نوشته‌ها

پلاسمای غنی از پلاکت (PRP) چیست؟

 

پلاسمای غنی از پلاکت (PRP) احتمالاً درمان از طریق تزریق پی آر پی را شنیده‌اید.

امروزه از PRP  جهت درمان آسیب های ورزشی و ترمیم زخم های جراحی استفاده می شود.

همینطور تزریق پی آر پی به عنوان یکی از روشهای رفع چین و چروک مورد توجه است.

در این مقاله سعی داریم به بررسی اثربخشی این درمان بپردازیم .با ما همراه باشید.

 

آنچه باید در مورد PRP یا پلاسمای غنی از پلاکت بدانید.

 

ابتدا باید با پلاسما آشنا شوید. خون ما از دو قسمت پلاسما و سلول های خونی تشکیل شده است.

پلاسما بخش مایع خون ماست که از آب و پروتئین تشکیل شده است.

پلاسما باعث می شود گلبول های قرمز و سفید درون رگهای ما به راحتی حرکت کنند.

پلاکت ها ذرات کوچک داخل خون هستند که در تشکیل لخته خون و ترمیم بافتی مشارکت دارند.

برای تهیه پی آرپی ابتدا چند سی سی از خون شما گرفته می شود و داخل لوله های مخصوص قرار داده شده

و به وسیله دستگاهی به نام سانتریفیوژ پلاسمای خون جدا می شود.

پلاسمایی که به این روش تهیه می‌شود غنی از پلاکت است.

این پلاسما که بعد از این مراحل پی آرپی نامیده می‌شود به وسیله سرنگ از داخل لوله برداشته شده و برای تزریق آماده است.

پزشک محل تزریق را ضدعفونی کرده وتزریق  را انجام می دهد.

برای مثال اگر مشکل شما آسیب عضلانی است تزریق در محل آسیب عضله صورت می‌گیرد.

در بعضی از موارد پزشک برای هدف گیری بهتر و دقیق تر محل تزریق از دستگاه سونوگرافی استفاده می‌کند.

وقتی پلاسمای غنی از پلاکت  تزریق شد پلاکت های موجود در آن در محل آسیب پراکنده شده و مواد ترمیم کننده  ترشح می کنند و پروسه ترمیم بافتی شروع می شود.

 

پلاسمای غنی از پلاکت (PRP) جهت درمان موارد زیر قابل استفاده است:

  •  پارگی تاندون
  •  التهاب تاندون
  •  آسیب عضله
  •  درد ناشی از التهاب مفصل
  •  و آسیب های داخل مفصل

امروزه از PRP برای اقدامات زیبایی مانند درمان ریزش مو و درمان چین و چروک صورت هم استفاده می شود.

 

آیا پلاسمای غنی از پلاکت (PRP) موثر است؟

 

با توجه به این که پی آر پی یک روش درمانی جدید است مطالعات بیشتری لازم است تا اثربخشی دقیق آن در بیماری‌های مختلف مشخص شود.

تحقیقاتی که تا به امروز انجام شده نشان می‌دهد پی ار پی می‌تواند در ترمیم زخم های بعد از جراحی و پارگی تاندون ها موثر باشد.

علاوه بر این در مطالعات نشان داده شده است که تزریق پی آر پی باعث کاهش درد و افزایش دامنه حرکت مفصل در پارگی های تاندون‌های شانه ( روتاتور کاف) می شود.

هرچند نقش مثبت پی آر پی در کاهش ریزش مو مشخص شده اما در مورد اثربخشی آن روی چین و چروک صورت ابهاماتی وجود دارد.

برای اینکه حداکثر اثر پی آر پی ظاهر شود باید صبور باشید و ممکن است تا چند هفته شروع اثر آن طول بکشد.ب

رای مثال اثر آن روی کاهش ریزش مو بعد از ۶ ماه از تزریق مشخص می شود.

پی ار پی معمولاً عارضه‌ای ندارد با توجه به اینکه لازم است خون گیری انجام شود قبل از جلسه PRP غذا بخورید تا دچار افت قند خون و سرگیجه نشوید.

حتما در مورد ملاحظات قبل و بعد از پی آر پی با پزشک خود مشورت کنید.

درمورد اینکه چه داروهایی را قبل از پی آر پی نباید مصرف کنید و اینکه آیا کاندید مناسبی برای انجام پی آرپی هستید با پزشک خود صحبت کنید.

به طور خلاصه بیماران زیر نمی توانند پی آر پی انجام دهند

 

  •  کسانی که بیماری درگیرکننده پلاکت خون دارند
  •  کم خونی شدید
  •  سرطان
  •  عفونت فعال

 

 

آیا prp با سایر داروهایی که بیماران مصرف می کنند تداخل دارد؟

به طور خلاصه از یک هفته قبل از درمان و حداقل تا 2 هفته پس از درمان با PRP باید از مصرف داروهایی که فعالیت پلاکت ها را مختل می کنند اجتناب شود.

