مراقبت از گچ و آتل

مراقبت از گچ و آتل

 

مراقبت از گچ و آتل از استخوان آسیب‌دیده و بافت نرم حمایت و محافظت می‌کنند.

زمانی که استخوان شما میشکند، پزشک شما تکه‌های استخوان شکسته را در موقعیت مناسب کنار هم قرار می‌دهد .

گچ و آتل ، استخوان‌های در حال ترمیم شدن را در جای خود نگه می‌دارند . آن‌ها همچنین درد ، تورم و انقباض عضله را کاهش می‌دهند .

در برخی موارد ، گچ و آتل بعد از عمل جراحی به کار میروند.

آتل در مقایسه با گچ حمایت کمتری ایجاد میکند. با این حال ، استفاده از آتل در مواردی که ورم وجود دارد راحتتر از گچ است .

پزشک شما تصمیم خواهد گرفت که کدام نوع حمایت برای شما بهترین است .

انواع آتل و گچ

گچ سفارشی و بر اساس نیاز هر بیمار ساخته میشود. آن‌ها باید به درستی متناسب با شکل اندام آسیب‌دیده شما باشند

تا بهترین پشتیبانی را فراهم کنند. ‌ گچ میتواند از مواد گچی معمول و یا فایبرگلاس ساخته شود,

که فایبر گلاس پلاستیکی است و می‌تواند شکل بگیرد.

 

آتل بندی با گچ و پنبه

آتل بندی با گچ و پنبه

 

آتل نیز می‌تواند سفارشی برای هر بیمار ساخته , به خصوص اگر تناسب دقیق لازم باشد.

در سایر موارد از اتل آماده استفاده می‌شود. این آتل های آماده در شکل‌ها و اندازه‌های مختلفی ساخته می‌شوند

و برای استفاده آسان تر و سریع‌تر هستند.

بعضی از آن‌ها چسب ها نواری بلندی دارند که پوشیدن، درآوردن و تنظیم آتل را راحت میکند.

 

آتل بندی و گچ گیری

آتل بندی و گچ گیری

 

مواد تشکیل دهنده

مواد فایبرگلاس یا گچ لایه سخت و حمایت کننده را در آتل و گچ (قالب) را تشکیل می‌دهند.فایبرگلاس سبک‌ وزن تر و محکم تر از گچ است.

علاوه بر این،تداخل اشعه ایکس در تصویر برداری رادیولوژی و سی تی اسکن در فایبرگلاس کمتر از گچ است.

اهمیت این موضوع در این است که بعد از گچ گیری و آتل، احتمالا نیاز به تصویر برداری می باشد.

اشعه ایکس می‌تواند نشان دهد که آیا استخوان‌ها به خوبی التیام یافته‌اند یا جا به جا شده‌اند.

گچ از فایبرگلاس ارزان‌تر است و برای برخی موارد استفاده بهتر از فایبرگلاس شکل می گیرد.

موارد استفاده

در گچ و آتل گچی و فایبرگلاس، از پد پنبه ای در کنار پوست استفاده می‌شود که لایه ی محافظتی است.

گچ و فایبرگلاس در بسته بندی نواری یا رول موجود هستند که بعد از خیس کردن در آب ،

بر روی پوشش محافظ پنبه ای که در ناحیه آسیب‌دیده قرار دارد، اعمال می‌شود.

در برخی موارد, پد و گچ ضد آب مورد استفاده قرار می گیرد.

دکتر شما به شما می گوید که بدانید برای شما از مواد ضد آب استفاده شده‌است یا نه.

اتل یا گچ باید به شکل اندام آسیب دیده باشد تا بهترین حمایت ممکن را فراهم کند.

به طور کلی، اتل یا گچ مفصل بالا و پایین استخوان شکسته را نیز پوشش می‌دهد.

 

در بسیاری از موارد، از اتل در ابتدا برای جراحت تازه استفاده می‌شود. بعد از کم شدن ورم، ممکن است یک گچ کامل جایگزین اتل شود.

اگر از ابتدا برای محل آسیب دیدگی از گچ استفاده شود،

ممکن است پزشک به دلیل افزایش ورم بر روی گچ شکاف ایجاد کند و سپس در اولین ویزیت بعدی گچ ترمیم شود.

گاهی ممکن است لازم باشد که بعد از کاهش تورم گچ تعویض شود.

چون سایز اندام بعد فروکش کردن ورم کاهش می یابد و گچ برای پا گشاد می شود.

وقتی شکستگی التیام پیدا می‌کند، ممکن است اتل جایگیزین گچ شود تا استفاده از عضو را برای انجام تمرینات فیزیوتراپی راحت‌تر باشد.

عادت کردن به آتل و گچ

ورم ناشی از آسیب ممکن است باعث ایجاد فشار در آتل یا گچ در روز اول تا سوم شود .

این ممکن است باعث شود که در دست یا پای مجروح خود احساس فشار کنید.

اگر آتل دارید, دکتر به شما نشان خواهد داد که چگونه آن را تنظیم کنید تا تورم را تحمل کنید.

خیلی مهم است که ورم را کم کنیم . این کار باعث کاهش درد و التیام بهتر جراحات شما می‌شود .

برای کمک به کاهش تورم
  • بالا بردن : بسیار مهم است که دست یا پای آسیب دیده را برای ۲۴ تا ۷۲ ساعت اول بعد آسیب بالا نگه دارید.
    آن ها را با قرار دادن آن بر روی بالش یا چند تکیه‌گاه دیگر در سطحی بالاتر از قلب خود قرار دهید .
    اگه اتل یا گچ بر روی پای شما باشد باید لم دهید.
    بالا بردن باعث می شود که خون و مایعات به سمت قلب شما جریان پیدا کنند.
  • تمرین : انگشتان آسیب دیده و ورم کرده دست و پای خود را به آرامی تکان دهید .
    حرکت دادن آنها اغلب مانع از سفت و خشک شدنشان میشود.
  • یخ : از یخ بر روی اتل و گچ استفاده کنید . یخ را در کیسه پلاستیکی خشک و یا کمپرس یخ قرار دهید
    و دور تا دور سطح آسیب دیده را با کیسه یخ بپوشانید.
    یخی که در یک ظرف قرار داده شده‌است و تنها یک نقطه را لمس می‌کند , موثر نخواهد بود .
  • علائم هشدار : تورم می‌توانند فشار زیادی را در سطح زیر گچ ایجاد کند .
    این می‌تواند منجر به مشکلاتی شود . اگر هر یک از علائم زیر را تجربه می‌کنید ، سریعا ً با پزشک خود تماس بگیرید .
    افزایش درد و احساس تنگ بودن اتل یا گچ: این ممکن است در اثر تورم ایجاد شود .
    بی حسی یا تینگلینگ در دست و پای شما: این ممکن است به دلیل فشار زیاد روی عصب ها ایجاد شود .
    احساس سوزش : این ممکن است به دلیل فشار زیاد روی پوست ایجاد شود .
    تورم بیش از حد در زیر گچ: این ممکن است به این معنی باشد که گچ ، گردش خون شما را کند می‌کند .
    فقدان حرکت فعال انگشتان دست یا پا: این به یک ارزیابی فوری توسط پزشک شما نیاز دارد .

کمک به کاهش تورم بعد از گچ گیری عضو شکسته

کیسه یخ را روی اسپلینت گذاشته و پا را بالا ببرید تا تورم کاهش یابد.

 

مراقبت از آتل و گچ

پزشک شما هر گونه محدودیت برای استفاده از دست و یا پا آسیب دیده را در حین دوره درمان توضیح خواهد داد.

شما باید دستورالعمل‌های پزشک خود را به دقت دنبال کنید تا مطمئن شوید که استخوان شما به درستی ترمیم می‌شود.

اطلاعات زیر تنها دستورالعمل‌های عمومی را ارایه می‌دهد و یک جایگزین برای توصیه های پزشک نیست.

وقتی بعد از چند روز به آتل یا گچ عادت کردید،

مهم است که آن را در شرایط خوبی نگه دارید. این به بهبودی شما کمک خواهد کرد.

برای مراقبت از گچ و آتل آنرا خشک نگه دارید. رطوبت گچ را سست میکند و پد مرطوب در کنار پوست موجب تحریک آن می‌شود.

از دو لایه پلاستیک محافظ ضد آب استفاده کنید برای اینگه گچ و آتل در حین حمام در حین حمام خشک بماند.

حتی اگر گچ با پلاستیک پوشیده میشود، آن را زیر آب نکنید و در زیر جریان آب نگه ندارید.

یک روزنه کوچک در پوشش گچ باشد می‌تواند باعث خیس شدن آن شود.

 

  • راه رفتن با گچ:

    روی گچ راه نروید تا زمانی که کاملاً خشک و سفت شود.
    برای فایبرگلاس یک ساعت و برای گچ دو یا سه روز زمان لازم هست تا به اندازه کافی سخت شود تا بتواند روی آن راه برود.
    شما میتوانید از کفش یا پوششی بر رو گچ در زمان پیاده‌روی خود استفاده کنید.
    این کفش از ته گچ در هنگام راه رفتن محافظت میکند.

  • از آلودگی اجتناب کنید:

    خاک و ماسه و پودر را از داخل گچ یا اتل خود دور نگه دارید.

  • پد:

    پد پنبه ای را از داخل اتل یا گچ خود خارج نکنید.

  • خارش:

    اشیای تیز را جهت خاراندن پوست وارد گچ یا اتل نکنید. از پودر و یا اسپری برای خارش پوست استفاده نکنید.
    اگر خارش ادامه دارد، با پزشک خود تماس بگیرید. اگر چیزی در قالب گچ شما گیر کرده باشد ممکن است
    پوست شما را تحریک کند، بنابراین برای مراقبت از گچ و آتل خود با پزشکتان تماس بگیرید.

