنگی در فرد است که این مساله در سنین بالا بسیار ضروری و مهم است، چون سبب پیشگیری از افتادن و سقوط و شکستگی استخوان می شود.

 

 

ورزش های مناسب برای تقویت استخوان ها

ورزش های مختلف و سودمندی جهت تقویت استخوان ها وجود دارد.دو نوع ورزش که بیشترین تاثیر را بر تقویت استخوان دارند شامل ورزش هایی با تمرکز بر تحمل وزن(برخلاف نیروی جاذبه) و ورزش های قدرتی هستند.

 

ورزشهای تحمل کننده وزن (weightbearing exercise ):

این ورزش ها شامل فعالیت هایی است که بیمار روی پاها انجام می دهد و عضلات و استخوان ها برخلاف نیروی جاذبه عمل می کنند.هنگامی که وزن روی پا و ساق بیمار وارد می شود، فشار بیشتری به استخوان ها آمده و فعالیت بیشتری می کنند.

 

 

  • انواع ورزش های تحمل کننده وزن :

-پیاده روی آهسته و سریع          -دویدن آهسته و سریع             -رقص

-طناب زدن            -تنیس        -ورزش های تیمی مثل بسکتبال و فوتبال

-بالارفتن از پله

 

ورزش با فشار بیشتر مانند دویدن و طناب زدن، وزن روی استخوان را افزایش داده و فواید بیشتری جهت تقویت استخوان دارد.

البته افرادی که استخوانهای شکننده دارند، باید درباره نحوه ورزش مناسب با پزشک خود مشورت کنند.

 

 ورزش های قدرتی (strength training exercise) :

در این نوع ورزش، به دلیل وجود مقاومت در برابر انجام حرکات، عضلات بیشتر فعالیت می کنند و قوی تر می شوند.

شایعترین متد انجام ورزش های قدرتی، استفاده از ماشین های مقاومتی، وزنه و استفاده از وزن بدن (مانند بالا و پایین آوردن بدن روی بازوها) است.

اگرچه در ورزش های مقاومتی تمرکز بر افزایش حجم عضلانی است، اما فشار وارد شده بر استخوان ظرفیت ساخت استخوان را نیز بالا می برد.

 

سایر انواع ورزش :

ورزش های غیر فشاری مانند یوگا و تای چی به اندازه ورزش های قدرتی موثر نیستند اما سبب بهبود انعطاف پذیری و تعادل می شوند.

 

ورزش های غیرتحمل کننده وزن مثل شنا و دوچرخه سواری سبب افزایش حجم استخوان نمی شوند اما انتخاب عالی برای تقویت قلب و ریه ها هستند.

در بیماری های اسکلتی و عضلانی مانند التهاب مفصل که امکان انجام ورزش های تحمل کننده وزن یا قدرتی وجود ندارد، از این روش های جایگزین استفاده میشود.

 

 

شروع برنامه جهت سلامت استخوان ها

برنامه ورزشی موثر برای سلامت استخوان شامل 30 دقیقه فعالیت تحمل کننده وزن، 4 روز در هفته یا بیشتر است.

برای اینکه همیشه مشتاق ورزش باشید، فعالیتی را انتخاب کنید که از آن لذت می برید.

 30 دقیقه ورزش می تواند در یک مرحله انجام شود یا به مراحل کوتاهتر تقسیم شود،

مثلا دویدن سریع به مدت 10 دقیقه، 3 بار در روز یک راه عالی برای شروع است.

توصیه کلی برای ورزش تقویتی شامل فعال کردن گروه های عضلانی اصلی حداقل 2 بار در هفته است.

دقت کنید که حتما بین جلسات ورزش تقویتی، یک روز به طور کامل استراحت کنید.

برای اینکه بیشترین سود را از ورزش بدست بیاورید، بایستی فعالیتهای انعطاف پذیری و تعادل را به ورزش خود اضافه کنید.

فعالیت های انعطاف پذیری، توانایی حرکت را بیشتر می کند و ریسک آسیب را کاهش می دهد.

تمامی جلسات تمرینی باید با حرکات کششی خاتمه یابد.

 

 

سن و سلامت استخوان ها

 

  • نوجوانی و بالغین جوان

ساخت استخوان های قوی از کودکی شروع می شود.بهترین زمان ایجاد تراکم استخوان در طول سالهای رشد سریع استخوان است.

در اصل در سنین بین 10 تا 18 سالگی استخوان هایی که تا انتهای عمر همراه شما است، پرورش می یابد.

انجام ورزش های تحمل کننده وزن در دوره نوجوانی، جهت رسیدن به حداکثر قدرت استخوان ضروری است.

فعالیت فیزیکی نوجوانان، باید حداقل 3 یا 4 بار در هفته و بین 20 تا 30 دقیقه شامل ورزش تحمل کننده وزن باشد.

 

  • بالغین مسن

در سنین بالاتر، فعالیت فیزیکی سبب افزایش حجم استخوان نمی شود، اما تحلیل استخوان را آهسته می کند، با حفظ بافت عضلانی سبب تقویت استخوان های اطراف می شود و ریسک افتادن و سقوط را کاهش می دهد.

سقوط می تواند منجر به شکستگی شود و پیامدهایی مانند ناتوانی دائمی به دنبال داشته باشد.

شکستگی در افراد مسن، بیشتر در مچ دستها، ستون فقرات و لگن اتفاق می افتد.

مطالعات نشان می دهد که انجام ورزش تعادلی و تای چی میزان سقوط را 47 درصد و ریسک شکستگی لگن را 25 درصد کاهش می دهد.

علاوه بر این به نظر می رسد مردانی که فعالیت فیزیکی شدید انجام می دهند، ریسک کمتری برای شکستگی لگن دارند.

 

 

وزن و سلامت استخوان ها

به دنبال از دست دادن وزن، مقداری بافت استخوانی هم از دست می رود.

وزن کم، در هر سنی، فرد را در ریسک مشکلات استخوانی و شکستگی قرار می دهد.

وزن بسیار کم، زنان را در خطر بیشتری قرار می دهد.

ورزش، در دختران و زنان در هر سنی موجب سلامتی می شود.

اگرچه زنانی که ورزش قهرمانی انجام می دهند،

تمرکزشان بر روی لاغری است و ممکن است خیلی کم غذا بخورند و یا ورزش شدید انجام دهند که سبب آسیب استخوانی در دراز مدت می شود.

زنان جوانی که ورزش بیش از حد انجام می دهند،

ممکن است دچار تغییرات هورمونی شوند و سیکل قاعدگی آنها مختل یا قطع شود.

در زنان جوان، کاهش استروژن که هورمونی ضروری جهت بازسازی استخوان است،

بجای رسیدن به حداکثر حجم استخوانی، موجب تحلیل و از بین رفتن آن می شود.

در صورتی که دچار مشکلات قاعدگی هستید،

حین ورزش دچار شکستگی در اثر فشار شده اید،

تمرکز بیش از حد بر روی وزن و لاغری دارید و یا از اندام خود راضی نیستید،

حتما به پزشک مراجعه نمایید.

 

نتیجه گیری:

اگرچه ورزش، اثرات استخوان سازی دارد، اما فقط یکی از عواملی است که مانع تحلیل استخوان ها می شود.

باید بدانید که مسائلی مانند فاکتورهای ژنتیکی و سابقه خانوادگی، در ایجاد پوکی استخوان بسیار مهم هستند.

همچنین داشتن رژیم غذایی غنی از کلسیم و سبک زندگی سالم از نکات کلیدی جهت حفظ سلامت استخوان ها هستند.

 

برگرفته از سایت : https://orthoinfo.aaos.org

ترجمه توسط : دکتر زینب بساق زاده

9efeda3b06f14a2d997470795eb1ba6c.aspx

روشهای کاهش درد بعد از اعمال ارتوپدی

بعد از جراحی تیم پزشکی تلاش خود را با روشهای کاهش درد بعد از اعمال ارتوپدی انجام خواهد داد.

اخیرا با روشهای کاهش درد بعد از اعمال ارتوپدی جدیدی کنترل درد بهتر رخ میدهد.جراحان و بیماران از تکنیک های جدیدی مانند ریلکسیشن و طب سوزنی بهره میبرند.درمانهای ترکیبی اغلب بهترین راه برای کنترل درد است.

این مقاله به ر وشهای متنوع که ممکن است پزشک شما برای کنترل درد پیشنهاد دهد، اشاره میکند.

TENS (transcutaneous electrical neurostimulation):

در این روش از دستگاهی استفاده میشود که جریان الکتریکی با شدت پایین به ناحیه ای که دردناک است، وارد میشود.

دستگاه تحریک الکتریکی یا تنس، دستگاه کوچکی ایت که با باتری کار میکند.

این دستگاه الکترودهایی دارد که با سیم به آن وصل می شود.دوتا از الکترودها روی پوست در نقطه دردناک یا نزدیک به محل درد متصل میشود.

جریان کمی از راه پوست وارد اعصاب میشود که منجر به احساس گرماف گزگز در عضو میشود.هرجلسه درمان 5-15 دقیقه طویل میکشد.

مطالعات زیادی در کنترل درد بعد جراحی ارتوپدی با استفاده ازین دستگاه ارایه شده است که موثر بوده بخصوص درد های ناشی از شکستگی و …..