در این خصوص توصیه می شود انجام PRP را تا دو هفته پس از مصرف کورتون خوراکی و تا یک ماه پس از استفاده از کورتون داخل مفصلی به تعویق انداخت.

داروهای ضد التهابی غیر کورتونی شامل ( آسپرین، بروفن، ناپروکسن، دیکلوفناک، پیروکسیکام، ژلوفن و …) را باید از 2 تا 3 روز پیش از تزریق قطع کرد.

اما استفاده از داروهای ضد درد موضعی و استامینوفن خوراکی محدودیت و ممنوعیتی ندارد.

 

 

 

منبع : سایت webmd

ترجمه شده توسط : دکتر لیلا باقرزاده

ضایعات مفصل استرنوکلاویکولار

ضایعات مفصل استرنوکلاویکولار

 

ضایعات مفصل استرنوکلاویکولار این مفصل جزئی از 4 مفصل تشکیل دهنده شانه است،

و از اتصال استخوان جناغ با ترقوه تشکیل می شود، ضایعات این مفصل ناشایع بوده و اغلب پس از ضربه و یا دررفتگی رخ میدهد.

اغلب درگیریهای این مفصل پس از تصادف و یا در ورزشهایی از قبیل فوتبال رخ می دهد.

اگرچه آسیب این مفصل دردناک است ولی غالبا خفیف بوده و بدون جراحی بهبود میابد.

درصورت آسیب شدید ضایعات مفصل استرنوکلاویکولار این مفصل ساختارهای زیرین این مفصل هم درگیر می شوند

و در این زمان از نظر بالینی بسیار مهم تلقی می شود.

درگیری این مفصل به علل تغییرات دژنراتیو و با گذر سن هم میتواند رخ دهد و در این حالت هم درد،

خشکی و کاهش در حرکت مفصلی رخ خواهد داد.

مفصل شانه

مفصل شانه

آناتومی

این مفصل بین استخوان ترقوه و جناغ قرار دارد و تنها مفصلی است که اندام فوقانی را به تنه متصل می نماید.

این مفصل هم مانند سایر مفاصل بدن دارای غضروف بوده و غضروف سبب می شود

حین حرکت دستها دو استخوان روی هم بلغزند، طنابهایی محکم از بافت همبند تحت عنوان لیگامان دراطراف این مفصل قرار داشته

و در پایداری و قدرت دهی به این مفصل کمک می کنند.

زیر این مفصل ساختارهای مهمی مثل عروق و اعصاب، مری و تراشه وجود دارد.

توصیف

ضربه و آرتروز شایعترین علل درگیری این مفصل هستند.

ضربه به این مفصل از موارد کشیدگی خفیف لیگامانها تا شکستگی استخوان ترقوه متنوع است.

دربرخی از موارد ضربه های شدید سبب دررفتگی این مفصل شده که در دو گروه دررفتگی قدامی و یا خلفی تقسیم بندی می شود:

  • دررفتگی قدامی: در این حالت استخوان ترقوه به جلو جابجا شده و جلوی جناغ قرار میگیرد.
  • دررفتگی خلفی: در این حالت  استخوان ترقوه به خلف رفته و وارد فضای قفسه سینه می شود.

 

اگرچه که هر دوی این وقایع مهم هستند ولی دررفتگی خلفی نیازمند توجه و دقت بیشتری است

و از نظر پزشکی اورژانسی تلقی می شود. در درفتگیهای خلفی ساختارهایی که در خلف ترقوه هستند

فشرده شده و سبب اختلالاتی میشوند که سلامت را بخطر می اندازد (مثل درگیری در مسیرهوایی یا عروق خونی).

 

دررفتگی مفصل استرنوکلاویکولار

دررفتگی مفصل استرنوکلاویکولار شانه

علل آسیب

اصولا لیگامانهای اطراف این مفصل جزو قویترین ساختارهای کل بدن بوده و برای آسیب دیدن نیازبه قدرت و فشار بالایی است

مثل برخورد بهم یا افتادن حین فوتبال یا راگبی و یا تصادف با موتورسیکلت و

با توجه به نیروی زیاد این درگیری اغلب درگیری در بافتهای دیگر مثل اندامها، مسیر هوایی و قفسه سینه هم دارند،

به همین دلیل در بسیاری از موارد آسیب به این مفصل بعلت درگیرهای اورژانسی در سایر ساختارها بدون توجه رها می شود.

آستئوآرتریت

آرتروز در این مفصل به علت دژنریشن و تخریب وابسته به سن اغلب در افراد بالای 50 سال رخ میدهد هرچند در افراد با سن جوان هم ممکن است دیده شود.

در استئوآرتریت بافت غصروفی شانه این مفصل کم کم تخریب می شود. با این تخریب، غضروف کم کم مضرس و غیرصاف شده

و سطح محافظ مفصل ازبین میرود که میتواند سبب برجستگی دردناک روی مفصل گردد.