  • پیرایش:

    پیش از این که از پزشک خود سوال کنید، لبه‌های سخت و سفت گچ را جدا نکنید و یا آن را اصلاح نکنید.

  • پوست:

    تمام پوست اطراف گچ را وارسی کنید. اگر پوست شما در اطراف آن قرمز و یا سرد شده است، با پزشک خود تماس بگیرید.
    به طور منظم گچ را وارسی کنید. اگر ترک خورد یا برجستگی های نرم بر آن ایجاد شد با پزشک تماس بگیرید.

  • از عقل سلیم استفاده کنید:

    شما دچار یک آسیب جدی شده اید و باید از گچ محافظت کنید
    تا بتوانید از آسیب خود در هنگام درمان محافظت کنید.
    بعد از این که ورم اولیه فروکش کرد، اتل یا گچ مناسب معمولاً به شما این امکان را می‌دهد
    که فعالیت‌های روزانه خود را با کم‌ترین ناراحتی ادامه دهید.

برداشتن گچ

هرگز خودتان گچ خود را باز نکنید. ممکن است پوست خود را ببرید یا مانع از التیام مناسب آن شوید.

پزشک شما از اره مخصوص برای باز کردن گچ استفاده خواهد کرد. این اره ارتعاش میکند اما نمی چرخد.

اگر تیغه اره, لایه پنبه ای درون گچ را لمس کند, لایه پنبه ای با تیغه ارتعاش می‌کند و از پوست شما محافظت می‌کند.

اره سر و صدا ایجاد میکند و در اثر اصطکاک آن احساس گرما تولید می شود، اما به شما اسیب نمیرساند،

اگر هنگام جدا کردن گچ احساس درد می‌کنید, به دکتر اطلاع دهید.

بازکردن گچ و آتل

بازکردن گچ و آتل

 

توان‌بخشی

مراقبت از گچ و آتل چند هفته تا چند ماه زمان لازم است تا استخوان‌های شکسته التیام پیدا کنند .

درد معمولا ً زمانی که استخوان به اندازه کافی محکم شود

تا بتواند فشارهای ناشی از فعالیت های روزمره را کنترل کند , متوقف می‌شود .

تا زمانی که استخوان شما به طور کامل ترمیم نشده باشد و بتواند از خود محافطت کند , به آن نیاز خواهید داشت .

بعد از استفاده از گچ یا اتل احتمالا ً قدرت عضلانی شما در ناحیه آسیب‌ دیده تضعیف خواهد شد.

ورزش در طی مدتی که استخوات در حال ترمیم هست و پس از برداشتن گچ مهم است .

آن‌ها به شما در بازگرداندن قدرت عضلانی طبیعی , حرکت مفاصل و انعطاف‌پذیری کمک خواهند کرد .

 

 

 

منبع : سایت orthoinfo 

ترجمه شده توسط : دکترمحمد رسول نظام آبادی

پیدا کردن کفش مناسب

پیدا کردن کفش مناسب

پیدا کردن کفش مناسب ،هر فرد به طور متوسط حدود هزاران کیلومتر در زندگی گام بر میدارد
که‌ متاسفانه بخشی از آن را در حالی طی کرده که‌کفش نامناسب پوشیده است.
کفش های گشاد یا تنگ‌ میتواند استرسی بر‌مفاصل مچ،زانو،لگن و کمر وارد کند.
و این اسیب منجر به اختلال در کار،ورزش و فعالیت افراد میشود.
خوشبختانه میتوانیم بسیاری از این مشکلات را با انتخاب کفش مناسب با پاها،بدن و نحوه‌زندگی حل کنیم.

انواع کفش ها

کفش کودکان

نوزادان فقط به جوراب یا پاپوش برای گرم نگه داشتن و‌ به عنوان محافظ نیازمند هستند.

وقتی بچه به مرحله ایستادن و راه رفتن رسید بهتر است در خانه،پاها لخت و بدون پوشش باشد که چند مزیت دارد:
-کودک زمین را لمس میکند
-تحریکهای پوستی رخ میدهد
-عضلات داخلی پا تقویت شده و قوس پا ایجاد میشود.

وقتی اولین کفش کودک را برای او انتخاب میکنید:

  • فروشگاهی را در نظر بگیرید که برای پاهای درحال رشد کفش داشته باشد.
    ممکن است در ناحیه قوس پا کمی کفش گشاد باشد ولی عرض کفش باید کاملا اندازه باشد.
  • کفشهای کتانی یا کفشهایی که کفی نرم دارند بهترین گزینه هستند
  • کتانی های ساق کوتاه باعث تقویت عضلات و‌مفاصل مچ پا و بهبود تعادل و پایداری پا میشود.
  • جلوی کفش برای انگشتان پا باید جادار و به اندازه کافی گسترده باشد که انگشتان پا به راحتی تکان بخورند.
  • به اندازه یک انگشت طول اضافه کفش ، بسته به سن و میزان رشد کودک ، به پا معمولاً اجازه حدود ۳ تا ۶ ماه رشد را میدهد.
    پای بچه ها معمولا رشد سریعتری نسبت به بقیه سن ها دارد، بنابرین هرچندوقت یک بار از لحاظ اندازه کفش را بررسی کنید.
    اگر مجبورید به سختی کفش را بپوشید یا کودک‌اصرار دارد که کفش را در بیاورید یعنی کفش اندازه نیست.

کفش زنانه

مدلهای متنوعی کفش زنانه در فروشگاهها وجود دارد.از مدل راحت و روزانه تا مدلهای مجلسی و پاشنه دار.
بهترین کفش،کفشی است که فضای پنجه کفش مربعی و یا پهن باشد و پاشنه زیر ۵سانت ارتفاع داشته باشد.
پنجه باریک منجر به تغییر شکل انگشتان بخصوص انگشت شست پا میشود.
کفش پاشنه بلند و پنجه باریک منجر به درد زانو،درد کمر و فشار روی سینه پا میشود.

پس از مدتی پوشیدن کفش پاشنه بلند نامناسب می تواند منجر به تغییر فرم پا شود.

تغییر فرم پا بر ثر پوشیدن کفش نامناسب

اگر به کفش پاشنه بلند علاقه دارید حتما‌ دنبال کفشی باشید که کفی مناسب زیر پنجه پا داشته باشد.
در کفش بدون پاشنه از پوشش خوب پنجه و پاشنه مطمین شوید.

کفش مردانه

کفشهای مردانه معمولا در یک فرم ساخته میشود.کفش چرم بهترین گزینه است.
اگر پیاده روی زیادی دارید از کفش با کفی نرم و منعطف استفاده کنید.

صندل

اگرچه در هوای گرم پوشیدن صندل بسیار مورد استقبال هست ولی صندل ها به طور کلی پشتیبانی و ثبات چندانی برای پا ندارند.
به عنوان مثال ، صندل انگشتی استرس را روی انگشتان پا قرار می دهد ، زیرا انگشتان پا باید کفش را نگه داشته
و آن را در هنگام پیاده روی روی پا نگه دارند.
اگر صندل خریداری می کنید ، صندلی بهتر هست انتخاب کنید که بندی دور مچ پا برای ثبات بیشتر دارد.
بسیاری از صندل هایی که برای قایقرانی و پیاده روی طراحی شده اند دارای قوس های حمایتی در کفش هستند
و اگر قصد دارید در طولانی مدت پیاده روی کنید ، گزینه مناسبی هستند.
اگر از پوشیدن صندل تخت لذت می برید ، یک اقدام پیشگیرانه خوب این است
که روزانه با یک صندل یا کفش پشتیبان تر به صورت متناوب استفاده کنید.

کفش ورزشی

به همان اندازه کفش های ورزشی وجود دارد که انواع ورزش وجود دارد.
هر کفش با استفاده از مواد مختلف به منظور بهینه سازی پایداری و انعطاف پذیری و در نهایت بهبود عملکرد
و به حداقل رساندن آسیب دیدگی ،طراحی شده است.

کفش راکر

کفش های راکر کفشهایی هستند که کف آن به سمت نوک‌پا و پاشنه منحنی می شوند – برای شرایط خاص پا مناسب هستند.
تولید کنندگان ادعا می کنند که این کفش ها با بکار گیری عضلات اصلی تنه ، تعادل را بهبود می بخشند.
آنها همچنین ممکن است باعث کاهش درد و ورم مفاصل در سینه یا پاشنه پا شوند
زیرا آنها هنگام راه رفتن یک چرخش طبیعی در پا ایجاد میکند و ضربات وارده از زمین به پا را محدود میکند.
این کفش، کفش مناسب برای افراد با مشکلات تعادل یا راه رفتن ناپایدار نیست.
قبل از خرید این‌ نوع کفش ، با یک متخصص مشورت کنید.

توصیه های خرید کفش

 

استایل کفش غالبا موضوع اصلی در انتخاب یک جفت کفش است ، اما این تنها نکته انتخاب نمی تواند باشد.
برای کاهش خطر ایجاد مشکل در پا ، یک کفش باید با شکل کف پا مطابقت داشته باشد،
و باید با فعالیت هایی که انجام می دهید.
مانند ایستادن برای مدت طولانی یا راه رفتن در مسافت های طولانی مناسب باشد.