تنس در کنترل دردهای مزمن مانند دردکمر نیز موثر است.ایت دستگاه ایمن است ولی استفاده روتین از آن توصیه نمی شود.

نوع دیگری از دستگاه تنس، الکتروآکوپانکچر است که جریان الکتریکی را از راه سوزنهای طب سوزنی که وارد پوست شده اند، به منطقه ردد ناک اعمال میکند که به آن الکتر.آکوپانکچر یا  تحریک الکتریکی از راه پوست می گویند.

 

TENSچگونه کار میکند؟

راههایی گه تنس منجر به کاهش درد میشود:

1-تیوری کنرل درگاه:(Gait theory):

در واقع وقتی درد را احسلس میکنید،این پیام از راههایی از پوست به مغز منتقل میشود.

اگر این مسیرها به واسطه احساس دیگری (مثل لمس، گزگزو…)اشغال شود، مسیر دیگر قابلیت هدایت درد را نخ.اهد داشت.

2-آزاد کردن ترانسمیترهای ضد درد:

بعضی برین باورند که تنس با تحریک سلولهای عصبی منجر به آزاد شدن موادی میشود که باعث کاهش درد میشگرددکه به آنها اندورفین گفته میشود.

3-اثر مهاری مرکزی:تنس با تغییر احساس درد در مغز، درد را کنترل میکند.

 

در چه مواردی از TENSاستفاده نشود:

-در مواردی که درد ذهنی(روانی)  باشد، تنس چندان موثر نیست.اگر از داروهای مخدر استفاده میکنید نیز تنس در کنترل درد چندان موثر نخواهد بود.

از دیگر موارد که نباید از تنس برای ماهش درد استفاده کرد:

-ایزار پزشکی در بدن نصب باشد مانند پیس میکر

بارداری

تشنج

عقب ماندگی ذهنی

دردی که علت آن نامشخص است

 

CPM(Continuous passive motion):

حرکت پاسیو مداوم یک تکنیک است که بیمار با پوشیدن اسپلینت (ابزار) مکانیکی به صورت خودکار،

مفاصل را به حرکت در میاورد.تا هم از خشکی جلوگیری شود هم محدوده حرکتی مفصل راافزایش دهد.

درواقع این دستگاه مفصل شما را حرکت میدهد بدون دخالت شما.

بسیاری مقالات نشان داده، بی حرکتی بعد از عمل جراحی، درد را تشدید میکند.

در نتیجه حرکت بعد از جراحی توصیه می شود.

گفته میشود CPM، تغذیه مفصل را بهتر میکند، ریسک تشکیل اسکار را کاهش می دهد و از کوتاهی غیرعادی مفاصل جلوگیری میکند.

در صورتی که فرد بتواند خ.ئ مفاصل را حرکت دهد نیاز به استفاده ازین دستگاه نخواهد بود.در واقع ایت دستگاه جایگزین شما و فیزیوتراپتان نخواهد بود.

اگر پزشک شما به CPMـوصیه نمود، بهتر است تحت نظارت از دستگاه استفاده نمایید.

مفیدترین زمان شروع CPMبیت 2-7 روز اول بعد از عمل است که 4-6 ساعت در روز مفید خواهد بود.

 

طب سوزنی:

وقتی طب سوزنی با روشهای دیگر ترکیب می شود. برای کنترل درد موثر خواهد بود از جمله:

-درد کمر9efeda3b06f14a2d997470795eb1ba6c.aspx
-ارتروز
-فیبرومیالژی
-درد های نقطه ای
-آرنج تنیس بازان
– سندروم تونل کارپ
توانبخشی سکته مغزی

 

نقاط طب سوزنی:

نقاطی از پوست هستند که پایانه های عصبی بسیاری در آن مناطق دارند که عضله یا استخوان را عصب دهی میکنند.

محققان براین باورند که این نقاط ویژگی الکتیریکی خاصی دارند که با سوزنهای ظریف بی درد میتواند تحریک شود.

طول انجام یک جلسه طب سوزنی معمولا 30 دقیقه است.

درمان برای کاهش درد، تورم انجام میشود که میتواند احساس آرامش و کاهش درد را به بیمار ارایه دهد.

هر مسیر و هر نقطه مسوول یک عملکرد در بدن می باشد و بسیار اهمیت دارد که مشخصات و محل درد را برای پزشک تشریح کنید تا نقاط صحیح را برای کاهش درد انتخاب نماید.

 

روشهای رواندرمانی:

 

رواندرمانی می تواند در کنترل درد موثر باشد. این تکنینک ها نیاز فرد را به داروهای کاهنده درد کمتر می کند. از بهترین و قدیمی ترین درمانهای رواندرمانی ، هیپنوتیزم و تکنیک های ریلکسیشن است.

با استفاده از تکنیک های روان درانی نیاز دارویی را برای کنترل درد بعد از عمل، میتوان کمتر کرد.

 

 

برگرفته از سایت : https://orthoinfo.aaos.org
ترجمه توسط : دکتر الهام‌ لونی
a00356f01

توصیه های لازم بعد از جراحی تعویض مفصل هیپ

بعد از  جراحی تعویض مفصل هیپ احتمالا انتظار دارید به شرایط زندگی قبل از عمل برگردید با این تفاوت که درد مفصل از بین رفته است. 

 

در اکثر مواقع درست فکر میکنید اما بازگشت به تمامی فعالیت های روزمره کمی زمان می برد.

فعال بودن در طی دوران نقاهت به شما کمک می کند زودتر به این مرحله برسید.

اگرچه که شما قادر به انجام بیشتر فعالیتهای قبل از عمل خواهید بود اما ممکن است روش انجام آنها کمی تغییر کند.

مثلا باید روش های جدیدی برای خم شدن یاد بگیرید که به مفصل آسیب نرسد.

این توصیه ها به شما میکند که از مفصل تازه خود لذت ببرید و به فعالیتهای قبلی خود بدون آسیب زدن به آن برگردید.

 

  • ترخیض از بیمارستان:
مدت زمان بستری ممکن است بین ۱ تا ۴ روز طول بکشد و به عواملی مانند سرعت ریکاوری شما بستگی دارد.

اگر جراحی شما در مراکز سرپایی انجام شده باشد ممکن است در همان روز مرخص شوید.

قبل از ترخیص از بیمارستان باید قادر به انجام فعالیت های زیر باشید:
  • به تنهایی روی تخت رفته و از روی آن بلند شوید.
  • میزان درد تا حد قابل قبولی کنترل شده باشد.
  • قادر به خوردن، آشامیدن و رفتن به سرویس بهداشتی باشید.
  • بتوانید با استفاده از وسایل کمکی (مانند عصا، واکر یا چوب زیر بغل) در سطح صاف راه بروید و از ۳-۲ پله بالا رفته و پایین بیایید.
  • قادر به انجام ورزش های تجویز شده در منزل باشید.
  • احتیاط و مراقبت های لازم در مورد مفصل هیپ تازه را بدانید تا ازآسیب آن جلوگیری کنید.

اگر قادر به انجام این موارد نباشید شاید ترخیص شما از بیمارستان خطرناک باشد.

 

با وجود اینکه میزان عوارض بعد از جراحی تعویض مفصل هیپ بالا نیست اما در صورت رخ دادن، باعث به تعویق افتادن یا کاهش میزان ریکاوری می شود. بنابراین باید علائم نشان دهنده این عوارض را به خوبی بشناسید.

 

  • نشانه های هشدار دهنده برای عفونت:
  • -تب پایدار (بیشتر از ۳۷.۷ درجه سانتیگراد)
  • -لرز
  • -قرمزی و درد اطراف محل زخم همراه با ترشح
  • -افزایش درد در حین استراحت و یا فعالیت

 

  • نشانه های هشدار دهنده برای تشکیل لخته خون در پا:
  • -درد اندام تحتانی یا ساق پا که ارتباطی با محل جراحی ندارد.
  • -درد و یا قرمزی بالا یا پایین زانو
  • -تورم شدید ران، ساق و مچ پا

 

در موارد نادر ممکن است لخته خون از پا حرکت کرده،به ریه ها برسد و باعث آمبولی ریه شود که بسیار خطرناک است، نشانه های آن عبارتند از:
  • -تنگی نفس
  • -درد ناگهانی قفسه سینه
  • -درد لوکالیزه قفسه سینه به دنبال سرفه کردن

بروز هریک از این علائم را به سرعت با پزشک خود درمیان بگذارید.

 

  • دوران ریکاوری در خانه:

تا چندین روز یا شاید چندین هفته  به کمک در منزل نیازخواهید داشت. بهتر است قبل از جراحی با یکی از دوستان یا افراد خانواده هماهنگ کنید تا در کارهای منزل به شما کمک کند.