استئوآرتریت آهسته پیشرفت کرده و درد و خشکی مفصلی با گذر زمان بیشتر می شود.

سایر درگیری ها

 

علائم

شایعترین علامت این بیماری درد در محل این مفصل است و در کشیدگیها هم دیده می شود

ولی در موارد شکستگی و دررفتگی ها شدید و واضحتر است-مخصوصا در حرکت دادن بازو.

سایر علائم این درگیر شامل :
  • برامدگی، کبودی و درد درلمس مفصل
  • احساس صدادادن مفصل با حرکت بازو
  • کاهش محدوده حرکتی در مفصل
  • درموارد وجود بیماریهای التهابی مثل آرتریت رومانوئید درگیری و درد درسایر مفاصل هم وجود دارد
  • در عفونت مفصلی، قرمزی  و تب و تعریق شبانه هم وجود دارد
    و درصورت وجود این علائم مراجعه به پزشک بسیار مهم و ضروری خواهد بود.

 

معاینه فیزیکی

پزشک شما از شما در مورد تاریخچه پزشکی و سلامت عمومی وعلائم شما سوال خواهد کرد.

او می‌خواهد بداند که چه زمانی درد شما شروع شده و آیا سابقه ضربه یا تصادف وجود دارد.

پزشک شما به بررسی آثار ضربه بر روی مفصل خواهد بود. او سپس معاینه دقیقی از ناحیه شانه شما انجام خواهد داد.

معاینه پزشکی مفصل استرنوکلاویکولار

معاینه پزشکی مفصل استرنوکلاویکولار

در طی این بررسی، پزشک شما این کار را خواهد کرد:
  • بررسی تورم، کبودی و یا قرمزی روی مفصل شما
  • بررسی محدوده حرکتی بازوی شما
  • ارزیابی نبض در مچ و آرنج جهت بررسی خونرسانی به دست و انگشتان
  • بررسی تصویربرداری

گرافی ساده

گرافی ساده تصاویری از ساختارهای متراکم ضایعات مفصل استرنوکلاویکولار ، مثل استخوان را فراهم می‌کند.

اغلب نیاز به عکس ساده  از  قفسه سینه و شانه از چند زاویه مختلف جهت تایید تشخیص و سایردرگیریها وجود دارد.

CT: این روش تصویر برداری بسیار دقیق‌تر از یک گرافی ساده است.

 

عکس ایکس ری شانه و قفسه سینه

عکس ایکس ری

 

ممکن است پزشک شما سی‌تی‌ اسکن را به منظور ارزیابی بهتر آسیب و تمایز کشیدگی از یک دررفتگی یا شکستگی استفاده کند.

دیگر روشهای تصویربرداری: بسته به شرایط، پزشک شما ممکن است به بررسی تصویربرداری دیگر

مانند تصویربرداری رزونانس مغناطیسی (MRI) و یا اسکن استخوان نیاز داشته باشد

درمان ضایعات مفصل استرنوکلاویکولار

 

درمان غیر جراحی

در اغلب موارد، اختلالات این مفصل بدون عمل جراحی درمان می شود. درمان غیرجراحی شامل موارد زیر میباشد:

دارودرمانی، داروهای ضد التهاب (NSAIDs)  مانند ایبوپروفن و ناپروکسن به کاهش درد و تورم در مفصل کمک میکند.

اگر مبتلا به آرتروز یا بیماری التهابی در مفاصل باشید، پزشک شما ممکن است توصیه ‌کند

از داروهای ضد التهابی قوی ازقبیل کورتیکواستروئید  که مستقیما به مفصل تزریق می شود

استفاده کنید این داروها می‌توانند کاهش موقتی درد و تورم را ایجاد کنند.

بی حرکتی

درصورت وجود آسیب، پزشک شما ممکن است توصیه کند که برای محدود کردن حرکت بازو و اجازه درمان از اسلینگ بازو استفاده کنید.

مدت زمانی که نیاز به پوشیدن آن دارید به شدت آسیب شما بستگی دارد.

اصلاح فعالیت. پزشک ممکن است توصیه کند که بیماران مبتلا به آرتروز، از فعالیت‌هایی که علائم را تشدید میکنند اجتناب کنند.

جا اندازی بسته: اگر دررفتگی مفصل داشته باشید، پزشک شما ممکن است

سعی کند تا آن را بدون ایجاد برش روی پوست، جا بیاندازد،  این روش جااندازی بسته نامیده می شود.

 

درمان مفصل استرنوکلاویکولار

جا اندازی بسته در درمان مفصل استرنوکلاویکولار

 

این کار معمولاً در اتاق عمل انجام می شود. و ممکن است از بی‌هوشی عمومی و از داروهای شل کننده عضلانی استفاده شود.

از آنجا که یک دررفتگی خلفی می‌تواند به ساختارهای حیاتی آسیب زند،

معمولاً نیازمند اصلاح و جا اندازی فوری در آسیب ضایعات مفصل استرنوکلاویکولار است.