  • از آنجا که پاهای شما در طول روز (تا ۸٪) متورم میشود کفش را آخر روز خریداری کنید
    تا از حداکثر راحتی اطمینان حاصل شود.
  • پاهای شما هرچه بزرگتر شوید رشد می کنند ، بنابراین پاها را هر سال اندازه بگیرید.
    مطمین شوید هنگام اندازه گیری پاها ایستاده اید ، زیرا وزن بدن باعث افزایش سایزخواهد شد.
  • کفش را بر اساس اندازه خریداری نکنید. ممکن است سایز از مارک به مارک و سبک به سبک دیگر متفاوت باشد.کفشها را بپوشید سپس بخرید.
  • بین طولانی ترین انگشت پا و نوک کفش حدود یک سانت فاصله باشد.
    اطمینان حاصل کنید که این فاصله از طولانی ترین و نه بزرگترین انگشتان پا شما اندازه گیری می شود.
    اگر کفشی پوشیده اید که برای پاهای شما بزرگ است، ممکن است پا درد و یا تاول ایجاد کند
    زیرا پای شما مدام به جلوی کفش سر میخورد.
  • با کفش منتخب روی سطوح مختلف قدم بزنید تا از راحتی آن اطمینان حاصل کنید.
  • اگر پنجه کفش تنگ باشد ، به جای انتخاب سایز بزرگتر ازهمان کفش مخصوص
    یک مارک متفاوت را با پنجه پهن بپوشید.
    اندازه بزرگتر از همان مدل ممکن است مناسب نباشد و کفش پنجه پهن راحت تر باشد.
  • کفش پنجه پهن اجازه میدهد انگشتان پا کاملا صاف قرار بگیرند و فضای راحتی را برای پا فراهم میکند.
    کفش نوک باریک ممکن است انگشتان پا را جمع کند و باعث ناراحتی شود.
    کفشی را خریداری کنید که مطابق کف پایتان باشد.
  • کفشی را خریداری نکنید که نیاز به کشیدن آن توسط فروشنده باشد و یا اینکه به کفی نیاز داشته باشد
    تا از لغزش پا خودداری کنید.
  • از فروشگاهی خریداری کنید که دارای انواع سبک و قیمت باشد.
    نیازی به خرید گرانترین کفش نیست بلکه باید متناسب با پای شما باشد.
    یک کفش خوب یک سرمایه خوب است. فروشگاه تعمیر کفش می تواند چندین بار
    کف کفش های ساخته شده را جایگزین کند و این امکان را برای شما فراهم می کند که سال ها از آنها لذت ببرید.

ساختار یک کفش

شناخت قسمت های مختلف کفش ممکن است به شما کمک کند تا تعیین کنید کدام نوع کفش برای پا مناسب است.
پایداری کفش اغلب به ماده ای که از آن ساخته می شود بستگی دارد. به عنوان مثال ، کفش های چرمی به طور معمول محکم هستند
در حالی که کفش های ساخته شده از مش یا سایر مواد ساخته شده توسط انسان احتمالاً شکل خود را از دست می دهند
و پشتیبانی کمتری را ارائه می دهند.

قسمت های مختلف کفش

پیدا کردن کفش مناسب

تمام کفش ها به دو قسمت بالایی و پایینی تقسیم می شوند. قسمت فوقانی شامل جعبه پنجه پا،
بدنه کفش و قالب پاشنه است. قسمت زیرین شامل کفی است.

پنجه پا

پنجه پا قسمت جلوی کفش است که انگشتان پا در آن قرار دارند. این منطقه می تواند به صورت گرد ، مربع یا نوک باریک باشد.
هرچه جعبه انگشت پا عمیق تر باشد ، فضای بیشتری برای انگشتان پا فراهم میکند.
این امر مخصوصاً برای افراد دارای انگشتان چکش (انگشتان پا که به سمت بالا خم‌میشوند و به بالای جعبه انگشتان برخورد میکنند)
یا انگشتان متقاطع (هنگامی که یک انگشت پا روی انگشت دیگر سوار میشود)بسیار مهم است.

بدنه قدامی کفش

این قسمت روی پا را در وسط کفش می پوشاند. این قسمت باید کاملاً اندازه باشد و پا را محکم اما راحت در جای خود نگه دارد.
اگر این بخش خیلی گشاد باشد، ممکن است پاشنه شما از کفش خارج شود و اگر خیلی تنگ باشد می تواند باعث درد پا یا بی حسی شود.
هر چه این قسمت بخش بیشتری از پا را بپوشاند، پایداری در کفش بیشتر خواهد بود.

بخش نگهدارنده پاشنه
این بخش پشت کفش است که پاشنه پا را در جای خود نگه می دارد. با قوام‌سفت، کنترل و ثبات بیشتری به پاشنه پا می دهد.
اگر کف پای صاف دارید ، باید به دنبال کفش هایی با این قسمت ان سفت باشید.

قالب کفش

قالب کفش بسیار محکم است که سازنده برای ایجاد کفش از آن استفاده می کند.
سالها پیش ، قالب کفش از چوب سخت ساخته شده بود. امروزه بیشتر آنها از پلاستیک متراکم ساخته شده اند.

کفی

کفی کفش بخشی است که که قسمت اصلی پا در آن قرار دارد.کفش هایی که کفی قابل جابجایی دارند ،
شرایط بهتری را به راحتی فراهم می کندزیرا می توان بدون داشتن فضای اضافی در کفش ، کفی مناسب پا را در آن تعبیه کرد.

 

انواع کفی کفش

پیدا کردن کفش مناسب و انواع کفی آن

 

بخشی از کفش که زیر قوس کف پا قرار دارد که هرچه محکم تر باشد، پشتیبانی بیشتری از کف پای شما می کند.
کفش نباید در این ناحیه زیاد قابلیت خم شدن داشته باشد تا فشار کمتری به انگشتان در راه رفتن وارد شود.

قسمت میانی

بخشی است که بین قسمت فوقانی یا قسمت زیرین کفش قرار دارد. در یک کفش در حال اجرا ، تولید کنندگان از مواد مختلفی استفاده می کنند
که هرچه مواد نرمتر باشند ، جذب شوک در کفش بیشتر می شود.

قسمت بیرونی یا کف زیرین کفش

معمولاً از چرم بادوام ، لاستیک دمیده،با مواد صنعتی ساخته میشود.
مهم است که قسمت بیرونی را بررسی کنید تا ببینید که آیا با پای شما مطابقت دارد یا خیر.

 

منبع : سایت ortoinfo 

ترجمه شده توسط : دکتر الهام لونی

ورزش و سلامت استخوان

ورزش و سلامت استخوان

بسیاری از مردم از فواید ورزش کردن مانند کاهش ریسک سکته های قلبی و مغزی و جلوگیری از چاقی آگاه هستند.

اما شاید از اهمیت فعالیت بدنی منظم جهت ایجاد و حفظ سلامت استخوان ها آگاهی کافی نداشته باشند.

با افزایش سن، استخوان ها دچار ضعف و شکنندگی می شوند که به این شرایط پوکی استخوان گفته می شود.

این مساله در سنین پس از یائسگی در زنان و در سنین بالاتر در مردان اتفاق می افتد.ضعف استخوان ها، بیمار را در معرض ریسک بالای شکستن استخوان و در نتیجه کاهش توانایی حرکت و وابستگی به دیگران قرار می دهد.

ورزش جهت ساخت استخوان های قوی در سنین جوانی بسیار مهم است و عامل ضروری جهت حفظ قدرت استخوان در سنین بالاتر است.ورزش سبب قوی شدن استخوان ها و همچنین عضلات می شود.

از آنجا که استخوان یک بافت زنده است، به دنبال نیروهایی که بر آن وارد می شود، قابلیت تغییر دارد.وقتی شما به طور منظم ورزش می کنید، استخوان، سلول های بیشتری ساخته و متراکم تر می شود.

فایده دیگر ورزش بهبود وضعیت تعادل و هماهنگی در فرد است که این مساله در سنین بالا بسیار ضروری و مهم است، چون سبب پیشگیری از افتادن و سقوط و شکستگی استخوان می شود.

 

 

ورزش های مناسب برای تقویت استخوان ها

ورزش های مختلف و سودمندی جهت تقویت استخوان ها وجود دارد.دو نوع ورزش که بیشترین تاثیر را بر تقویت استخوان دارند شامل ورزش هایی با تمرکز بر تحمل وزن(برخلاف نیروی جاذبه) و ورزش های قدرتی هستند.

 

ورزشهای تحمل کننده وزن (weightbearing exercise ):

این ورزش ها شامل فعالیت هایی است که بیمار روی پاها انجام می دهد و عضلات و استخوان ها برخلاف نیروی جاذبه عمل می کنند.هنگامی که وزن روی پا و ساق بیمار وارد می شود، فشار بیشتری به استخوان ها آمده و فعالیت بیشتری می کنند.

 

 

  • انواع ورزش های تحمل کننده وزن :

-پیاده روی آهسته و سریع          -دویدن آهسته و سریع             -رقص

-طناب زدن            -تنیس        -ورزش های تیمی مثل بسکتبال و فوتبال

-بالارفتن از پله

 

ورزش با فشار بیشتر مانند دویدن و طناب زدن، وزن روی استخوان را افزایش داده و فواید بیشتری جهت تقویت استخوان دارد.

البته افرادی که استخوانهای شکننده دارند، باید درباره نحوه ورزش مناسب با پزشک خود مشورت کنند.

 

 ورزش های قدرتی (strength training exercise) :

در این نوع ورزش، به دلیل وجود مقاومت در برابر انجام حرکات، عضلات بیشتر فعالیت می کنند و قوی تر می شوند.

شایعترین متد انجام ورزش های قدرتی، استفاده از ماشین های مقاومتی، وزنه و استفاده از وزن بدن (مانند بالا و پایین آوردن بدن روی بازوها) است.

اگرچه در ورزش های مقاومتی تمرکز بر افزایش حجم عضلانی است، اما فشار وارد شده بر استخوان ظرفیت ساخت استخوان را نیز بالا می برد.

 

سایر انواع ورزش :

ورزش های غیر فشاری مانند یوگا و تای چی به اندازه ورزش های قدرتی موثر نیستند اما سبب بهبود انعطاف پذیری و تعادل می شوند.

 

ورزش های غیرتحمل کننده وزن مثل شنا و دوچرخه سواری سبب افزایش حجم استخوان نمی شوند اما انتخاب عالی برای تقویت قلب و ریه ها هستند.

در بیماری های اسکلتی و عضلانی مانند التهاب مفصل که امکان انجام ورزش های تحمل کننده وزن یا قدرتی وجود ندارد، از این روش های جایگزین استفاده میشود.