 

 

آماده کردن محیط خانه:a00356f01
  • وسایل منزل را طوری قرار دهید که بتوانید با واکر یا عصا از بین آن ها عبور کنید. بهتر است اتاق خود را در محلی قرار دهید که پله نداشته باشد
  • وسایل مورد نیاز مانند تلفن، کنترل، عینک، کتاب و داروهای خود را در محل مناسبی قرار دهید تا مجبور نشوید برای برداشتنشان خم شوید یا خود را به بالا بکشید.
  • فرش یا موانع دیگر مثل سیم های بلند را از محل رفت و آمد خود دور کنید تا باعث زمین خوردن شما نشود.
  • از یک صندلی سفت که ارتفاع آن بلندتر از حد معمول است، استفاده کنید.
  • در حمام یک صندلی برای نشستن قرار دهید و از یک توالت فرنگی با ارتفاع بلند استفاده کنید و روی دیوار دستگیره نصب نمائید.
  • از وسایل کمکی مثل پاشنه کش بلندو وسایل حمام دسته دار استفاده کنید.

 

مراقبت از زخم:

برای مراقبت از محل زخم و پیش گیری از عفونت به نکات زیر توجه کنید:

  • محل بخیه ها را خشک و تمیز نگه دارید و پانسمان را طبق دستور پزشک عوض کنید.
  • از پزشک خود درباره زمان حمام کردن سوال کنید.
  • در صورت ترشح از محل زخم یا قرمزی زیاد آن به پزشک خبر دهید زیرا میتواند نشانه عفونت باشد.

 

تورم:

تورم شدید در چند روز یا چند هفته اول بعد جراحی قابل انتظار خواهد بود.

در مدت 6-3 ماه میزان تورم کمتر می شود.

برای کاهش تورم، پاها را کمی بالاتر قرار داده و از یخ استفاده کنید. هم چنین استفاده از جوراب های فشاری باعث کاهش تورم می شود.

درصورت شدید تر شدن تورم پا، حتما به پزشک خود اطلاع دهید زیرا میتواند نشانه ایجاد لخته در پا باشد.

 

داروها:

تمامی داروهای تجویز شده توسط پزشک را به دقت مصرف کنید که معمولاً شامل داروهای ضد درد مخدر و غیرمخدر، داروهای خوراکی و تزریقی ضد لخته شدن خون، ملین ها و ضد تهوع ها هستند.

اگر قصد مصرف مکمل یا ویتامین را دارید با پزشک خود مشورت کنید تا با داروهای تجویز شده قبلی تداخل نداشته باشد.

پیش گیری از ایجاد عفونت در مفصل مصنوعی بسیار مهم است. به همین منظور بعضی از بیماران باید قبل از اقدامات دندان پزشکی آنتی بیوتیک مصرف کنند.

در صورت لزوم باید کارت سلامتی همراه داشته باشید تا در موارد اورژانسی پرسنل درمانی از اینکه مفصل شما تعویض شده است آگاه شوند.

 

رژیم غذائی:

قبل از ترخیص از بیمارستان رژیم غذائی شما باید به حالت معمول برگردد.

در صورت نیازبرای شما آهن و ویتامین تجویز می شود.

اگر وارفارین مصرف می کنید از خوردن زیاد مکمل ها وغذاهای سرشار از ویتامین K پرهیز کنید (مواد غذائی مثل: بروکلی، گل کلم، جگر، لوبیا سبز،  نخود، عدس، دانه  و روغن سویا، اسفناج، کلم پیچ، کاهو، شلغم و پیاز).

مایعات کافی بنوشید واز مصرف الکل بپرهیزید. مراقب افزایش وزن باشید زیرا افزایش وزن باعث فشار بیش از حد به مفصل هیپ جدید شما می شود .

 

برگشتن به کارهای روزانه:

بعد از بازگشت به خانه شما باید درحد توان و طبق دستور پزشک فعالیت خودرا از سر بگیرید. از فعالیت شدید و زود هنگام بپرهیزید.

 

وزن گذاشتن روی مفصل جدید:

به توصیه های پزشک مبنی بر استفاده از عصا، واکر یا چوب زیر بغل و زمان مناسب وزن گذاشتن روی

پا توجه کنید. وزن گذاشتن کامل روی پا میتواند بلافاصله بعد از جراحی انجام شود و یا تا چند هفته به تعویق بیفتد که بستگی به نوع تعویض مفصل هیپ و توصیه های پزشک دارد.

 

رانندگی:

معمولا زمانی که نیازی به مصرف مسکن های مخدر نباشد می توانید رانندگی کنید  به شرطی که قدرت عضلات  و رفلکس های  بدن شما به حالت طبیعی برگشته باشد. با پزشک خود مشورت کنید.

 

فعالیت جنسی:

در این مورد با پزشک مشورت کنید. معمولا چند هفته بعد از جراحی از سرگیری فعالیت جنسی امکان پذیر است.

 

وضعیت خوابیدن:

بسته به نوع جراحی ممکن است پزشک خوابیدن در یک پوزیشن خاص را ممنوع کند و یا بخواهد برای مدتی از یک بالش بین پاها استفاده کنید. در این مورد با پزشک خود مشورت کنید.

 

برگشت کار:

بسته به نوع کار وسرعت بهبود، زمان بازگشت به کار از چندین روز تا چندین هفته متغیر است.

ورزش:

حداقل به مدت 2ماه باید ورزشهایی که پزشک شما تجویز کرده است را انجام دهید. گاهی اوقات برای بهبود انعطاف پذیری مفصل هیپ و تقویت عضلات پا، استفاده از دو چرخه ثابت توسط پزشک توصیه می شود.

  • هرچقدر دوست دارید راه بروید اما فراموش نکنید که راه رفتن جایگزین ورزشهایی که پزشک شما تجویز کرده نمی شود.
  • شنا یک ورزش بسیار خوب برای شماست، بلافاصله بعد از بهبود زخم می توانید شنا کنید.
  • به طورکلی ورزشهایی بافشارکم مثل گلف، تنیس سبک و دوچرخه بهتر از ورزشهایی مانند پریدن، دویدن و اسکی است.

 

مسافرت هوایی:

تغییرات  فشار هوا و بی حرکتی می تواند باعث افرایش تورم در اندام جراحی شده شود به خصوص در مواردی که مدت زیادی از جراحی نگذشته باشد. قبل از مسافرت با پزشک خود مشورت کنید.

هنگام رد شدن از زیر جایگاه کنترل در فرودگاه پروتز شما میتواند باعث آلارم زدن دستگاه شود. از قبل به پرسنل مربوطه اطلاع دهید که مفصل هیپ شما فلزی است.

 

 

  • بایدها و نبایدهای لازم برای مراقبت از مفصل هیپ تازه:

 

  • کارهایی که نباید انجام دهید:
  • حداقل تا ۸-۶ هفته بعد از جراحی، پاها را از قسمت زانو روی هم قرار ندهید.
  • زانوی خود را بیشتر از سطح مفصل هیپ بالا نیاورید.
  • هنگامی که نشسته اید یا در حال نشستن هستید به جلو خم نشوید.
  • زمانی که نشسته اید سعی نکنید چیزی از روی زمین بردارید.
  • زمانی که خم میشوید پای خود را زیاد به داخل و خارج نچرخانید.
  • کمر خود را بیشتر از ۹۰ درجه خم نکنید.
  • هنگامی که در تخت خوابیده اید برای بلند کردن پتو به جلو خم نشوید.

 

  • کارهایی که باید انجام دهید:
  • جهت پا را رو به جلو نگه دارید.
  • در هنگام ایستادن یا نشستن اندام درگیر را در جلوی خود قرار دهید.
  • از صندلی بلند در اشپزخانه استفاده کنید.
  • روی پای درگیر زانو بزنید.
  • برای کاهش درد و تورم از یخ استفاده کنید اما توجه داشته باشید یخ باعث بی حسی می شود. یخ را مستقیم روی پوست قرار ندهید. از حوله مرطوب یا آیس پک استفاده کنید.
  • برای بهبود دامنه حرکت مفصل، قبل از ورزش از کمپرس گرم استفاده کنید.
  • اگر هنگام ورزش عضلات پا درد گرفت شدت ورزش را کمتر کنید اما آن را متوقف نکنید.

 

برگرفته از سایت : https://orthoinfo.aaos.org
ترجمه توسط : دکتر
262_orig

توصیه های لازم بعد از جراحی تعویض مفصل زانو

ممکن است فکرکنید بعد از تعویض مفصل زانو زندگی شما کاملاً مثل قبل خواهد بود با این تفاوت که درد نخواهید داشت.

تصور شما تا حدی درست است.

اما باید توصیه های لازم بعد از جراحی تعویض مفصل زانو  در نظر داشته باشید برای بازگشت به فعالیت های قبلی نیاز به صبر و گذشت زمان است.

هرچه قدر در دوره نقاهت بعد از جراحی مسئولانه تر عمل کنید بهبود شما زودتر و بهتر صورت می گیرد.

شما می توانید بعد از دوره نقاهت اکثر فعالیت ها را از سر بگیرید اما باید بدانید چه  کارهایی باعث فشار روی زانوی جدید شما می شود.

برای مثال بالا و پایین پریدن فشار زیادی به زانو وارد می کند.

توصیه های لازم بعد از جراحی تعویض مفصل زانو  که به شما کمک می کند تا از زندگی با زانوی جدید لذت ببرید.

 

ترخیص از بیمارستان :

مدت بستری بسته به وضعیت شما بین 1 تا 4 روز طول می کشد.

اگر جراحی شما در مراکز سرپایی انجام شده باشد شاید همان روز مرخص شوید.