قرارگیری در موقعیت مناسب بسیار مهم است.

در طی جاندازی بسته، دردسترس بودن یک جراح قفسه‌سینه برای رسیدگی به مشکلات احتمالی به ساختارهای درون سینه، مورد نیاز است.

درمان جراحی

جااندازی بازو در برخی موارد جاندازی بسته برای دررفتگی خلفی موفق نیست.

در این شرایط, پزشک شما ممکن است نیاز به انجام یک جاندازی باز داشته باشد.

برای انجام این کار, او یک برش ایجاد کرده و مفصل را تحت دید مستقیم درمحل مناسب قرار می‌دهد.

ندرتا این مفصل ممکن است مجددا پس از جا اندازی, جابه‌جا شود.

این بیماران نیاز به جراحی ترمیمی برای تثبیت مفصل دارند.

روش های دیگر

برای بیماران با عفونت, جراحی فوری معمولاً برای تخلیه عفونت مورد نیاز است.

این کار با یک دوره درمان با آنتی‌بیوتیک دنبال می شود.

ریکاوری

بعد از شکستگی یا دررفتگی مفصل, بازوی شما ممکن است به مدت چند هفته یا بیشتر در یک اسلینگ بیحرکت شود.

حتی زمانی که اسلینگ برداشته شود, هنوز محدودیت‌هایی برای بلند کردن وجود خواهد داشت.

برای مثال ممکن است شما از برای بلند کردن چیزی بیش از یک لیوان آب تا چند ماه محدود باشید.

این محدودیت‌ها به دنبال عمل جراحی نیز موردنیاز است.

بیحرکتی و عدم استفاده از بازو به فرآیند التیام ضایعات مفصل استرنوکلاویکولار کمک می کند.

در طول دوره بهبود, تمرین‌های ویژه‌ای برای بازگرداندن حرکت و تقویت شانه برای شما تجویز می شود.

پزشک شما ممکن است یک برنامه درمان خانگی در اختیار شما قرار دهد و یا توصیه کند که با یک فیزیوتراپیست تمرین نمایید.

 

 

 

منبع : سایت orthoinfo 

ترجمه شده توسط : دکتر مریم رحیمی

پارگی لبروم شانه

پارگی لبروم شانه

 

پارگی لبروم شانه پیشرفت‌های فن‌آوری پزشکی پزشکان را قادر ساخته تا آسیب هایی را شناسایی و درمان کنند

که سال‌ها پیش مورد توجه قرار نمیگرفته است. برای مثال, پزشکان می‌توانند از دوربین‌های مینیاتوری برای دیدن داخل مفصل استفاده کنند.

با این ابزار, آن‌ها قادر به شناسایی و درمان پارگی لبروم شانه هستند.

 

آناتومی

مفصل شانه شامل سه استخوان است:  کتف، ترقوه و استخوان بازو (هومروس)

قسمت فوقانی استخوان هومروس داخل یک حفره کم‌عمق در استخوان کتف به نام گلنوئید قرار دارد

سر استخوان هومروس معمولاً بسیار بزرگ‌تر از حفره گلنوئید است و یک بافت فیبری نازک بنام لبروم اطراف حفره را احاطه می‌کند

تا به استحکام آن کمک کند. این لبه تا ۵۰ % عمق حفره را بیشتر می‌کند تاسر استخوان بازو بهتر با حفره متناسب گردد.

علاوه بر این، این لایه به عنوان محل اتصال چندین لیگامان هم عمل می‌کند.

 

آناتومی شانه

آناتومی شانه

 

علت

آسیب به لبروم شانه می‌تواند به علت ضربه شدید ناگهانی یا حرکات مکرر و طولانی رخ دهد. نمونه‌هایی از آسیب ناشی از ضربه عبارتند از:

  • افتادن روی کف دست باز
  • ضربه‌ مستقیم به شانه
  • کشش ناگهانی، مثل زمانی که سعی در بلند کردن یک جسم سنگین داشته باشد،
  • ورزشکاران پرتابی یا وزنه برداران می‌تواند در نتیجه حرکت شانه تکراری، دچار پارگی لبروم شوند.

 

علایم

  • علائم پارگی لبروم شانه بسیار شبیه به سایر آسیب‌های شانه است. این علائم عبارتند از:
  • حس بی‌ثباتی در شانه
  • دررفتگی شانه
  • درد، مخصوصا در فعالیت‌های بالای سر
  • احساس گرفتگی، صدادادن و یا قفل کردن
  • درد گه گاهی شبانه یا درد در فعالیت‌های روزانه
  • کاهش محدوده حرکتی
  • کاهش قدرت

 

معاینه فیزیکی

پزشک شما سابقه ضربه به دست را از شما را خواهد گرفت.

ممکن است سابقه ضربه داشته باشید و یا درد شما بصورت تدریجی افزایش یافته باشد.

دکتر چندین معاینه فیزیکی انجام خواهد داد تا محدوده حرکت، ثبات و درد را بررسی کند.