 

 

شروع برنامه جهت سلامت استخوان ها

برنامه ورزشی موثر برای سلامت استخوان شامل ۳۰ دقیقه فعالیت تحمل کننده وزن، ۴ روز در هفته یا بیشتر است.

برای اینکه همیشه مشتاق ورزش باشید، فعالیتی را انتخاب کنید که از آن لذت می برید.

 ۳۰ دقیقه ورزش می تواند در یک مرحله انجام شود یا به مراحل کوتاهتر تقسیم شود،

مثلا دویدن سریع به مدت ۱۰ دقیقه، ۳ بار در روز یک راه عالی برای شروع است.

توصیه کلی برای ورزش تقویتی شامل فعال کردن گروه های عضلانی اصلی حداقل ۲ بار در هفته است.

دقت کنید که حتما بین جلسات ورزش تقویتی، یک روز به طور کامل استراحت کنید.

برای اینکه بیشترین سود را از ورزش بدست بیاورید، بایستی فعالیتهای انعطاف پذیری و تعادل را به ورزش خود اضافه کنید.

فعالیت های انعطاف پذیری، توانایی حرکت را بیشتر می کند و ریسک آسیب را کاهش می دهد.

تمامی جلسات تمرینی باید با حرکات کششی خاتمه یابد.

 

 

سن و سلامت استخوان ها

 

  • نوجوانی و بالغین جوان

ساخت استخوان های قوی از کودکی شروع می شود.بهترین زمان ایجاد تراکم استخوان در طول سالهای رشد سریع استخوان است.

در اصل در سنین بین ۱۰ تا ۱۸ سالگی استخوان هایی که تا انتهای عمر همراه شما است، پرورش می یابد.

انجام ورزش های تحمل کننده وزن در دوره نوجوانی، جهت رسیدن به حداکثر قدرت استخوان ضروری است.

فعالیت فیزیکی نوجوانان، باید حداقل ۳ یا ۴ بار در هفته و بین ۲۰ تا ۳۰ دقیقه شامل ورزش تحمل کننده وزن باشد.

 

  • بالغین مسن

در سنین بالاتر، فعالیت فیزیکی سبب افزایش حجم استخوان نمی شود، اما تحلیل استخوان را آهسته می کند، با حفظ بافت عضلانی سبب تقویت استخوان های اطراف می شود و ریسک افتادن و سقوط را کاهش می دهد.

سقوط می تواند منجر به شکستگی شود و پیامدهایی مانند ناتوانی دائمی به دنبال داشته باشد.

شکستگی در افراد مسن، بیشتر در مچ دستها، ستون فقرات و لگن اتفاق می افتد.

مطالعات نشان می دهد که انجام ورزش تعادلی و تای چی میزان سقوط را ۴۷ درصد و ریسک شکستگی لگن را ۲۵ درصد کاهش می دهد.

علاوه بر این به نظر می رسد مردانی که فعالیت فیزیکی شدید انجام می دهند، ریسک کمتری برای شکستگی لگن دارند.

 

 

وزن و سلامت استخوان ها

به دنبال از دست دادن وزن، مقداری بافت استخوانی هم از دست می رود.

وزن کم، در هر سنی، فرد را در ریسک مشکلات استخوانی و شکستگی قرار می دهد.

وزن بسیار کم، زنان را در خطر بیشتری قرار می دهد.

ورزش، در دختران و زنان در هر سنی موجب سلامتی می شود.

اگرچه زنانی که ورزش قهرمانی انجام می دهند،

تمرکزشان بر روی لاغری است و ممکن است خیلی کم غذا بخورند و یا ورزش شدید انجام دهند که سبب آسیب استخوانی در دراز مدت می شود.

زنان جوانی که ورزش بیش از حد انجام می دهند،

ممکن است دچار تغییرات هورمونی شوند و سیکل قاعدگی آنها مختل یا قطع شود.

در زنان جوان، کاهش استروژن که هورمونی ضروری جهت بازسازی استخوان است،

بجای رسیدن به حداکثر حجم استخوانی، موجب تحلیل و از بین رفتن آن می شود.

در صورتی که دچار مشکلات قاعدگی هستید،

حین ورزش دچار شکستگی در اثر فشار شده اید،

تمرکز بیش از حد بر روی وزن و لاغری دارید و یا از اندام خود راضی نیستید،

حتما به پزشک مراجعه نمایید.

 

نتیجه گیری:

اگرچه ورزش، اثرات استخوان سازی دارد، اما فقط یکی از عواملی است که مانع تحلیل استخوان ها می شود.

باید بدانید که مسائلی مانند فاکتورهای ژنتیکی و سابقه خانوادگی، در ایجاد پوکی استخوان بسیار مهم هستند.

همچنین داشتن رژیم غذایی غنی از کلسیم و سبک زندگی سالم از نکات کلیدی جهت حفظ سلامت استخوان ها هستند.

 

برگرفته از سایت : https://orthoinfo.aaos.org

ترجمه توسط : دکتر زینب بساق زاده

 کفش های سفت (تنگ) و مشکلات پا با افزایش محبوبیت خرید آنلاین، وسوسه بیشتری برای خرید و پوشیدن کفش هایی که در ظاهر شیک  به نظر می رسند وجود دارد، اما ممکن است این کفش ها مناسب پاهای شما نباشند. در نتیجه، بسیاری از بزرگسالان  کفش هایی می پوشند که از نظر شکل و اندازه […]

روشهای کاهش درد بعد از اعمال ارتوپدی

روشهای کاهش درد بعد از اعمال ارتوپدی

روشهای کاهش درد بعد از اعمال ارتوپدی بعد از جراحی تیم پزشکی تلاش خود را با روشهای کاهش درد بعد از اعمال ارتوپدی انجام خواهد داد.

اخیرا با روشهای کاهش درد بعد از اعمال ارتوپدی جدیدی کنترل درد بهتر رخ می دهد.

جراحان و بیماران از تکنیک های جدیدی مانند ریلکسیشن و طب سوزنی بهره می برند.

درمانهای ترکیبی اغلب بهترین راه برای کنترل درد است.

این مقاله به ر وشهای متنوع که ممکن است پزشک شما برای کنترل درد پیشنهاد دهد، اشاره می کند.

TENS) transcutaneous electrical neurostimulation)

در این روش از دستگاهی استفاده می شود که جریان الکتریکی با شدت پایین به ناحیه ای که دردناک است، وارد می شود.

دستگاه تحریک الکتریکی یا تنس، دستگاه کوچکی ایت که با باتری کار می کند.

این دستگاه الکترودهایی دارد که با سیم به آن وصل می شود.

دوتا از الکترودها روی پوست در نقطه دردناک یا نزدیک به محل درد متصل می شود.

جریان کمی از راه پوست وارد اعصاب می شود که منجر به احساس گرماف گزگز در عضو می شود.هرجلسه درمان ۵-۱۵ دقیقه طویل میکشد.

مطالعات زیادی در کنترل درد بعد جراحی ارتوپدی با استفاده ازین دستگاه ارایه شده است که موثر بوده بخصوص درد های ناشی از شکستگی و …..

تنس در کنترل دردهای مزمن مانند دردکمر نیز موثر است.ایت دستگاه ایمن است ولی استفاده روتین از آن توصیه نمی شود.

نوع دیگری از دستگاه تنس، الکتروآکوپانکچر است که جریان الکتریکی را از راه سوزنهای طب سوزنی که وارد پوست شده اند،

به منطقه ردد ناک اعمال می کند که به آن الکتروآکوپانکچر یا  تحریک الکتریکی از راه پوست می گویند.

 

TENSچگونه کار می کند؟

 

  • راههایی که تنس منجر به کاهش درد می شود

 

  • ۱- تیوری کنرل درگاه(Gait theory)
    در واقع وقتی درد را احساس می کنید، این پیام از راههایی از پوست به مغز منتقل می شود.
    اگر این مسیرها به واسطه احساس دیگری (مثل لمس، گزگزو…)اشغال شود، مسیر دیگر قابلیت هدایت درد را نخ.اهد داشت.
  • ۲- آزاد کردن ترانسمیترهای ضد درد 
    بعضی بر این باورند که تنس با تحریک سلولهای عصبی منجر به آزاد شدن موادی می شود که باعث کاهش درد می گردد که به آنها اندورفین گفته می شود.
  • ۳- اثر مهاری مرکزی
    تنس با تغییر احساس درد در مغز، درد را کنترل می کند.

 

  • در چه مواردی نباید از TENS استفاده شود ؟

در مواردی که درد ذهنی(روانی)  باشد، تنس چندان موثر نیست.اگر از داروهای مخدر استفاده میکنید نیز تنس در کنترل درد چندان موثر نخواهد بود.

از دیگر موارد که نباید از تنس برای ماهش درد استفاده کرد:

  • ایزار پزشکی در بدن نصب باشد مانند پیس میکر
  • بارداری
  • تشنج
  • عقب ماندگی ذهنی
  • دردی که علت آن نامشخص است

 

CPM)Continuous passive motion)

حرکت پاسیو مداوم یک تکنیک است که بیمار با پوشیدن اسپلینت (ابزار) مکانیکی به صورت خودکار،

مفاصل را به حرکت در میاورد.تا هم از خشکی جلوگیری شود هم محدوده حرکتی مفصل راافزایش دهد.

درواقع این دستگاه مفصل شما را حرکت می دهد بدون دخالت شما.

بسیاری مقالات نشان داده، بی حرکتی بعد از عمل جراحی، درد را تشدید می کند.

در نتیجه حرکت بعد از جراحی توصیه می شود. گفته می شود CPM، تغذیه مفصل را بهتر می کند،

ریسک تشکیل اسکار را کاهش می دهد و از کوتاهی غیرعادی مفاصل جلوگیری می کند.