قبل از ترخیص از بیمارستان باید بتوانید فعالیتهای زیر را انجام دهید:
  • به تنهایی از تخت خارج شوید و مجدداً روی تخت بنشینید.
  • بتوانید بخورید و بیاشامید و از سرویس بهداشتی استفاده کنید.
  • درد شما تا حد قابل قبولی کاهش یافته باشد262_orig
  • بتوانید با عصا و یا واکر روی سطح صاف راه بروید و یک یا دو پله را بالا رفته و پایین بیاید
  • بتوانید ورزش های دوره ی بهبود را در منزل انجام بدهید.
  • احتیاطات لازم درمورد زانوی جدید را فرا گرفته باشید.

اگر قادر به انجام این موارد نباشید شاید ترخیص شما از بیمارستان خطرناک باشد.

در این حالت شما به بخش توان بخشی منتقل شده و در آن جا گروه درمانی اطلاعات لازم را در اختیار شما می گذارند.

با وجود اینکه احتمال عارضه بعد از جراحی تعویض مفصل زانو بالا نیست اما اگر رخ دهد نتایج درمانی نامطلوبی خواهد داشت.

بنابراین باید علائم نشان دهنده عارضه را به خوبی بشناسید.

علائم نشان دهنده عفونت:
  • تب پایدار
  • لرز
  • قرمزی و درد بیش از حد زانو همراه با تورم زیاد
  • ترشح از محل زخم
  • افزایش دردچه در حالت فعالیت و در چه حالت استراحت

 

علام نشان دهنده لخته شدن خون در پا :
  • درد پایدار ساق پا
  • درد و قرمزی در بالا و پایین زانو
  • افزایش تورم در ساق و مچ پا

 

در موارد نادری احتمال دارد لخته از عروق پا به سمت ریه حرکت کرده و باعث آمبولی ریوی شود که بسیار خطرناک است و علائم آن

عبارتند از:
  • تنگی نفس
  • درد ناگهانی قفسه سینه
  • درد در یک قسمت مشخص از ریه همراه با سرفه

اگر هر یک از این علائم را داشتید به سرعت پزشک خود را مطلع کنید.

دوره بهبود در خانه :

تا چندین روز یا شاید چندین هفته شما نیاز به کمک در منزل خواهید داشت.

بهتر است قبل از جراحی با یکی از دوستان یا افراد خانواده هماهنگ کنید تا در کارهای منزل به شما کمک کند.

 

آماده کردن محیط خانه:
  • اثاث منزل را طوری قرار دهید که بتوانید با واکر یا عصا از بین آن ها عبور کنید. اگر لازم است اتاق خود را در محلی قرار دهید که پله نداشته باشد
  • فرش یا موانع دیگر مثل سیم های بلند را از محل رفت و آمد خود دور کنید تا باعث زمین خوردن شما نشود.
  • از صندلی ای استفاده کنید که ارتفاع آن بلندتر از معمول است و جلو آن جلوپایی قرار دهید تا در مواقع لزوم پا را روی آن قرار دهید.
  • در حمام یک صندلی برای نشستن قرار دهید و از یک توالت فرنگی با ارتفاع بلند استفاده کنید.
  • روی دیوار دستگیره نصب نمائید
  • از وسایل کمکی مثل پاشنه کش بلند، وسایل استحمام دسته دار و ابزارهای بلند به نام «ریچر» استفاده کنید.

 

مراقبت از زخم:

برای پیش گیری از عفونت به نکات زیر توجه کنید:

  • محل بخیه ها را خشک و تمیز نگه دارید و پانسمان را طبق دستور پزشک تعویض کنید.
  • از پزشک خود بپرسید که بعد از چند روز می توانید حمام کنید.
  • اگر محل زخم ترشح دارد و یا بیش از حد قرمز شده است به پزشک خود اعلام کنید.

 

تورم :

در چند روز و چند هفته اول تورم شدیدتر خواهد بود. بعد از 6-3 ماه میزان تورم بسیار کمتر می شود

برای کاهش تورم پاها را کمی بالاتر قرار داده و از یخ استفاده کنید هم چنین استفاده از جوراب های فشارنده باعث کاهش تورم می شود.

اگر تورم جدیدی روی پای شما ایجاد شد حتما به پزشک خود اطلاع دهید.

داروها :

تمامی داروهای تجویز شده توسط پزشک را به دقت مصرف کنید.

این داروها معمولاً شامل ضددردهای مخدر و غیرمخدر، داروهای خوراکی و تزریقی ضدلخته شدن خون و شل کننده های مدفوع و ضد تهوع ها هستند.

از مصرف خودسرانه دارو بپرهیزید.

اگر قصد مصرف مکمل یا ویتامین را دارید با پزشک خود مشورت کنید پیش گیری از ایجاد عفونت در مفصل مصنوعی بسیار مهم است.

به همین منظور بعضی از بیماران باید قبل از اقدامات دندان پزشکی آنتی بیوتیک مصرف کنند.

اگر لازم باشد باید کارت سلامتی همراه داشته باشید تا در موارد اورژانسی پرسنل درمانی از اینکه مفصل شما تعویض شده است اطلاع یابند.

رژیم غذائی :

قبل از ترخیص از بیمارستان رژیم غذائی شما باید به حالت اول برگردد.

اگر لازم بود پزشک برای شما آهن و ویتامین تجویز خواهد کرد.

اگر وارفارین مصرف می کنید از خوردن زیاد غذاهای سرشار از ویتامین K پرهیز کنید

مواد غذائی مثل :

کلم بروکلی ، گل کلم، لوبیا سبز ، جگر ، نخود، کلم، پیاز ، عدس، دانه ها و روغن سویا ، کلم پیچ ، کاهو ، شغلم

مایعات کافی بنویسید واز مصرف الکل بپرهیزید.

باید مراتب افزایش وزن باشید چرا که افزایش وزن باعث فشار بیش از حد به زانو جدید شما می شود .

 

برگشتن به کارهای روزانه :

بعد از بازگشت به خانه شما باید درحد توان و طبق دستور پزشک فعالیت خودرا حفظ کنید. از فعالیت شدید و زود هنگام بپرهیزید.

رانندگی:

معمولا زمانی که نیازی به مصرف مسکن های مخدر نباشد می توانید رانندگی کنید  به شرطی که قدرت عضلات  و واکنش های  بدن شما به حالت طبیعی برگشته باشد.

هم چنین می توانید  با پزشک خود مشورت کنید.

فعالیت جنسی:

در این مورد با پزشک مشورت کنید. معمولا چند هفته بعداز جراحی از سرگیری فعالیت جنسی امکان پذیر است.

 

وضعیت خوابیدن:

شما می توانید روی پشت، شکم یا پهلو بخوابید.

برگشت کار:

بسته به نوع کار وسرعت بهبود، زمان بازگشت به کار متغیر است.

ورزش:

حداقل به مدت 2ماه باید ورزشهایی که پزشک شما تجویز کرده است را انجام دهید.

گاهی اوقات  استفاده از دو چرخه ثابت توسط پزشک تجویز می شود تاهم انعطاف پذیری زانو بهبود یابد و هم عضلات  پا قوی شوند.

درهنگام راندن دوچرخه  ثابت تاجایی که برایتان مقدور وبدون درد است زانو را خم کنید.

هرچقدر دوست دارید راه بروید اما فراموش نکنید که راه رفتن جایگزین ورزشهایی که پزشک شما تجویز کرده نمی شود.

شنا یک ورزش بسیار خوب برای شماست- بعد از بهبود زخم می توانید شنا کنید.

به طورکلی ورزشهایی بافشارکم مثل گلف، تنیس سبک و دوچرخه بهتر از ورزشهایی مانند پریدن، دویدن شدید و اسکی است.

 

مسافرت هوایی:

تغییرات  فشار هوا می تواند باعث افرایش تورم زانو شود.

به خصوص در مواردی که مدت زیادی از جراحی نگذشته باشد. قبل از مسافرت با پزشک خود مشورت کنید.

هنگام گذشتن از زیر درگاه فلزیاب در فرودگاه پروتز شما باعث صدای آلارم دستگاه می شود

– قبل از گذشتن از دستگاه به پرسنل مربوطه اطلاع دهید که زانوی شما فلزی است.

 

برگرفته از سایت : https://orthoinfo.aaos.org
ترجمه توسط : دکتر لیلا باقرزاده
دارو بعد از جراحی های ارتوپدی

مدیریت درد به کمک دارو بعد از جراحی های ارتوپدی

بعد از جراحی های ارتوپدی ، پزشکان تمام تلاش خود را برای کنترل درد شما انجام خواهند داد.

هنگامی که شما احساس ناراحتی می کنید مدیریت درد به کمک دارو بعد از جراحی های ارتوپدی

انواع گزینه ها برای کاهش و مدیریت درد به کمک دارو بعد از جراحی های ارتوپدی، در دسترس پزشک شما می باشد.

انواع مختلفی از داروها برای کمک به کنترل درد موجود است؛ شامل:

دارو بعد از جراحی های ارتوپدی داروهای مخدر، داروهای ضد التهاب غیر استروییدی و بی حس کننده های موضعی.

دارو بعد از جراحی های ارتوپدی داروها به شما کمک می کنند تا احساس راحتی بیشتری داشته باشید،

هرچه سریعتر حرکت را شروع کنید، قدرت خود را زودتر بدست بیاورید و پس از جراحی زودتر بهبود یابید.