علاوه بر این، پزشک ممکن است برای بررسی سایر علل درخواست گرفتن گرافی ساده را بنماید.

از آنجا که لبروم شانه از جنس بافت نرم است، در گرافی ساده اشعه درگیری آن دیده نمیشود،

گاها  پزشک درخواست (CT) یا تصویربرداری رزونانس مغناطیسی (MRI)   میدهد،

در هردوی این روشها میتوان از تزریق ماده حاجب برای تشخیص بهتر پارگی استفاده نمود.

هرچند در نهایت، تشخیص با جراحی آرتروسکوپیک انجام خواهد شد.

پارگی می‌تواند در بالا یا پایین و یا در وسط لبروم قرار گیرد.

 

درمان

تا زمانی که تشخیص نهایی داده شود, پزشک شما ممکن است داروهای ضد التهاب و استراحت برای بهبود علایم تجویز کند.

تمرین‌های توان‌بخشی برای تقویت عضلات چرخاننده شانه نیز توصیه می‌شود.

در بسیاری از موارد روش‌های غیر جراحی در تسکین علایم و بهبود بافتهای آسیب‌دیده موثر هستند.

اگر این اقدامات، ناکافی باشند, پزشک شما ممکن است جراحی را توصیه کند.

بسته به آسیب شما, پزشک ممکن است از روش سنتی بصورت جراحی باز یا روش آرتروسکوپی استفاده کند.

در عمل آرتروسکوپی, جراح لبروم و عضله دو سر را بررسی می‌کند.

اگر آسیب تنها محدود به خود لبروم باشد، شانه هنوز پایدار بوده و جراح لبروم پاره را برداشته و پارگی را اصلاح می‌کند.

اگر پارگی در تاندون دو سر بوده و یا در صورتی که تاندون از محل خود جدا شده باشد تاندون ناپایدار تلقی شده

و جراح نیاز به ترمیم یا انتقال تاندون به مکانی بهتر با استفاده از میخ, پیچ, یا بخیه دارد.

پارگی در قسمت تحتانی لبروم نیز اغلب با بی‌ثباتی شانه مرتبط است.

در این روش جراح لیگامانهای آسیب دیده را ترمیم کرده و لبروم را اصلاح میکند.

این جراحی هم بصورت بسته و یا باز با یک برش کوچک در جلوی شانه انجام می شود.

درمان پارگی لبروم شانه

در طی آرتروسکوپی ، جراح شما آرتروسکوپ و وسایل کوچک را در مفصل شانه شما وارد می کند.

توان‌بخشی

بعد از جراحی باید بسته به توصیه پزشک به مدت ۳ تا ۶ هفته شانه خود را در اسلینگ قرار دهید.

پزشک شما هم چنین میتواند ورزشهای سبک، غیرفعال و درمحدوده بدون درد را برای شما تجویز ‌کند. زمانی که اسلینگ برداشته می‌شود،

باید حرکات شانه و ورزشهای انعطاف‌پذیری را انجام دهید و به تدریج عضلات شانه خود را تقویت کنید.

ورزشکاران معمولاً در ۱۲ هفته پس از جراحی می‌توانند تمرینات مرتبط با فعالیت ورزشی را آغاز کنند، اگرچه ترمیم کامل بافت آسیب دیده ۴ تا ۶ ماه طول خواهد کشید.

 

 

منبع : سایت orthoinfo 

ترجمه شده توسط : دکتر مریم رحیمی

دررفتگی شانه

دررفتگی شانه

 

دررفتگی شانه متحرک ترین مفصل بدن است و می تواند در جهات مختلف حرکت کند اما این مزیت باعث آسانی در رفتگی شانه می گردد.

در رفتگی ناقص(ساب لاکسیون) به معنای خروج ناقص استخوان شانه(هومروس) از حفره گلنوئید است.

در رفتگی کامل به معنای خروج کامل هومروس از گلنوئید است. هر ۲ در رفتگی کامل و ناقص باعث درد و ناپایداری در مفصل شانه می شود.

  • علائم:
  • بدشکلی
  • تورم
  • بی حسی
  • ضعف
  • کبودی

گاهی در رفتگی شانه باعث آسیب رباط ها، تاندون ها و اعصاب شانه می شود.

مفصل شانه می تواند به جلو،عقب و یا پایین در برود.

یک نوع شایع دررفتگی شانه در رفتگی و ناپایداری قدامی شانه است به این معنا که استخوان بازو از

حفره خود(گلنوئید) به سمت جلو خارج می شود.این اتفاق معمولا در موقعیت های پرتابی شانه ایجاد می شود.

 

معاینه پزشکی

عضلات به دنبال دررفتگی ممکن است دجار اسپاسم شوند. وقتی که شانه دچار چندین نوبت دررفتگی بشود ناپایداری راجعه شانه ایجاد می شود.

پزشک شانه شما را معاینه می کند و ممکن است عکس رادیوگرافی درخواست کند.