در صورتی که فرد بتواند خوب مفاصل را حرکت دهد نیاز به استفاده ازین دستگاه نخواهد بود.

در واقع ایت دستگاه جایگزین شما و فیزیوتراپتان نخواهد بود.

اگر پزشک شما به CPMـوصیه نمود، بهتر است تحت نظارت از دستگاه استفاده نمایید.

مفیدترین زمان شروع CPMبیت ۲-۷ روز اول بعد از عمل است که ۴-۶ ساعت در روز مفید خواهد بود.

 

طب سوزنی برای کاهش درد بعد از اعمال ارتوپدی

وقتی طب سوزنی با روشهای دیگر ترکیب می شود. برای کنترل درد موثر خواهد بود از جمله :

  • درد کمر
  • ارتروز
  • فیبرومیالژی
  • درد های نقطه ای
  • آرنج تنیس بازان
  • سندروم تونل کارپ
  • توانبخشی سکته مغزی

 

روشهای کاهش درد بعد از اعمال ارتوپدی

کاهش درد بعد از اعمال ارتوپدی با طب سوزنی

نقاط طب سوزنی

نقاطی از پوست هستند که پایانه های عصبی بسیاری در آن مناطق دارند که عضله یا استخوان را عصب دهی میکنند.

محققان براین باورند که این نقاط ویژگی الکتیریکی خاصی دارند که با سوزنهای ظریف بی درد میتواند تحریک شود.

طول انجام یک جلسه طب سوزنی معمولا ۳۰ دقیقه است.

درمان برای کاهش درد، تورم انجام می شود که میتواند احساس آرامش و کاهش درد را به بیمار ارایه دهد.

هر مسیر و هر نقطه مسوول یک عملکرد در بدن می باشد و بسیار اهمیت دارد

که مشخصات و محل درد را برای پزشک تشریح کنید تا نقاط صحیح را برای کاهش درد انتخاب نماید.

 

روشهای روان درمانی

 

روان درمانی می تواند در کنترل و کاهش درد بعد از اعمال ارتوپدی موثر باشد. این تکنینک ها نیاز فرد را به داروهای کاهنده درد کمتر می کند.

از بهترین و قدیمی ترین درمانهای رواندرمانی ، هیپنوتیزم و تکنیک های ریلکسیشن است.

با استفاده از تکنیک های روان درانی نیاز دارویی را برای کنترل درد بعد از عمل، میتوان کمتر کرد.

 

 

منبع : سایت orthoinfo 

ترجمه شده توسط : دکتر الهام لونی

توصیه های لازم بعد از جراحی تعویض مفصل هیپ

توصیه های لازم بعد از جراحی تعویض مفصل هیپ

بعد از  جراحی تعویض مفصل هیپ احتمالا انتظار دارید به شرایط زندگی قبل از عمل برگردید با این تفاوت که درد مفصل از بین رفته است. 

 

در اکثر مواقع درست فکر میکنید اما بازگشت به تمامی فعالیت های روزمره کمی زمان می برد.

فعال بودن در طی دوران نقاهت به شما کمک می کند زودتر به این مرحله برسید.

اگرچه که شما قادر به انجام بیشتر فعالیتهای قبل از عمل خواهید بود اما ممکن است روش انجام آنها کمی تغییر کند.

مثلا باید روش های جدیدی برای خم شدن یاد بگیرید که به مفصل آسیب نرسد.

این توصیه ها به شما میکند که از مفصل تازه خود لذت ببرید و به فعالیتهای قبلی خود بدون آسیب زدن به آن برگردید.

 

  • ترخیض از بیمارستان:
مدت زمان بستری ممکن است بین ۱ تا ۴ روز طول بکشد و به عواملی مانند سرعت ریکاوری شما بستگی دارد.

اگر جراحی شما در مراکز سرپایی انجام شده باشد ممکن است در همان روز مرخص شوید.

قبل از ترخیص از بیمارستان باید قادر به انجام فعالیت های زیر باشید:
  • به تنهایی روی تخت رفته و از روی آن بلند شوید.
  • میزان درد تا حد قابل قبولی کنترل شده باشد.
  • قادر به خوردن، آشامیدن و رفتن به سرویس بهداشتی باشید.
  • بتوانید با استفاده از وسایل کمکی (مانند عصا، واکر یا چوب زیر بغل) در سطح صاف راه بروید و از ۳-۲ پله بالا رفته و پایین بیایید.
  • قادر به انجام ورزش های تجویز شده در منزل باشید.
  • احتیاط و مراقبت های لازم در مورد مفصل هیپ تازه را بدانید تا ازآسیب آن جلوگیری کنید.

اگر قادر به انجام این موارد نباشید شاید ترخیص شما از بیمارستان خطرناک باشد.

 

با وجود اینکه میزان عوارض بعد از جراحی تعویض مفصل هیپ بالا نیست اما در صورت رخ دادن، باعث به تعویق افتادن یا کاهش میزان ریکاوری می شود. بنابراین باید علائم نشان دهنده این عوارض را به خوبی بشناسید.

 

  • نشانه های هشدار دهنده برای عفونت:
  • -تب پایدار (بیشتر از ۳۷.۷ درجه سانتیگراد)
  • -لرز
  • -قرمزی و درد اطراف محل زخم همراه با ترشح
  • -افزایش درد در حین استراحت و یا فعالیت

 

  • نشانه های هشدار دهنده برای تشکیل لخته خون در پا:
  • -درد اندام تحتانی یا ساق پا که ارتباطی با محل جراحی ندارد.
  • -درد و یا قرمزی بالا یا پایین زانو
  • -تورم شدید ران، ساق و مچ پا

 

در موارد نادر ممکن است لخته خون از پا حرکت کرده،به ریه ها برسد و باعث آمبولی ریه شود که بسیار خطرناک است، نشانه های آن عبارتند از:
  • -تنگی نفس
  • -درد ناگهانی قفسه سینه
  • -درد لوکالیزه قفسه سینه به دنبال سرفه کردن

بروز هریک از این علائم را به سرعت با پزشک خود درمیان بگذارید.

 

  • دوران ریکاوری در خانه:

تا چندین روز یا شاید چندین هفته  به کمک در منزل نیازخواهید داشت. بهتر است قبل از جراحی با یکی از دوستان یا افراد خانواده هماهنگ کنید تا در کارهای منزل به شما کمک کند.

 

 

آماده کردن محیط خانه:a00356f01
  • وسایل منزل را طوری قرار دهید که بتوانید با واکر یا عصا از بین آن ها عبور کنید. بهتر است اتاق خود را در محلی قرار دهید که پله نداشته باشد
  • وسایل مورد نیاز مانند تلفن، کنترل، عینک، کتاب و داروهای خود را در محل مناسبی قرار دهید تا مجبور نشوید برای برداشتنشان خم شوید یا خود را به بالا بکشید.
  • فرش یا موانع دیگر مثل سیم های بلند را از محل رفت و آمد خود دور کنید تا باعث زمین خوردن شما نشود.
  • از یک صندلی سفت که ارتفاع آن بلندتر از حد معمول است، استفاده کنید.
  • در حمام یک صندلی برای نشستن قرار دهید و از یک توالت فرنگی با ارتفاع بلند استفاده کنید و روی دیوار دستگیره نصب نمائید.
  • از وسایل کمکی مثل پاشنه کش بلندو وسایل حمام دسته دار استفاده کنید.

 

مراقبت از زخم:

برای مراقبت از محل زخم و پیش گیری از عفونت به نکات زیر توجه کنید:

  • محل بخیه ها را خشک و تمیز نگه دارید و پانسمان را طبق دستور پزشک عوض کنید.
  • از پزشک خود درباره زمان حمام کردن سوال کنید.
  • در صورت ترشح از محل زخم یا قرمزی زیاد آن به پزشک خبر دهید زیرا میتواند نشانه عفونت باشد.

 

تورم:

تورم شدید در چند روز یا چند هفته اول بعد جراحی قابل انتظار خواهد بود.

در مدت ۶-۳ ماه میزان تورم کمتر می شود.

برای کاهش تورم، پاها را کمی بالاتر قرار داده و از یخ استفاده کنید. هم چنین استفاده از جوراب های فشاری باعث کاهش تورم می شود.

درصورت شدید تر شدن تورم پا، حتما به پزشک خود اطلاع دهید زیرا میتواند نشانه ایجاد لخته در پا باشد.

 

داروها:

تمامی داروهای تجویز شده توسط پزشک را به دقت مصرف کنید که معمولاً شامل داروهای ضد درد مخدر و غیرمخدر، داروهای خوراکی و تزریقی ضد لخته شدن خون، ملین ها و ضد تهوع ها هستند.

اگر قصد مصرف مکمل یا ویتامین را دارید با پزشک خود مشورت کنید تا با داروهای تجویز شده قبلی تداخل نداشته باشد.

پیش گیری از ایجاد عفونت در مفصل مصنوعی بسیار مهم است. به همین منظور بعضی از بیماران باید قبل از اقدامات دندان پزشکی آنتی بیوتیک مصرف کنند.

در صورت لزوم باید کارت سلامتی همراه داشته باشید تا در موارد اورژانسی پرسنل درمانی از اینکه مفصل شما تعویض شده است آگاه شوند.

 

رژیم غذائی:

قبل از ترخیص از بیمارستان رژیم غذائی شما باید به حالت معمول برگردد.

در صورت نیازبرای شما آهن و ویتامین تجویز می شود.

اگر وارفارین مصرف می کنید از خوردن زیاد مکمل ها وغذاهای سرشار از ویتامین K پرهیز کنید (مواد غذائی مثل: بروکلی، گل کلم، جگر، لوبیا سبز،  نخود، عدس، دانه  و روغن سویا، اسفناج، کلم پیچ، کاهو، شلغم و پیاز).

مایعات کافی بنوشید واز مصرف الکل بپرهیزید. مراقب افزایش وزن باشید زیرا افزایش وزن باعث فشار بیش از حد به مفصل هیپ جدید شما می شود .