با توجه به وجود نگرانی ها درباره مصرف مواد مخدر،

راه های جایگزین مانند هیپنوتیزم و طب سوزنی هم استفاده می شود

و جراح و بیماران، این روش ها را به عنوان درمان مکمل دارودرمانی انتخاب می کنند.

رویکرد ترکیبی برای مدیریت درد،

اغلب بهترین گزینه است و به جراح اجازه می دهد تا روش های کنترل درد را برای هر بیمار به طور اختصاصی انجام دهد.

جهت کنترل موثر درد، جراح، فاکتورهای مختلفی را برای هر بیمار به طور خاص در نظر می گیرد؛

به همین دلیل بسیار مهم است که شما درباره انتظارات،

نگرانی ها و همچنین تجربه های قبلی خود با مصرف داروهای مسکن،

به پزشک و پرستار خود توضیح دهید.

در این مقاله تمرکز ما بر روی درمان های دارویی جهت کنترل درد پس از جراحی های ارتوپدی است.

دارو بعد از جراحی های ارتوپدی

جهت کسب اطلاعات بیشتر درباره روش های جایگزین و مکمل کنترل درد به مقاله زیر مراجعه نمایید:

Alternative methods to help manage pain after orthopedic surgery
مسکن های حاوی مخدر:

 

مخدرها، داروهای موثری جهت کنترل دردهای متوسط تا شدید هستند.

اگر مخدرها با توجه به نسخه تجویز شده مصرف شوند، جهت کنترل دردهای کوتاه مدت پس از جراحی ها نیز موثر هستند.

اعضای سیستم بهداشت و درمان ممکن است سیاست ها، روش ها و گزینه های مختلفی را در کنترل درد در دسترس داشته باشند.

در اغلب موارد پس از جراحی ها ، مخدرها به صورت خوراکی، تزریق عضلانی و یا تزریق وریدی تجویز می شوند.

هنگامی که بیمار مرخص شود، استفاده از مخدرهای خوراکی، روش ترجیحی برای مصرف دارو در منزل است.

 

وابستگی به مخدرها:

باید توجه داشت که مخدرها علیرغم اینکه به بهبود درد یا آسیب پس از جراحی کمک می کنند،

می توانند سبب وابستگی و اعتیاد شوند.

استفاده از مخدرها فقط باید طبق دستور پزشک و با هدایت و کمک او مصرف شوند.

به محض شروع بهبود درد، باید مصرف مخدر قطع شود.

در صورت عدم بهبود درد پس از استفاده از این داروها، حتما با پزشک خود مشورت کنید.

 

انواع مخدرها:

مخدرهای طبیعی از قدیمی ترین انواع دارو در جهان هستند و از شیره گیاه استخراج می شوند.

البته بعضی از انواع مخدرها در آزمایشگاه و به طور صناعی ساخته می شوند که به آنها مخدرهای صناعی یا نیمه صناعی می گویند.

 

مخدرها چگونه عمل می کنند؟

مخدرها (طبیعی یا صنعتی) به گیرنده های مربوطه در مغز، نخاع و مسیر گوارشی متصل می شوند.

وقتی این داروها به گیرنده مخصوص متصل شوند، انتقال پیام درد به مغز را مهار می کنند.

مخدرها مانند مسکن های طبیعی درون بدن( که به آنها اندورفین گفته می شود) عمل می کنند.

این شباهت سبب فریب خوردن گیرنده ها شده و اجازه می دهد که دارو،

سلول های عصبی را فعال نماید و دوپامین را آزاد کند(یک ماده طبیعی که بر مراکز لذت مغزی اثر گذاشته و سبب احساس خوشی و دلپذیری می شود).

وقتی مخدرها سلول عصبی را فعال کنند، مقدار زیادی دوپامین آزاد می شود و به این شکل ” اثر ماده مخدر ” ایجاد می شود.

  • مزایا و مضرات داروهای مخدر جهت کنترل درد:

داروهای مخدر به سرعت درد را مهار کرده و مسیر درک درد را در مغز شما تغییر می دهند.

تسکین درد سبب فعالیت بیشتر بیمار در روز و استراحت بیشتر در هنگام شب می شود.

داروهای مخدر با روش های مختلف مثل روش دهانی(خوراکی)، از طریق پوست، زیرزبانی و تزریق به داخل خون اثر می گذارند.

این داروها سبب خونریزی معده یا سایر قسمت های بدن نمی شوند.

عوارض داروهای مخدر شامل موارد زیر است:

خواب آلودگی، گیجی، تنگی نفس، حالت تهوع، سختی در دفع ادرار،

یبوست و خارش که تمام این عوارض توسط پزشک قابل درمان است.

 

یکی از مضرات جدی داروهای مخدر، احتمال وابستگی به آنهاست.

مطالعات مختلفی عوارض بی شمار سوء مصرف و اعتیاد به  مخدرها را ارایه داده است.

  • روش های درمانی با داروهای مخدر:

در طی برخی اعمال جراحی، متخصصان بیهوشی از ترکیب داروی مخدر با سایر داروها برای آرام کردن

و به خواب رفتن فرد استفاده می کنند.ممکن است پس از جراحی برای کنترل درد بیمار بعد از بیهوشی از داروی مخدر استفاده شود.

 

بعد از جراحی روش های مختلفی برای کنترل درد وجود دارد:

-داروهای مخدر خوراکی:

با توجه به وجود نگرانی درباره سوء مصرف مواد مخدر،

روند فعلی به صورت مصرف مخدرهای خوراکی برای کنترل درد پس از جراحی می باشد.

وقتی دارو به صورت خوراکی مصرف شود، مقادیر کمتری از معده و روده جذب می شود

که سبب تسکین درد بدون نیاز به مصرف مقدار زیاد دارو می شود.

داروی مخدر خوراکی که در بیمارستان تجویز می شود، بعد از بازگشت بیمار به منزل به تدریج کاهش داده شده و سپس قطع می شود.

 

-پمپ ضد درد کنترل شونده توسط بیمار (پمپ PCA):

در برخی موارد ، پمپ ضد درد با داروی مخدر توسط پزشک تجویز می شود.

در این روش هنگام شروع درد با فشار دادن یک دکمه مقدار کمی دارو از طریق یک لوله وارد ورید می شود.

پمپ PCA به گونه ای برنامه ریزی می شود که فقط مقدار صحیحی از دارو که توسط پزشک تجویز شده،

آزاد شود.بعد از هر دوز، باید مقداری صبر کنید و سپس از دوز بعدی استفاده کنید.

اگر دکمه را دوباره سریع فشار دهید، دارویی از پمپ وارد نمی شود.به این ترتیب خطری برای دریافت داروی بیش از حد وجود ندارد.

 

داروهای مخدر بدون نسخه:

برخی از انواع داروهای ضد درد، شامل ترکیب ماده مخدر با سایر داروهای ضد درد است؛

مانند استامینوفن و آسپرین.

اگر علاوه بر داروی ضد درد تجویز شده توسط پزشک،

از استامینوفن یا آسپرین استفاده می کنید، ممکن است به صورت ناخواسته،

دوزهای خطرناکی دریافت کنید که سبب ایجاد مشکلات جدی به خصوص در بیماران کبدی و کلیوی شود.

حتما در مورد تمام داروهای مصرفی خود با پزشک مشورت کنید؛

حتی داروهای بدون نسخه، مکمل ها و ویتامین ها.بسته به نوع داروی ضد درد تجویز شده،

هر کدام از این موارد می تواند سبب واکنش های مضر شود.

پزشک به شما خواهد گفت که مصرف کدام داروهای بدون نسخه همراه با داروهای ضد درد تجویز شده، بی خطر است.

داروهای ضدالتهابی غیر استروییدی (NSAID ها):

این داروها سبب کاهش درد و تورم شده و اغلب برای دردهای خفیف تا متوسط استفاده می شود.

جهت کنترل دردهای متوسط تا شدید پس از جراحی، این داروها در ترکیب با داروهای مخدر استفاده می شود.

برخی از این داروها شامل آسپرین، ایبوپروفن و ناپروکسن است.

 

داروهای ضدالتهابی غیر استروییدی چگونه عمل می کنند؟

داروهای ضدالتهابی غیر استروییدی سبب مهار یک آنزیم(پروتئینی که تغییراتی را در بدن تحریک می کند) عمل می کنند.

نام این آنزیم سیکلوکسیژناز(COX) است و دارای دو فرم می باشد:

COX1 که سبب محافظت مخاط معده از اسیدها و مواد شیمیایی گوارشی و همچنین سبب حفظ عملکرد کلیه می شود.

COX2 که در هنگام آسیب یا تورم مفصل ایجاد می شود.

آنزیم های COX1 و COX2 نقش کلیدی در تولید پروستاگلاندین ها(عامل ایجاد درد و تورم به دنبال آسیب پایانه های عصبی) دارند.

داروهای ضدالتهابی غیر استروییدی به طور اولیه با مهار آنزیم های COX ،

باعث مهار تولید مقادیر زیاد پروستاگلاندین در بدن می شوند و بنابراین سبب کاهش درد و تورم می شوند.