مهم است که پزشک شما بداند شانه شما به جه شکل دررفته است و آیا قبلا نیز دچار دررفتگی شانه شده اید یا خیر.

 

درمان شانه در رفته

پزشک استخوان بازوی شما (هومروس) را در حفره مفصل شانه قرار می دهد که این کار جا اندازی بسته نامیده می شود.

درد شدید به سرعت پس از جا انداختن شانه از بین می رود.

 

توانبخشی شانه

پزشک پس از جا اندازی شانه شما را با یک اسلینگ یا وسیله ای دیگر بی حرکت می نماید. روی قسمت آسیب دیده ۳ تا ۴ بار در روز یخ بگذارید.

پس از کاهش درد و تورم پزشک شما ورزش های توانبخشی شانه را تجویز می کند.

این ورزش ها به بازگشت دامنه حرکتی شانه و قدرت عضلات شانه کمک می کنند.

توانبخشی هم چنین به جلوگیری از دررفتگی مجدد شانه در آینده کمک می کند.

توانبخشی با حرکات آسان عضلات شانه شروع می گردد و سپس تمرین با وزنه افزوده می گردد.

 

اگر دررفتگی شانه مشکلی راجعه گردد بریس می تواند مفید باشد.

اگر درمان غیر جراحی و بریس کردن شانه موفقیت آمیز نباشد جراحی به خصوص در ورزشکاران جوان

جهت ترمیم و بازسازی رباط های پاره و کشیده شده انجام می شود.

به مرور زمان دررفتگی راجعه شانه می تواند به آسیب استخوان هومروس یا حفره شانه منجر گردد.

اگر جراح شما متوجه آسیب استخوانی گردد ایشان توصیه به جراحی به روش انتقال استخوانی می کنند.

 

 

 

منبع : سایت orthoinfo 

ترجمه شده توسط : دکتر محمد احمدی دستگردی

پیچ خوردگی مچ پا

مقدمه:

پیچ خوردگی مچ پا آسیب شایعی است که در تمام سنین اتفاق می افتد و لیگامان (رباط) های قوی محافظت کننده از مچ پا دچار کشش یا پارگی می شوند.

شدت درگیری بر حسب میزان آسیب وارد شده به رباط های مچ پا از خفیف تا شدید متغیر می باشد.

 اغلب موارد، آسیب ها خفیف بوده و با درمان های ابتدایی مانند استراحت و استفاده از یخ بهبود می یابند. در صورتیکه مچ پا تورم زیاد داشته و قادر به گذاشتن وزن بر روی پا نبوده و یا راه رفتن دردناک می باشد، به پزشک مراجعه نمایید.

در صورت عدم انجام توانبخشی و درمان مناسب ، مچ پا ضعیف شده و احتمال آسیب های مجدد افزایش می یابد.

پیچ خوردن و آسیب های مکرر مچ پا باعث بروز مشکلاتی در طولانی مدت می شوند مانند آرتریت ، بی ثباتی مفصل و درد مزمن مچ پا.

 

توصیف بیماری:

لیگامان (رباط) ها بافت فیبروز محکم می باشند که استخوان ها را به یکدیگر متصل می کنند.

در مچ پا، لیگامان ها باعث اتصال استخوان ها و حفظ ثبات مفصل می شوند.

در اغلب موارد ، لیگامان های خارجی (لترال) مچ پا دچار آسیب می شوند.

آسیب از پارگی کوچک در فیبرهای تشکیل دهنده لیگامان تا پارگی کامل متغیر می باشند. در صورت پارگی کامل، مچ پا دچار بی ثباتی شده و این بی ثباتی در طولانی مدت باعث آسیب استخوان ها و غضروف های مچ پا می شود.

00150f01_copy.pngنیروی پیچشی در پا و ناحیه تحتانی ساق باعث آسیب رباط های مچ پا می شود. رباط های قسمت خارجی (لترال) مچ بیشتر دچار آسیب می شوند.

 

علل

امکان پیچ خوردن مچ پا در فعالیت های مختلف وجود دارد، از جمله:
  • راه رفتن یا ورزش کردن بر روی سطوح ناهموار
  • زمین خوردن
  • ورزش هایی که نیاز به حرکات پیچشی پا دارند مانند بسکتبال، فوتبال، تنیس
  • ممکن است حین ورزش، در حالیکه می دوید فرد دیگری پای شما را لگد کرده و باعث حرکات پیچشی در پای شما شود.
علایم

مچ پای پیچ خورده دردناک می باشد. سایر علایم عبارتند از:

  • تورم
  • حساسیت (تندرنس) در لمس
  • کبودی
  • بی ثباتی مچ پا : این وضعیت در پارگی کامل لیگامان ها و یا دررفتگی کامل مفصل مچ اتفاق می افتد.

در صورت پارگی شدید لیگامان ها، حین آسیب صدای “پاپ” شنیده یا احساس می شود.

علایم آسیب لیگامانی شدید مشابه شکستگی استخوانی بوده و نیازمند ارزیابی دقیق پزشکی می باشد.