 

برگشتن به کارهای روزانه:

بعد از بازگشت به خانه شما باید درحد توان و طبق دستور پزشک فعالیت خودرا از سر بگیرید. از فعالیت شدید و زود هنگام بپرهیزید.

 

وزن گذاشتن روی مفصل جدید:

به توصیه های پزشک مبنی بر استفاده از عصا، واکر یا چوب زیر بغل و زمان مناسب وزن گذاشتن روی

پا توجه کنید. وزن گذاشتن کامل روی پا میتواند بلافاصله بعد از جراحی انجام شود و یا تا چند هفته به تعویق بیفتد که بستگی به نوع تعویض مفصل هیپ و توصیه های پزشک دارد.

 

رانندگی:

معمولا زمانی که نیازی به مصرف مسکن های مخدر نباشد می توانید رانندگی کنید  به شرطی که قدرت عضلات  و رفلکس های  بدن شما به حالت طبیعی برگشته باشد. با پزشک خود مشورت کنید.

 

فعالیت جنسی:

در این مورد با پزشک مشورت کنید. معمولا چند هفته بعد از جراحی از سرگیری فعالیت جنسی امکان پذیر است.

 

وضعیت خوابیدن:

بسته به نوع جراحی ممکن است پزشک خوابیدن در یک پوزیشن خاص را ممنوع کند و یا بخواهد برای مدتی از یک بالش بین پاها استفاده کنید. در این مورد با پزشک خود مشورت کنید.

 

برگشت کار:

بسته به نوع کار وسرعت بهبود، زمان بازگشت به کار از چندین روز تا چندین هفته متغیر است.

ورزش:

حداقل به مدت ۲ماه باید ورزشهایی که پزشک شما تجویز کرده است را انجام دهید. گاهی اوقات برای بهبود انعطاف پذیری مفصل هیپ و تقویت عضلات پا، استفاده از دو چرخه ثابت توسط پزشک توصیه می شود.

  • هرچقدر دوست دارید راه بروید اما فراموش نکنید که راه رفتن جایگزین ورزشهایی که پزشک شما تجویز کرده نمی شود.
  • شنا یک ورزش بسیار خوب برای شماست، بلافاصله بعد از بهبود زخم می توانید شنا کنید.
  • به طورکلی ورزشهایی بافشارکم مثل گلف، تنیس سبک و دوچرخه بهتر از ورزشهایی مانند پریدن، دویدن و اسکی است.

 

مسافرت هوایی:

تغییرات  فشار هوا و بی حرکتی می تواند باعث افرایش تورم در اندام جراحی شده شود به خصوص در مواردی که مدت زیادی از جراحی نگذشته باشد. قبل از مسافرت با پزشک خود مشورت کنید.

هنگام رد شدن از زیر جایگاه کنترل در فرودگاه پروتز شما میتواند باعث آلارم زدن دستگاه شود. از قبل به پرسنل مربوطه اطلاع دهید که مفصل هیپ شما فلزی است.

 

 

  • بایدها و نبایدهای لازم برای مراقبت از مفصل هیپ تازه:

 

  • کارهایی که نباید انجام دهید:
  • حداقل تا ۸-۶ هفته بعد از جراحی، پاها را از قسمت زانو روی هم قرار ندهید.
  • زانوی خود را بیشتر از سطح مفصل هیپ بالا نیاورید.
  • هنگامی که نشسته اید یا در حال نشستن هستید به جلو خم نشوید.
  • زمانی که نشسته اید سعی نکنید چیزی از روی زمین بردارید.
  • زمانی که خم میشوید پای خود را زیاد به داخل و خارج نچرخانید.
  • کمر خود را بیشتر از ۹۰ درجه خم نکنید.
  • هنگامی که در تخت خوابیده اید برای بلند کردن پتو به جلو خم نشوید.

 

  • کارهایی که باید انجام دهید:
  • جهت پا را رو به جلو نگه دارید.
  • در هنگام ایستادن یا نشستن اندام درگیر را در جلوی خود قرار دهید.
  • از صندلی بلند در اشپزخانه استفاده کنید.
  • روی پای درگیر زانو بزنید.
  • برای کاهش درد و تورم از یخ استفاده کنید اما توجه داشته باشید یخ باعث بی حسی می شود. یخ را مستقیم روی پوست قرار ندهید. از حوله مرطوب یا آیس پک استفاده کنید.
  • برای بهبود دامنه حرکت مفصل، قبل از ورزش از کمپرس گرم استفاده کنید.
  • اگر هنگام ورزش عضلات پا درد گرفت شدت ورزش را کمتر کنید اما آن را متوقف نکنید.

 

برگرفته از سایت : https://orthoinfo.aaos.org
ترجمه توسط : دکتر
توصیه های لازم بعد از جراحی تعویض مفصل زانو

توصیه های لازم بعد از جراحی تعویض مفصل زانو

ممکن است فکرکنید بعد از تعویض مفصل زانو زندگی شما کاملاً مثل قبل خواهد بود با این تفاوت که درد نخواهید داشت.

تصور شما تا حدی درست است.

اما باید توصیه های لازم بعد از جراحی تعویض مفصل زانو  در نظر داشته باشید برای بازگشت به فعالیت های قبلی نیاز به صبر و گذشت زمان است.

هرچه قدر در دوره نقاهت بعد از جراحی مسئولانه تر عمل کنید بهبود شما زودتر و بهتر صورت می گیرد.

شما می توانید بعد از دوره نقاهت اکثر فعالیت ها را از سر بگیرید اما باید بدانید چه  کارهایی باعث فشار روی زانوی جدید شما می شود.

برای مثال بالا و پایین پریدن فشار زیادی به زانو وارد می کند.

توصیه های لازم بعد از جراحی تعویض مفصل زانو  که به شما کمک می کند تا از زندگی با زانوی جدید لذت ببرید.

 

ترخیص از بیمارستان :

مدت بستری بسته به وضعیت شما بین ۱ تا ۴ روز طول می کشد.

اگر جراحی شما در مراکز سرپایی انجام شده باشد شاید همان روز مرخص شوید.

قبل از ترخیص از بیمارستان باید بتوانید فعالیتهای زیر را انجام دهید:
  • به تنهایی از تخت خارج شوید و مجدداً روی تخت بنشینید.
  • بتوانید بخورید و بیاشامید و از سرویس بهداشتی استفاده کنید.
  • درد شما تا حد قابل قبولی کاهش یافته باشد262_orig
  • بتوانید با عصا و یا واکر روی سطح صاف راه بروید و یک یا دو پله را بالا رفته و پایین بیاید
  • بتوانید ورزش های دوره ی بهبود را در منزل انجام بدهید.
  • احتیاطات لازم درمورد زانوی جدید را فرا گرفته باشید.

اگر قادر به انجام این موارد نباشید شاید ترخیص شما از بیمارستان خطرناک باشد.

در این حالت شما به بخش توان بخشی منتقل شده و در آن جا گروه درمانی اطلاعات لازم را در اختیار شما می گذارند.

با وجود اینکه احتمال عارضه بعد از جراحی تعویض مفصل زانو بالا نیست اما اگر رخ دهد نتایج درمانی نامطلوبی خواهد داشت.

بنابراین باید علائم نشان دهنده عارضه را به خوبی بشناسید.

علائم نشان دهنده عفونت:
  • تب پایدار
  • لرز
  • قرمزی و درد بیش از حد زانو همراه با تورم زیاد
  • ترشح از محل زخم
  • افزایش دردچه در حالت فعالیت و در چه حالت استراحت

 

علام نشان دهنده لخته شدن خون در پا :
  • درد پایدار ساق پا
  • درد و قرمزی در بالا و پایین زانو
  • افزایش تورم در ساق و مچ پا

 

در موارد نادری احتمال دارد لخته از عروق پا به سمت ریه حرکت کرده و باعث آمبولی ریوی شود که بسیار خطرناک است و علائم آن

عبارتند از:
  • تنگی نفس
  • درد ناگهانی قفسه سینه
  • درد در یک قسمت مشخص از ریه همراه با سرفه

اگر هر یک از این علائم را داشتید به سرعت پزشک خود را مطلع کنید.

دوره بهبود در خانه :

تا چندین روز یا شاید چندین هفته شما نیاز به کمک در منزل خواهید داشت.

بهتر است قبل از جراحی با یکی از دوستان یا افراد خانواده هماهنگ کنید تا در کارهای منزل به شما کمک کند.

 

آماده کردن محیط خانه:
  • اثاث منزل را طوری قرار دهید که بتوانید با واکر یا عصا از بین آن ها عبور کنید. اگر لازم است اتاق خود را در محلی قرار دهید که پله نداشته باشد
  • فرش یا موانع دیگر مثل سیم های بلند را از محل رفت و آمد خود دور کنید تا باعث زمین خوردن شما نشود.
  • از صندلی ای استفاده کنید که ارتفاع آن بلندتر از معمول است و جلو آن جلوپایی قرار دهید تا در مواقع لزوم پا را روی آن قرار دهید.
  • در حمام یک صندلی برای نشستن قرار دهید و از یک توالت فرنگی با ارتفاع بلند استفاده کنید.
  • روی دیوار دستگیره نصب نمائید
  • از وسایل کمکی مثل پاشنه کش بلند، وسایل استحمام دسته دار و ابزارهای بلند به نام «ریچر» استفاده کنید.

 

مراقبت از زخم:

برای پیش گیری از عفونت به نکات زیر توجه کنید:

  • محل بخیه ها را خشک و تمیز نگه دارید و پانسمان را طبق دستور پزشک تعویض کنید.
  • از پزشک خود بپرسید که بعد از چند روز می توانید حمام کنید.
  • اگر محل زخم ترشح دارد و یا بیش از حد قرمز شده است به پزشک خود اعلام کنید.