 

محاسن و مضرات داروهای ضدالتهابی غیر استروییدی:

داروهای ضدالتهابی غیر استروییدی در مقایسه با داروهای مخدر، عوارض جانبی کمتری دارند.

پس از جراحی، مصرف داروهای ضدالتهابی غیر استروییدی سبب کاهش نیاز به داروهای مخدر و

در نتیجه کاهش عوارض داروهای مخدر مانند گیجی و یبوست می شود.

داروهای ضدالتهابی غیر استروییدی سبب وابستگی و اعتیاد نمی شوند.

اگرچه داروهای ضدالتهابی غیر استروییدی به تنهایی موجب کاهش درد متوسط تا شدید نمی شوند،

اما می توانند بعد از جراحی استفاده شوند.

داروهای ضدالتهابی غیر استروییدی سنتی، سبب مهار هر دو آنزیم COX 1 و COX 2 می شوند و به همین دلیل ممکن است سبب ناراحتی گوارشی و خونریزی و زخم شوند.

آسپرین و ایبوبروفن از شایعترین انواع  داروهای ضدالتهابی غیر استروییدی سنتی هستند.

مهارکننده های آنزیم COX 2 گروه خاصی از داروهای ضدالتهابی غیر استروییدی هستند و هدف آنها فقط مهار آنزیم COX 2 (که سبب پاسخ التهابی می شود) است

و چون عملکرد آنزیم COX 1 را مهار نمی کنند،

سبب مشکلات گوارشی که با داروهای ضدالتهابی غیر استروییدی سنتی ایجاد می شود، نمی شوند.البته مهارکننده های COX 2 احتمالا عوارض جانبی قلبی دارند.

 

داروهای غیر مخدر موثر بر سیستم مرکزی
-استامینوفن:

همانند داروهای ضدالتهابی غیر استروییدی، استامینوفن پس از جراحی برای کاهش نیاز به مصرف داروهای مخدر برای کنترل درد به کار می رود.

استامینوفن اغلب در ترکیب با داروهای مخدر به صورت قرص تجویز می شود.

وقتی داروی مخدر به صورت قرص مصرف شود، به راحتی جذب نمی شود.

اما وقتی که به صورت ترکیبی با استامینوفن مصرف شود، به راحتی جذب شده و به طور موثر سبب بهبود درد متوسط تا شدید بعد از جراحی می شود.

استامینوفن تاثیری بر آنزیم COX 1 و COX 2 ندارد و بنابراین اثر ضدالتهابی هم ندارد.

محققان معتقدند که استامینوفن با بالا بردن آستانه درد در بدن،

سبب کاهش درد خفیف تا متوسط می شود.

این دارو با کمک به بدن شما در رفع گرمای اضافی، سبب پایین آمدن تب می شود.

استامینوفن به تنهایی اثر خوبی بر سردرد، تب و دردهای خفیف دارد، اما سبب کاهش التهاب و تورم نمی شود.

-ترامادول:

ترامادول نوعی مخدر صناعی است. یعنی در آزمایشگاه و از یک مخدر دیگر به نام کدئین ساخته می شود.

اگرچه ترامادول از نظر تکنیکی نوعی مخدر است،

اما به دلیل ساختاری که دارد، روش کارکرد آن در بدن متفاوت از سایر مخدرهایی است که تا به حال بحث شد.

ترامادول به دو روش متفاوت سبب کاهش درد می شود:

1-ترامادول در مغز و نخاع سبب تغییر مسیر حس درد(مثل سایر مخدرها) می شود.

2- همچنین ترامادول به روشی مشابه داروهای ضدافسردگی،

در تنظیم برخی مواد شیمیایی عصبی (سروتونین و نوراپی نفرین) مداخله می کند.

با تغییر مقدار این مواد شیمیایی،

انتقال پیام های درد از یک سلول عصبی به سلول دیگر دشوار می شود.

بنابراین میزان درد را کاهش می دهد.

اگرچه ترامادول به تنهایی در درد متوسط کمک کننده است،

اما وقتی در ترکیب با استامینوفن یا داروهای ضدالتهابی غیر استروییدی تجویز شود، موثرتر خواهد بود.

عوارض جانبی ترامادول شامل گیجی و تشنج است.

 

بی حس کننده های موضعی

بی حس کننده های موضعی درد را در ناحیه کوچکی از بدن مسدود می کنند.

در جراحی ارتوپدی ممکن است به عنوان ماده بیهوشی حین عمل یا به عنوان بخشی از برنامه کنترل درد بعد از عمل به کار روند.

جهت کنترل درد، بی حس کننده های موضعی در یک یا چند شات،

در نزدیکی برش جراحی یا به صورت اپیدورال (توسط یک لوله کوچک در ناحیه پشت) تجویز می شود.

این داروها با مسدود کردن سیگنال های درد که در امتداد اعصاب به مغز شما منتقل می شوند، عمل می کنند.

بی حس کننده های موضعی عوارض جانبی مانند خواب آلودگی،

یبوست یا مشکلات تنفسی که با داروهای مخدر ایجاد می شود را ایجاد نمی کند.

در جراحی های ارتوپدی متداول ترین بی حس کننده های موضعی شامل لیدوکائین، بوپیواکائین و روپیواکائین است.

استفاده از بی حسی موضعی خطر بروز حساسیت آلرژیک را به همراه دارد و ممکن است سبب آسیب عصبی،

اسپاسم عضلات و تشنج شود.

در اغلب موارد، هنگامی که تاریخچه پزشکی کامل خود را با پزشک خود به اشتراک می گذارید،

می توان از عوارض جانبی جلوگیری کرد.

بی حس کننده های منطقه ای

مزایای استفاده از بی حس کننده ها، ایجاد بی حسی حین جراحی و کاهش درد برای چندین ساعت پس از جراحی است.

در قسمتی از بدن که قرار است جراحی شود، داروهایی در اطراف اعصاب تزریق می شود.

این داروها سبب مسدود شدن حس و حرکت در قسمت تحتانی بدن (تزریق در نخاع و فضای اطراف نخاع)،

در اندام های فوقانی (تزریق داخل عضله اسکالن،

بالای ترقوه و زیربغل) یا اندام تحتانی (تزریق در عصب فمورال یا سیاتیک) می شود.

اغلب شما می توانید در طول عمل هوشیار باشید و فقط به یک آرامبخش ملایم نیاز دارید.

در موارد دیگر ممکن است از بلاک های منطقه ای به عنوان مکمل بیهوشی عمومی استفاده شود.در هر صورت،

هنگام بیدار شدن درد کمی خواهید داشت.

-تزریق در نخاع و اطراف نخاع (اپیدورال) :

بی حس کننده های نخاعی و اپیدورال،

بلاک کننده های عصبی هستند و حس و حرکت را در زیر سطح مورد نظر (اغلب قسمت پایینی ستون فقرات) مسدود می کنند.

با این تزریق، قسمت پایینی شکم و لگن تا انگشتان پا بی حس می شود.

  • تزریق نخاعی:

  • یک بار تزریق بی حسی موضعی و یا مورفین به صورت مستقیم در کانال نخاعی انجام می شود.
  • از آنجا که فقط یک تزریق انجام می شود، اثر آن برای مدت زمان انجام جراحی کافی است اما تنها تا چند ساعت پس از آن ادامه دارد.

 

تزریق اپیدورال:

در فضای اطراف کانال ستون فقرات انجام می شود.کانال توسط یک غشای آستر مانند به نام دورا محافظت می شود.

این دارو از دورا عبور کرده و به اعصاب نخاعی می رسد.

ممکن است یک لوله یا کاتتر کوچک در فضای اطراف دورا قرار گیرد و تا یک یا دو روز بعد

از عمل در محل خود باقی بماند و دارو از این طریق با فواصل منظم از طریق لوله یا کاتتر کوچک تجویز شود.

بی حسی اپیدورال اغلب بر عصب حرکتی اثر کمتری دارد و حتی در صورت وجود کاتتر امکان عملکرد و تحرک وجود دارد.

علاوه بر جراحی های ارتوپدی، بی حسی اپیدورال اغلب در هنگام زایمان به خانم ها داده می شود.

شایعترین عوارض جانبی در تزریق داروی مخدر از طریق ستون فقرات، تهوع و خارش شدید است.

جدی ترین عارضه جانبی، اختلال تنفسی است.به این صورت که تنفس کند و کم عمق می شود.

اگرچه این مساله به ندرت اتفاق می افتد،

اما تیم جراحی برای چند ساعت شما را از نزدیک تحت نظر قرار خواهند داد.

 

اندام ها:

از بی حس کننده های منطقه ای می توان برای بی حس کردن مناطق کوچکتر مثل اندام فوقانی یا تحتانی استفاده کرد.

-در اندام فوقانی متداول ترین روش های بلاک عصب شامل:

1-داخل عضله اسکالن:

در قاعده گردن و برای بی حسی شانه و اندام فوقانی انجام می شود.

2-عصب فوق ترقوه ای:

در بالای استخوان ترقوه و برای بی حسی شانه و اندام فوقانی انجام می شود.

3-زیربغل:

سبب بی حسی اندام فوقانی (زیر شانه) می شود.

 

-در اندام تحتانی متداول ترین روش های بلاک عصب شامل:

1-عصب فمورال:

تزریق در ناحیه کشاله ران که سبب بی حسی جلوی ران و زانو می شود.