 

معاینه بالینی

لمس:

پزشک اطراف مچ پا را به آرامی لمس می کند تا لیگامان آسیب دیده را مشخص کند.

بررسی دامنه حرکت مفصل:

پزشک با حرکت مچ پا در جهات مختلف، دامنه حرکت مفصل را بررسی می کند.

 

البته مچ پای متورم معمولا حرکت زیادی ندارد.

در صورتیکه شکستگی استخوانی وجود نداشته باشد، پزشک می تواند بر اساس میزان تورم، کبودی و درد، شدت آسیب را مشخص نماید.

روش های تصویربرداری

1- عکس رادیولوژی (X-Ray) :

با توجه به اینکه شکستگی استخوانی علایم مشابهی دارد، پزشک جهت رد شکستگی استخوان های مچ پا، X-ray درخواست می دهد.

Stress X-ray:

این نوع گرافی در حالتی گرفته می شود که مچ پا در جهات مختلف کشیده می شود و جهت بررسی قرارگیری غیرطبیعی استخوان ها بدنبال آسیب لیگامان استفاده می شود.

2- MRI :

در صورت شک به آسیب های شدید لیگامان، غضروف و یا استخوان ها و یا در صورت شک به وجود تکه های کوچک جداشده از استخوان درخواست داده می شود. MRI بعد از بهبود تورم و کبودی، درخواست داده می شود.

3- سونوگرافی:

با استفاده از این روش، پزشک می تواند لیگامان ها را مستقیما هنگامی که مچ پا حرکت داده می شود، مشاهده کرده و میزان ثبات مفصل را بررسی نماید.

 

طبقه بندی شدت آسیب :

پس از معاینه بالینی، پزشک شدت پیچ خوردگی را تعیین کرده و اهداف درمانی را مشخص می کند. پیچ خوردگی مچ پا بر اساس میزان آسیب به لیگامان ها طبقه بندی می شود

 

1- آسیب خفیف ( گرید 1 ):

– کشش خفیف و پارگی های میکروسکوپی در لیگامان های مچ پا

– حساسیت و تورم خفیف اطراف مچ پا

3- آسیب متوسط ( گرید 2 ):

– پارگی ناقص لیگامان

– حساسیت و تورم متوسط اطراف مچ پا 

– با حرکت مفصل در برخی جهات، شلی غیرطبیعی در مفصل احساس می شود.

4- آسیب شدید ( گرید 3 ):

-پارگی کامل لیگامان

– حساسیت و تورم شدید اطراف مچ پا

–  با کشیدن مفصل مچ پا در برخی جهات، عدم ثبات در مفصل وجود دارد.

 

00150f01_copy.png

در آسیب گرید 2 تعدادی از فیبر های رباط ها پاره می شوند. کبودی و تورم متوسط، در بالا و پایین مچ شایع است.

 

 

درمان :

تقریبا تمام موارد پیچ خوردگی مچ پا، با درمان های غیرجراحی بهبود می یابند.

حتی در صورت پارگی کامل لیگامان ، اگر درمان و بی حرکتی بطور مناسب انجام شود امکان ترمیم بدون جراحی امکان پذیر می باشد.

یک برنامه درمانی سه مرحله ای برای تمام درجات پیچ خوردگی مچ پا (خفیف تا شدید) وجود دارد:

مرحله اول :

  شامل استراحت و محافظت از مچ پا و کاهش تورم می باشد.

مرحله دوم :

شامل حفظ و بازگرداندن دامنه حرکتی ، قدرت و انعطاف پذیری مفصل می باشد.

مرحله سوم :

شامل انجام ورزش ها و بازگشت تدریجی به فعالیت هایی می باشد که نیاز به حرکات پیچشی مچ پا ندارند. بتدریج و در طولانی مدت بیمار قادر به انجام فعالیت های سریع مانند فوتبال، تنیس و بسکتبال خواهد بود. 

این برنامه درمانی سه مرحله ای برای آسیب های خفیف حدود 2 هفته و برای موارد شدیدتر 6 الی 12 هفته طول می کشد.

 

درمان در منزل :

در آسیب های خفیف تر، پزشک ممکن است برخی درمان های ساده و قابل انجام در منزل را توصیه نماید.

پروتکل RICE:

بهتر است این پروتکل درمانی را هر چه سریعتر بعد از آسیب شروع نمایید.

  • استراحت (Rest): بر روی پای آسیب دیده راه نروید.
  • یخ (Ice): باید بلافاصله بعد از آسیب استفاده شود تا تورم کاهش یابد. یخ به مدت 20 تا 30 دقیقه ، سه یا چهار بار در روز قابل استفاده است. یخ را مستقیم بر روی پوست قرار ندهید.
  • فشار (Compression): استفاده از پانسمان یا باند های کشی، پای آسیب دیده را بی حرکت کرده و محافظت می نماید.
  • بالا بردن (Elevation) : در 48 ساعت اول تا جائیکه امکانپذیر است مچ پا را بالاتر از سطح قلب نگه دارید.