 

تورم :

در چند روز و چند هفته اول تورم شدیدتر خواهد بود. بعد از ۶-۳ ماه میزان تورم بسیار کمتر می شود

برای کاهش تورم پاها را کمی بالاتر قرار داده و از یخ استفاده کنید هم چنین استفاده از جوراب های فشارنده باعث کاهش تورم می شود.

اگر تورم جدیدی روی پای شما ایجاد شد حتما به پزشک خود اطلاع دهید.

داروها :

تمامی داروهای تجویز شده توسط پزشک را به دقت مصرف کنید.

این داروها معمولاً شامل ضددردهای مخدر و غیرمخدر، داروهای خوراکی و تزریقی ضدلخته شدن خون و شل کننده های مدفوع و ضد تهوع ها هستند.

از مصرف خودسرانه دارو بپرهیزید.

اگر قصد مصرف مکمل یا ویتامین را دارید با پزشک خود مشورت کنید پیش گیری از ایجاد عفونت در مفصل مصنوعی بسیار مهم است.

به همین منظور بعضی از بیماران باید قبل از اقدامات دندان پزشکی آنتی بیوتیک مصرف کنند.

اگر لازم باشد باید کارت سلامتی همراه داشته باشید تا در موارد اورژانسی پرسنل درمانی از اینکه مفصل شما تعویض شده است اطلاع یابند.

رژیم غذائی :

قبل از ترخیص از بیمارستان رژیم غذائی شما باید به حالت اول برگردد.

اگر لازم بود پزشک برای شما آهن و ویتامین تجویز خواهد کرد.

اگر وارفارین مصرف می کنید از خوردن زیاد غذاهای سرشار از ویتامین K پرهیز کنید

مواد غذائی مثل :

کلم بروکلی ، گل کلم، لوبیا سبز ، جگر ، نخود، کلم، پیاز ، عدس، دانه ها و روغن سویا ، کلم پیچ ، کاهو ، شغلم

مایعات کافی بنویسید واز مصرف الکل بپرهیزید.

باید مراتب افزایش وزن باشید چرا که افزایش وزن باعث فشار بیش از حد به زانو جدید شما می شود .

 

برگشتن به کارهای روزانه :

بعد از بازگشت به خانه شما باید درحد توان و طبق دستور پزشک فعالیت خودرا حفظ کنید. از فعالیت شدید و زود هنگام بپرهیزید.

رانندگی:

معمولا زمانی که نیازی به مصرف مسکن های مخدر نباشد می توانید رانندگی کنید  به شرطی که قدرت عضلات  و واکنش های  بدن شما به حالت طبیعی برگشته باشد.

هم چنین می توانید  با پزشک خود مشورت کنید.

فعالیت جنسی:

در این مورد با پزشک مشورت کنید. معمولا چند هفته بعداز جراحی از سرگیری فعالیت جنسی امکان پذیر است.

 

وضعیت خوابیدن:

شما می توانید روی پشت، شکم یا پهلو بخوابید.

برگشت کار:

بسته به نوع کار وسرعت بهبود، زمان بازگشت به کار متغیر است.

ورزش:

حداقل به مدت ۲ماه باید ورزشهایی که پزشک شما تجویز کرده است را انجام دهید.

گاهی اوقات  استفاده از دو چرخه ثابت توسط پزشک تجویز می شود تاهم انعطاف پذیری زانو بهبود یابد و هم عضلات  پا قوی شوند.

درهنگام راندن دوچرخه  ثابت تاجایی که برایتان مقدور وبدون درد است زانو را خم کنید.

هرچقدر دوست دارید راه بروید اما فراموش نکنید که راه رفتن جایگزین ورزشهایی که پزشک شما تجویز کرده نمی شود.

شنا یک ورزش بسیار خوب برای شماست- بعد از بهبود زخم می توانید شنا کنید.

به طورکلی ورزشهایی بافشارکم مثل گلف، تنیس سبک و دوچرخه بهتر از ورزشهایی مانند پریدن، دویدن شدید و اسکی است.

 

مسافرت هوایی:

تغییرات  فشار هوا می تواند باعث افرایش تورم زانو شود.

به خصوص در مواردی که مدت زیادی از جراحی نگذشته باشد. قبل از مسافرت با پزشک خود مشورت کنید.

هنگام گذشتن از زیر درگاه فلزیاب در فرودگاه پروتز شما باعث صدای آلارم دستگاه می شود

– قبل از گذشتن از دستگاه به پرسنل مربوطه اطلاع دهید که زانوی شما فلزی است.

 

برگرفته از سایت : https://orthoinfo.aaos.org
ترجمه توسط : دکتر لیلا باقرزاده
مدیریت درد به کمک دارو بعد از جراحی های ارتوپدی

مدیریت درد به کمک دارو بعد از جراحی های ارتوپدی

بعد از جراحی های ارتوپدی ، پزشکان تمام تلاش خود را برای کنترل درد شما انجام خواهند داد.

هنگامی که شما احساس ناراحتی می کنید مدیریت درد به کمک دارو بعد از جراحی های ارتوپدی

انواع گزینه ها برای کاهش و مدیریت درد به کمک دارو بعد از جراحی های ارتوپدی، در دسترس پزشک شما می باشد.

انواع مختلفی از داروها برای کمک به کنترل درد موجود است؛ شامل:

دارو بعد از جراحی های ارتوپدی داروهای مخدر، داروهای ضد التهاب غیر استروییدی و بی حس کننده های موضعی.

دارو بعد از جراحی های ارتوپدی داروها به شما کمک می کنند تا احساس راحتی بیشتری داشته باشید،

هرچه سریعتر حرکت را شروع کنید، قدرت خود را زودتر بدست بیاورید و پس از جراحی زودتر بهبود یابید.

با توجه به وجود نگرانی ها درباره مصرف مواد مخدر،

راه های جایگزین مانند هیپنوتیزم و طب سوزنی هم استفاده می شود

و جراح و بیماران، این روش ها را به عنوان درمان مکمل دارودرمانی انتخاب می کنند.

رویکرد ترکیبی برای مدیریت درد،

اغلب بهترین گزینه است و به جراح اجازه می دهد تا روش های کنترل درد را برای هر بیمار به طور اختصاصی انجام دهد.

جهت کنترل موثر درد، جراح، فاکتورهای مختلفی را برای هر بیمار به طور خاص در نظر می گیرد؛

به همین دلیل بسیار مهم است که شما درباره انتظارات،

نگرانی ها و همچنین تجربه های قبلی خود با مصرف داروهای مسکن،

به پزشک و پرستار خود توضیح دهید.

در این مقاله تمرکز ما بر روی درمان های دارویی جهت کنترل درد پس از جراحی های ارتوپدی است.

دارو بعد از جراحی های ارتوپدی

جهت کسب اطلاعات بیشتر درباره روش های جایگزین و مکمل کنترل درد به مقاله زیر مراجعه نمایید:

Alternative methods to help manage pain after orthopedic surgery
مسکن های حاوی مخدر:

 

مخدرها، داروهای موثری جهت کنترل دردهای متوسط تا شدید هستند.

اگر مخدرها با توجه به نسخه تجویز شده مصرف شوند، جهت کنترل دردهای کوتاه مدت پس از جراحی ها نیز موثر هستند.

اعضای سیستم بهداشت و درمان ممکن است سیاست ها، روش ها و گزینه های مختلفی را در کنترل درد در دسترس داشته باشند.

در اغلب موارد پس از جراحی ها ، مخدرها به صورت خوراکی، تزریق عضلانی و یا تزریق وریدی تجویز می شوند.

هنگامی که بیمار مرخص شود، استفاده از مخدرهای خوراکی، روش ترجیحی برای مصرف دارو در منزل است.

 

وابستگی به مخدرها:

باید توجه داشت که مخدرها علیرغم اینکه به بهبود درد یا آسیب پس از جراحی کمک می کنند،

می توانند سبب وابستگی و اعتیاد شوند.

استفاده از مخدرها فقط باید طبق دستور پزشک و با هدایت و کمک او مصرف شوند.

به محض شروع بهبود درد، باید مصرف مخدر قطع شود.

در صورت عدم بهبود درد پس از استفاده از این داروها، حتما با پزشک خود مشورت کنید.

 

انواع مخدرها:

مخدرهای طبیعی از قدیمی ترین انواع دارو در جهان هستند و از شیره گیاه استخراج می شوند.

البته بعضی از انواع مخدرها در آزمایشگاه و به طور صناعی ساخته می شوند که به آنها مخدرهای صناعی یا نیمه صناعی می گویند.

 

مخدرها چگونه عمل می کنند؟

مخدرها (طبیعی یا صنعتی) به گیرنده های مربوطه در مغز، نخاع و مسیر گوارشی متصل می شوند.

وقتی این داروها به گیرنده مخصوص متصل شوند، انتقال پیام درد به مغز را مهار می کنند.

مخدرها مانند مسکن های طبیعی درون بدن( که به آنها اندورفین گفته می شود) عمل می کنند.

این شباهت سبب فریب خوردن گیرنده ها شده و اجازه می دهد که دارو،

سلول های عصبی را فعال نماید و دوپامین را آزاد کند(یک ماده طبیعی که بر مراکز لذت مغزی اثر گذاشته و سبب احساس خوشی و دلپذیری می شود).

وقتی مخدرها سلول عصبی را فعال کنند، مقدار زیادی دوپامین آزاد می شود و به این شکل ” اثر ماده مخدر ” ایجاد می شود.

  • مزایا و مضرات داروهای مخدر جهت کنترل درد:

داروهای مخدر به سرعت درد را مهار کرده و مسیر درک درد را در مغز شما تغییر می دهند.

تسکین درد سبب فعالیت بیشتر بیمار در روز و استراحت بیشتر در هنگام شب می شود.

داروهای مخدر با روش های مختلف مثل روش دهانی(خوراکی)، از طریق پوست، زیرزبانی و تزریق به داخل خون اثر می گذارند.