2-عصب سیاتیک:

تزریق در پشت زانو که سبب بی حسی ساق پا، مچ و پا می شود.

 

همانند روش اپیدورال ممکن است یک کاتتر بعد از بلاک عصب در ناحیه اسکالن، بالای ترقوه یا کشاله ران در محل خود باقی بماند.

از این روش برای تسکین درد به مدت 24 تا 48 ساعت بعد از جراحی زانو یا شانه توسط متخصص بیهوشی استفاده می شود.

در حال حاضر بسیاری از متخصصان بیهوشی قبل از تزریق،

از سونوگرافی به عنوان راهنما جهت قرار دادن سوزن یا کاتتر اطراف اعصاب استفاده می کنند که تصویر عصب،

عضله، شریان و ورید را در ناحیه آسیب دیده نشان می دهد.

این امر به متخصص بیهوشی اطمینان می دهد که دارو در محل مناسب تزریق شده است.

سونوگرافی بیشتر در مورد بلاک های اندام فوقانی و تحتانی استفاده می شود.

از آنجا که سونوگرافی دارای اشعه ایکس نیست، بیمار در معرض تابش اشعه حین سونوگرافی نخواهد بود.

 

رویکرد دارویی ترکیبی در کنترل درد:

داروهای مختلف ضد درد (داروهای مخدر،

داروهای ضد التهابی غیر استروییدی و بی حس کننده ها) و روش های مختلف مصرف دارو (تزریقی، خوراکی، اپیدورال) وجود دارد.

در جراحی های ارتوپدی تمایل به استفاده از ترکیبی از داروهای مختلف و روش های مختلف برای ایجاد حداکثر اثر ضد درد می باشد.

علاوه بر بهبود درد، رویکرد ترکیب دارویی باعث کاهش مصرف داروهای مخدر و عوارض جانبی مرتبط با آن می شود.

پزشکان و محققان همچنان به تحقیقات خود درباره روش های مدیریت درد جهت بهبود زمان ریکاوری و کمک به بیماران برای برگشت مطمئن و هرچه سریعتر به فعالیت های عادی خود ادامه می دهند.

 

برگرفته از سایت : https://orthoinfo.aaos.org

ترجمه توسط : دکتر زینب بساق زاده

 

تاندون

تاندونیت آشیل

تاندونیت آشیل یک بیماری شایع است که وقتی تاندون بزرگی که از پشت پای شما پایین می آید، تحریک و ملتهب شود، رخ می دهد. تاندون آشیل بزرگترین تاندون بدن است.

عضلات ساق پای شما را به استخوان پاشنه شما متصل می کند و هنگام راه رفتن، دویدن، بالا رفتن از پله ها، پریدن و ایستادن روی انگشتان پا استفاده می شود.

اگرچه تاندون آشیل قادر به تحمل فشارهای زیاد در هنگام دویدن و پریدن است، اما مستعد ابتلا به تاندونیت نیز هست، وضعیتی که همراه با استفاده بیش از حد و دژنراسیون است.

تاندون

 تعریف :

تاندونیت به معنی التهاب تاندون است. التهاب پاسخ طبیعی بدن به آسیب یا بیماری است و اغلب باعث تورم، درد یا سوزش می شود.

دو نوع تاندونیت آشیل وجود دارد که براساس آن قسمتی از تاندون که دچارالتهاب است تقسیم می شود.resize

تاندونیت آشیل غیراینزرشنال (در غیر از محل اتصال):

در تاندونیت آشیل غیر اینزرشنال، الیاف در قسمت میانی تاندون دچار پارگی های ریز(دژنراسیون)، تورم و ضخیم شدن می شوند.

تاندونیت قسمت میانی تاندون بیشتر افراد جوان و فعال را درگیر می کند.

تاندونیت آشیل اینزرشنال ( در محل اتصال):

تاندونیت اینزرشنال آشیل قسمت پایینی پاشنه جایی که تاندون به استخوان پاشنه وصل می شود را درگیر می کند.

در هر دو نوع تاندونیت آشیل الیاف تاندونی آسیب دیده نیز ممکن است کلسیفیه شوند (سفت شدن).

خار استخوانی (رشد اضافی استخوان) اغلب در تاندونیت آشیل اینزرشنال دیده می شود.

resize

تاندونیت اینزرشنال، می تواند در هر زمان اتفاق بیفتد، حتی در بیمارانی که فعال نیستند.

با این وجود، بیشتر اوقات در اثر سال ها استفاده بیش از اندازه ایجاد می گردد.

( دوندگان مسافت های طولانی و قهرمان دو سرعت).

علت :

تاندونیت آشیل ناشی از استرس مکرر به تاندون است.

تاندونیت اغلب وقتی اتفاق می افتد که یک فشار خیلی زیاد خیلی سریع به بدن ما وارد شود اما عوامل نیز دیگر می توانند باعث ایجاد تاندونیت شوند ،

از جمله:

افزایش ناگهانی در مقدار یا شدت فعالیت ورزشی

– به عنوان مثال ، مسافت دویدن روزانه را چند مایل افزایش دهید بدون اینکه به بدن خود فرصتی دهید که با مسافت جدید تنظیم شود.

سفتی عضلات ساق پا

— سفتی عضلات ساق پا و شروع ناگهانی یک برنامه ورزشی تهاجمی می تواند استرس بیشتری به تاندون آشیل وارد کند.

خار استخوانی

— رشد اضافی استخوان در جایی که تاندون آشیل به استخوان پاشنه وصل می شود می تواند سبب ساییده شدن تاندون و درد شود.

 

فاکتورهای خطر تاندونیت و پارگی آشیل
  • چاقی و اضافه وزن.
  • سفتی و کوتاهی عضلات پشت ساق پا .
  • آسیب قبلی تاندون.
  • سن و جنس. پارگی تاندون آشیل در مردان و در رده سنی 30 تا 40 سال بیشتر رخ می دهد.
  • ورزش. آسیب تاندون آشیل اغلب در ورزش هایی که شامل دویدن و پریدن هستند مثل فوتبال، بسکتبال و تنیس رخ می دهد.
  • افزایش ناگهانی شدت و مدت ورزش، سطوح نامناسب ورزشی ( سطوح سخت و لغزنده) و و کفش ورزشی نامناسب سبب افزایش احتمال آسیب می شوند.
  • آنتی بیوتیک.
  • خانواده فلوروکینولون ها مثل سیپروفلوکساسین خطر پارگی تاندون آشیل را افزایش می دهند.

 

compressor

علاِئم :
علائم شایع تاندونیت آشیل شامل موارد زیر است:
  • درد و سفتی در طول تاندون آشیل در صبح
  • درد در طول تاندون یا پشت پاشنه که با فعالیت بدتر می شود
  • درد شدید روز بعد از ورزش
  • ضخیم شدن تاندون
  • خاراستخوانی (تاندونیت اینزرشنال)
  • تورم که همیشه وجود دارد و در طول روز با فعالیت بدتر می شود

 

اگر شما یک  صدای “پاپ” ناگهانی را در قسمت پشت ساق پا یا پاشنه خود تجربه کرده اید، ممکن است تاندون آشیل شما پاره شده باشد.

اگر فکر می کنید دچار پارگی تاندون آشیل شده اید فوراً به پزشک مراجعه کنید.

 

معاینه پزشکی

بعد ازتوصیف علائم و مطرح کردن نگرانی هایتان ، پزشک پا و مچ پا شما را بررسی می کند.

پزشک به دنبال این علائم است:
  • تورم در طول تاندون آشیل یا در پشت پاشنه شما
  • ضخیم شدن یا بزرگ شدن تاندون آشیل
  • خار استخوانی در قسمت پایینی تاندون در قسمت پشت پاشنه (تاندونیت اینزرشنال)
  • نقطه حداکثر حساسیت
  • درد در وسط تاندون (تاندونیت غیر اینزرشنال)
  • درد در پشت پاشنه در قسمت تحتانی تاندون (تاندونیت اینزرشنال)
  • محدودیت حرکت در مچ پا شما – به ویژه کاهش توانایی خم کردن پا

 

تست های تشخیصی

پزشک شما ممکن است  تصویربرداری برای اطمینان از اینکه علائم شما به دلیل تاندونیت آشیل است درخواست دهد.

تصویربرداری با اشعه ایکس

اشعه ایکس تصاویر واضحی از استخوان ها را نشان می دهد.

پرتوهای ایکس می توانند نشان دهند که آیا قسمت تحتانی تاندون آشیل کلسیفیه و استخوانی شده است یا نه.

این کلسیفیکاسیون نشانگر تاندونیت آشیل اینزرشنال است.

در مواردی از تاندونیت آشیل غیر اینزرشنال شدید در قسمت میانی تاندون کلسیفیکاسیون دیده می شود.

ام آر آی

اگرچه تصویربرداری  MRIبرای تشخیص تاندونیت آشیل لازم نیست،

اما برای برنامه ریزی و انتخاب تکنیک جراحی از اهمیت بالایی برخوردار است. اسکن MRI می تواند نشان دهد که آسیب در تاندون چقدر شدید است.