 

 درمان دارویی:

داروهای ضدالتهابی غیراستروییدی (NSAID) مانند ناپروکسن و بروفن باعث کاهش درد و تورم می شوند.

در آسیب های خفیف تر، استفاده از NSAIDs با کنترل درد و تورم باعث بهبود عملکرد بیمار شده و نسبت به داروهای ضد درد مخدر ارجح می باشند.

 

درمان غیرجراحی :

در برخی موارد علاوه بر پروتکل RICE و درمان های دارویی، نیاز به درمان های دیگری وجود دارد:

1- عصای زیر بغل (Crutch):

در اغلب موارد درد و تورم 2 تا 3 روز باقی می مانند. در این مدت راه رفتن دشوار بوده و پزشک در صورت لزوم، عصای زیر بغل تجویز می کند.

2- بی حرکتی (Immobilization):

در مراحل اولیه بهبودی، بهتر است مچ پا بی حرکت بوده و از حرکات ناگهانی محافظت شود.

در پیچ خوردگی های گرید 2، ارتز های پلاستیکی مانند cast-boot  و یا بریس های از نوع air stirrup باعث محافظت از مفصل می شوند.

آسیب های گرید 3 نیاز به گچ کوتاه و یا cast-brace به مدت 2 تا 3 هفته دارند.

بریس مچ پا از نوع air stirrup

3- فیزیوتراپی:

ورزش های بازتوانی به منظور جلوگیری از خشکی مفصل، افزایش قدرت و پیشگیری از اختلالات مزمن مچ پا انجام می شوند:

-حرکت دادن زودهنگام:

تمرین های ورزشی مربوط به دامنه حرکت مفصل به منظور جلوگیری از خشکی مچ پا تجویز می گردند. 

-ورزش های تقویتی:

هنگامی که بدون افزایش درد یا تورم قادر به تحمل وزن بر روی پای آسیب دیده باشید،

ورزش هایی به منظور تقویت عضلات اطراف مچ پا به برنامه درمانی اضافه می شوند.

در صورتی که انجام ورزش های تقویتی دردناک باشد، می توان ورزش در آب را جایگزین نمود.

-ورزش های تقویت تعادل (حس عمقی) :

تعادل نامناسب باعث آسیب های مکرر به مچ پا و بی ثباتی مفصل می شود.

یک مثال خوب برای تمرین تقویت تعادل، ایستادن بر روی پای اسیب دیده و بلند کردن پای سالم و بستن چشم ها می باشد.

از تخته های تعادل (balance boards) در این مرحله از توانبخشی استفاده می شود.

-ورزش های استقامتی و سرعتی:

از جمله موارد می توان به تمرینات ورزشی سرعتی و یا دویدن در مسیر به شکل 8 اشاره نمود.  

 زمانیکه درد نداشته باشید، ورزش های مقاومتی به برنامه درمانی اضافه می شوند.

 

درمان های جراحی :

جراحی بندرت برای پیچ خوردن مچ پا انجام می شود و اغلب در آسیب هایی که به درمان های غیرجراحی پاسخ نداده و یا در افرادی که پس از چندین ماه توانبخشی و درمان های غیرجراحی دچار بی ثباتی دایم در مفصل می باشند، انجام می گیرد.                                                       

 

پیامد بیماری :

بطور کلی پیامد پیچ خوردگی مچ پا خوب بوده و اغلب بیماران با درمان مناسب،

توانایی برگشت به فعالیت های روزمره را دارند.

نکته ی مهم در بدست آوردن پیامد درمانی مناسب، مشارکت بیمار در فعالیت های ورزشی و توانبخشی می باشد.

مهم ترین دلیل بی ثباتی مزمن مچ پا پس از پیچ خوردگی، توانبخشی ناکافی می باشد.

در صورتیکه فرد ورزش های تقویتی را بطور کامل انجام ندهد،

رباط های آسیب دیده ضعیف شده و فرد را در معرض آسیب های مکرر مچ پا قرار می دهند.

 

پیشگیری از پیچ خوردن مچ پا:

بطور کلی بهترین روش برای جلوگیری از پیچ خوردن مچ پا تقویت عضلات اطراف مچ ،

بهبود انعطاف پذیری و تقویت تعادل می باشد.

توصیه های زیر برای کاهش پیچ خوردگی مچ پا کمک کننده می باشند:

1- قبل از شروع ورزش و فعالیت، بدن خود را گرم کنید.

2- هنگام راه رفتن، دویدن و یا کار کردن بر روی سطوح ناهموار مراقب پیچ خوردن مچ پا باشید

3-  برای فعالیت های خود از کفش مناسب استفاده کنید.

4- در صورت احساس درد یا خستگی در مچ پا فعالیت خود را کم کنید

 

برگرفته از سایت : https://orthoinfo.aaos.org
ترجمه توسط : دکتر عاطفه جوادی