درمان
درمان غیر جراحی

در بیشتر موارد، گزینه های درمانی غیر جراحی باعث تسکین درد می شوند، اگرچه ممکن است چند ماه طول بکشد تا علائم به طور کامل فروکش کند.

حتی با درمان زودرس، درد ممکن است بیش از 3 ماه طول بکشد.

اگر درد چندین ماه قبل از مراجعه برای درمان داشته باشید، ممکن است 6 ماه طول بکشد تا روشهای درمانی اثر کنند.

 

استراحت.

اولین قدم برای کاهش درد، کاهش یا حتی متوقف کردن فعالیت هایی است که درد را بدتر می کند.

اگر مرتباً تمرینات با فشار زیاد انجام می دهید (مانند دویدن)، جابجایی به فعالیت هایی با فشار کم،

استرس کمتری را در تاندون آشیل ایجاد خواهید کرد.

فعالیت های تمرینی مانند دوچرخه سواری، ورزش الپتیکال و شنا ورزش هایی با فشار کم هستند که به شما کمک می کند تا فعال باشید.

یخ. قرار دادن کیسه آب و یخ روی دردناک ترین ناحیه تاندون آشیل مفید است و در صورت نیاز می تواند در طول روز انجام شود.

این کار حداکثر تا 20 دقیقه می تواند انجام شود و در صورت بی حس شدن پوست باید زودتر متوقف شود.

داروهای ضد التهاب غیر استروئیدی. داروهایی مانند ایبوپروفن و ناپروکسن درد و تورم را کاهش می دهد.

با این حال، آنها افزایش ضخامت تاندون دژنره  شده را کاهش نمی دهند.

استفاده از دارو برای بیش از 1 ماه باید توسط  پزشک مراقبت های اولیه بررسی و تایید شود.

ورزش. تمرین زیر می تواند سبب تقویت ماهیچه های ساق پا وبه کاهش استرس  تاندون آشیل کمک کند.

کشش ساق پا:

fig-5-compressor.

در مقابل دیوار به جلو خم شوید در حالی که یک زانو صاف و پاشنه روی زمین است.

پای دیگر را با زانوی خم شده در جلو قرار دهید.

برای کشش عضلات ساق پا و پاشنه، باسن خود را به صورت کنترل شده به سمت دیوار هل دهید.

موقعیت را برای 10 ثانیه نگه دارید و استراحت کنید.

این تمرین را برای هر پا 20 بار تکرار کنید. کشش قوی در ساق پا را باید در حین کشش احساس کنید.

فیزیوتراپی. فیزیوتراپی در درمان تاندونیت آشیل بسیار مفید است.

ثابت شده است که برای تاندونیت غیر اینزرشنال بهتر از تاندونیت اینزرشنال عمل می کند.

پروتکل تقویتی اکسنتریک.

تقویت اکسنتریک به معنی انقباض (سفت شدن) عضله در حین بلند شدن آن گفته می شود.

در صورتی که این تمرینات به درستی انجام نشوند می توانند سبب آسیب به تاندون آشیل شوند.

در ابتدا، آنها باید تحت نظارت یک فیزیوتراپیست انجام شوند.

پس از تسلط، این تمرینات می تواند در خانه انجام شود.

این تمرینات ممکن است باعث برخی ناراحتی ها شود، با این وجود نباید غیرقابل تحمل باشد.

هیل دراپ دو طرفه

در لبه پله یا سکوی بلند بایستید و فقط نیمه جلوی پای خود را روی پله قرار دهید.

این موقعیت باعث می شود تا پاشنه شما بدون برخورد به پله به بالا و پایین حرکت کند.

برای جلوگیری از سقوط و آسیب دیدگی، باید مراقب تعادل خود باشید. حتماً نرده را نگه دارید تا تعادل برقرار شود.

پاشنه های خود را از زمین بلند کرده و به آرامی پاشنه های خود را به پایین ترین نقطه ممکن پایین بیاورید.

این مرحله را 20 بار تکرار کنید. این تمرین باید آهسته و کنترل شده انجام شود. حرکت سریع می تواند خطر آسیب به تاندون را ایجاد کند.

با بهبود درد، می توانید با نگه داشتن وزنه کوچک در هر دست، سطح دشواری ورزش را افزایش دهید.

هیل دراپ یک طرفه

این تمرین مشابه هیل دراپ دو طرفه انجام می شود، به جز اینکه تمام وزن شما روی یک پا متمرکز است.

این کار باید تنها پس از تسلط بر هیل دراپ دو طرفه انجام گردد.

fig-5-compressor.

تزریق کورتیزون.

کورتیزون، نوعی استروئید، یک داروی ضد التهابی قدرتمند است.

تزریق کورتیزون به داخل تاندون آشیل به ندرت توصیه می شود زیرا می تواند باعث پارگی تاندون شود.

کفش و ارتوز های حمایتی.

درد ناشی از تاندونیت آشیل اینزرشنال اغلب توسط برخی کفش ها و ارتز ها  کاهش می یابد.

به عنوان مثال، کفش هایی که در قسمت پشت پاشنه نرم تر هستند، می توانند تحریک تاندون را کاهش دهند.

بالابردن پاشنه پا نیز برای بیماران مبتلا به تاندونیت اینزرشنال بسیار مفید هستند  و سبب کاهش تحریک و برداشتن مقداری از کشش از روی تاندون می شوند.

مانند بالابردن پاشنه، یک غلاف سیلیکونی آشیل نیز می تواند از تحریک تاندون با پشت کفش جلوگیری کند.

اگر درد شما شدید است،

پزشک شما ممکن است برای مدت کوتاهی یک چکمه جهت راه رفتن را توصیه کند.

چکمه به تاندون استراحت می دهد. استفاده طولانی از چکمه‌ها توصیه نمی شود، زیرا این امر باعث ضعف عضله ساق شما خواهد شد.

 

شاک ویو.

در طی این روش، ایمپالس های شاک ویو با انرژی زیاد روند ترمیم را در بافت تاندون آسیب دیده تحریک می کنند.

شاک ویو اثرات پایدار ندارد و بنابراین معمولاً انجام نمی شود. شاک یو یک روش غیر تهاجمی است و نیازی به برش جراحی ندارد.

به دلیل کم خطر بودن آن، شاک ویو بعضی اوقات قبل از در نظر گرفتن جراحی انجام می شود.

درمان جراحی

در صورتی که درد پس از 6 ماه درمان غیر جراحی بهبود نیابد، اقدامات جراحی جهت کاهش درد باید در نظر گرفته شود.

تکنیک جراحی بستگی به محل درگیری و میزان صدمه به تاندون دارد.

طویل کردن عضله گاستروکنمیوس.

یک تکنیک جراحی جهت افزایش طول عضلات ساق پا (گاستروکنمیوس) می باشد.

کوتاهی عضلات ساق پا سبب افزایش فشار و استرس به تاندون آشیل می شود. میزان عوارض این روش پایین است  اما می تواند سبب آسیب عصبی شود.

دبریدمان و ترمیم (زمانی که تاندون کمتر از 50 درصد آسیب دیده).

هدف از این روش برداشتن قسمت آسیب دیده تاندون آشیل است.

بعد از دبریدمان و ترمیم، اکثر بیماران مجازند طی 2 هفته با یک بوت و یا گچ  راه بروند.

دبریدمان با تاندون ترانسفر(زمانی که تاندون بیشتر از 50 درصد آسیب دیده) در مواردی که بیش از 50٪ تاندون آشیل آسیب دیده و نیاز به برداشتن دارد،

قسمت باقی مانده تاندون به اندازه کافی قوی نیست که بتواند به تنهایی کار کند.

برای جلوگیری از پارگی تاندون باقی مانده با فعالیت، انتقال تاندون آشیل انجام می شود.

تاندونی که به انگشت بزرگ کمک می کند، به استخوان پاشنه منتقل می شود تا به تاندون آسیب دیده اضافه شود.

بسته به میزان آسیب به تاندون، برخی از بیماران ممکن است نتوانند به ورزش های رقابتی یا دویدن برگردند.

ریکاوری.

بیشتر بیماران از جراحی نتایج خوبی می گیرند. عامل اصلی ریکاوری بعد از جراحی میزان آسیب به تاندون است.

هرچه میزان درگیری تاندون بیشتر باشد، دوره بهبودی طولانی تر است و احتمال بازگشت بیمار به فعالیت ورزشی کمتر خواهد بود. فیزیوتراپی بخش مهمی از روند ریکاوری است. بسیاری از بیماران به 12 ماه توانبخشی احتیاج دارند.

عوارض.

درد متوسط تا شدید بعد از عمل در 20 تا 30 درصد بیماران مشاهده شده و شایع ترین عارضه است.

علاوه بر این، ممکن است یک عفونت زخم ایجاد شود و درمان عفونت در این مکان  بسیار دشوار است.

پیشگیری.

کشش و تقویت تاندون آشیل،

انتخاب محیط مناسب جهت ورزش ( پرهیز از سطوح سخت و لغزنده)

، استفاده از کفش مناسب ورزشی و افزایش تدریجی شدت تمرین و پرهیز از مصرف بی رویه آنتی بیوتیک های ذکر شده خطر آسیب را کاهش می دهند.

 

 

برگرفته از سایت : https://orthoinfo.aaos.org

ترجمه توسط : دکتر مهسا عدیلی