این داروها سبب خونریزی معده یا سایر قسمت های بدن نمی شوند.

عوارض داروهای مخدر شامل موارد زیر است:

خواب آلودگی، گیجی، تنگی نفس، حالت تهوع، سختی در دفع ادرار،

یبوست و خارش که تمام این عوارض توسط پزشک قابل درمان است.

 

یکی از مضرات جدی داروهای مخدر، احتمال وابستگی به آنهاست.

مطالعات مختلفی عوارض بی شمار سوء مصرف و اعتیاد به  مخدرها را ارایه داده است.

  • روش های درمانی با داروهای مخدر:

در طی برخی اعمال جراحی، متخصصان بیهوشی از ترکیب داروی مخدر با سایر داروها برای آرام کردن

و به خواب رفتن فرد استفاده می کنند.ممکن است پس از جراحی برای کنترل درد بیمار بعد از بیهوشی از داروی مخدر استفاده شود.

 

بعد از جراحی روش های مختلفی برای کنترل درد وجود دارد:

-داروهای مخدر خوراکی:

با توجه به وجود نگرانی درباره سوء مصرف مواد مخدر،

روند فعلی به صورت مصرف مخدرهای خوراکی برای کنترل درد پس از جراحی می باشد.

وقتی دارو به صورت خوراکی مصرف شود، مقادیر کمتری از معده و روده جذب می شود

که سبب تسکین درد بدون نیاز به مصرف مقدار زیاد دارو می شود.

داروی مخدر خوراکی که در بیمارستان تجویز می شود، بعد از بازگشت بیمار به منزل به تدریج کاهش داده شده و سپس قطع می شود.

 

-پمپ ضد درد کنترل شونده توسط بیمار (پمپ PCA):

در برخی موارد ، پمپ ضد درد با داروی مخدر توسط پزشک تجویز می شود.

در این روش هنگام شروع درد با فشار دادن یک دکمه مقدار کمی دارو از طریق یک لوله وارد ورید می شود.

پمپ PCA به گونه ای برنامه ریزی می شود که فقط مقدار صحیحی از دارو که توسط پزشک تجویز شده،

آزاد شود.بعد از هر دوز، باید مقداری صبر کنید و سپس از دوز بعدی استفاده کنید.

اگر دکمه را دوباره سریع فشار دهید، دارویی از پمپ وارد نمی شود.به این ترتیب خطری برای دریافت داروی بیش از حد وجود ندارد.

 

داروهای مخدر بدون نسخه:

برخی از انواع داروهای ضد درد، شامل ترکیب ماده مخدر با سایر داروهای ضد درد است؛

مانند استامینوفن و آسپرین.

اگر علاوه بر داروی ضد درد تجویز شده توسط پزشک،

از استامینوفن یا آسپرین استفاده می کنید، ممکن است به صورت ناخواسته،

دوزهای خطرناکی دریافت کنید که سبب ایجاد مشکلات جدی به خصوص در بیماران کبدی و کلیوی شود.

حتما در مورد تمام داروهای مصرفی خود با پزشک مشورت کنید؛

حتی داروهای بدون نسخه، مکمل ها و ویتامین ها.بسته به نوع داروی ضد درد تجویز شده،

هر کدام از این موارد می تواند سبب واکنش های مضر شود.

پزشک به شما خواهد گفت که مصرف کدام داروهای بدون نسخه همراه با داروهای ضد درد تجویز شده، بی خطر است.

داروهای ضدالتهابی غیر استروییدی (NSAID ها):

این داروها سبب کاهش درد و تورم شده و اغلب برای دردهای خفیف تا متوسط استفاده می شود.

جهت کنترل دردهای متوسط تا شدید پس از جراحی، این داروها در ترکیب با داروهای مخدر استفاده می شود.

برخی از این داروها شامل آسپرین، ایبوپروفن و ناپروکسن است.

 

داروهای ضدالتهابی غیر استروییدی چگونه عمل می کنند؟

داروهای ضدالتهابی غیر استروییدی سبب مهار یک آنزیم(پروتئینی که تغییراتی را در بدن تحریک می کند) عمل می کنند.

نام این آنزیم سیکلوکسیژناز(COX) است و دارای دو فرم می باشد:

COX1 که سبب محافظت مخاط معده از اسیدها و مواد شیمیایی گوارشی و همچنین سبب حفظ عملکرد کلیه می شود.

COX2 که در هنگام آسیب یا تورم مفصل ایجاد می شود.

آنزیم های COX1 و COX2 نقش کلیدی در تولید پروستاگلاندین ها(عامل ایجاد درد و تورم به دنبال آسیب پایانه های عصبی) دارند.

داروهای ضدالتهابی غیر استروییدی به طور اولیه با مهار آنزیم های COX ،

باعث مهار تولید مقادیر زیاد پروستاگلاندین در بدن می شوند و بنابراین سبب کاهش درد و تورم می شوند.

 

محاسن و مضرات داروهای ضدالتهابی غیر استروییدی:

داروهای ضدالتهابی غیر استروییدی در مقایسه با داروهای مخدر، عوارض جانبی کمتری دارند.

پس از جراحی، مصرف داروهای ضدالتهابی غیر استروییدی سبب کاهش نیاز به داروهای مخدر و

در نتیجه کاهش عوارض داروهای مخدر مانند گیجی و یبوست می شود.

داروهای ضدالتهابی غیر استروییدی سبب وابستگی و اعتیاد نمی شوند.

اگرچه داروهای ضدالتهابی غیر استروییدی به تنهایی موجب کاهش درد متوسط تا شدید نمی شوند،

اما می توانند بعد از جراحی استفاده شوند.

داروهای ضدالتهابی غیر استروییدی سنتی، سبب مهار هر دو آنزیم COX 1 و COX 2 می شوند و به همین دلیل ممکن است سبب ناراحتی گوارشی و خونریزی و زخم شوند.

آسپرین و ایبوبروفن از شایعترین انواع  داروهای ضدالتهابی غیر استروییدی سنتی هستند.

مهارکننده های آنزیم COX 2 گروه خاصی از داروهای ضدالتهابی غیر استروییدی هستند و هدف آنها فقط مهار آنزیم COX 2 (که سبب پاسخ التهابی می شود) است

و چون عملکرد آنزیم COX 1 را مهار نمی کنند،

سبب مشکلات گوارشی که با داروهای ضدالتهابی غیر استروییدی سنتی ایجاد می شود، نمی شوند.البته مهارکننده های COX 2 احتمالا عوارض جانبی قلبی دارند.

 

داروهای غیر مخدر موثر بر سیستم مرکزی
-استامینوفن:

همانند داروهای ضدالتهابی غیر استروییدی، استامینوفن پس از جراحی برای کاهش نیاز به مصرف داروهای مخدر برای کنترل درد به کار می رود.

استامینوفن اغلب در ترکیب با داروهای مخدر به صورت قرص تجویز می شود.

وقتی داروی مخدر به صورت قرص مصرف شود، به راحتی جذب نمی شود.

اما وقتی که به صورت ترکیبی با استامینوفن مصرف شود، به راحتی جذب شده و به طور موثر سبب بهبود درد متوسط تا شدید بعد از جراحی می شود.

استامینوفن تاثیری بر آنزیم COX 1 و COX 2 ندارد و بنابراین اثر ضدالتهابی هم ندارد.

محققان معتقدند که استامینوفن با بالا بردن آستانه درد در بدن،

سبب کاهش درد خفیف تا متوسط می شود.

این دارو با کمک به بدن شما در رفع گرمای اضافی، سبب پایین آمدن تب می شود.

استامینوفن به تنهایی اثر خوبی بر سردرد، تب و دردهای خفیف دارد، اما سبب کاهش التهاب و تورم نمی شود.

-ترامادول:

ترامادول نوعی مخدر صناعی است. یعنی در آزمایشگاه و از یک مخدر دیگر به نام کدئین ساخته می شود.

اگرچه ترامادول از نظر تکنیکی نوعی مخدر است،

اما به دلیل ساختاری که دارد، روش کارکرد آن در بدن متفاوت از سایر مخدرهایی است که تا به حال بحث شد.

ترامادول به دو روش متفاوت سبب کاهش درد می شود:

۱-ترامادول در مغز و نخاع سبب تغییر مسیر حس درد(مثل سایر مخدرها) می شود.

۲- همچنین ترامادول به روشی مشابه داروهای ضدافسردگی،

در تنظیم برخی مواد شیمیایی عصبی (سروتونین و نوراپی نفرین) مداخله می کند.

با تغییر مقدار این مواد شیمیایی،

انتقال پیام های درد از یک سلول عصبی به سلول دیگر دشوار می شود.

بنابراین میزان درد را کاهش می دهد.

اگرچه ترامادول به تنهایی در درد متوسط کمک کننده است،

اما وقتی در ترکیب با استامینوفن یا داروهای ضدالتهابی غیر استروییدی تجویز شود، موثرتر خواهد بود.

عوارض جانبی ترامادول شامل گیجی و تشنج است.

 

بی حس کننده های موضعی

بی حس کننده های موضعی درد را در ناحیه کوچکی از بدن مسدود می کنند.

در جراحی ارتوپدی ممکن است به عنوان ماده بیهوشی حین عمل یا به عنوان بخشی از برنامه کنترل درد بعد از عمل به کار روند.

جهت کنترل درد، بی حس کننده های موضعی در یک یا چند شات،

در نزدیکی برش جراحی یا به صورت اپیدورال (توسط یک لوله کوچک در ناحیه پشت) تجویز می شود.

این داروها با مسدود کردن سیگنال های درد که در امتداد اعصاب به مغز شما منتقل می شوند، عمل می کنند.

بی حس کننده های موضعی عوارض جانبی مانند خواب آلودگی،

یبوست یا مشکلات تنفسی که با داروهای مخدر ایجاد می شود را ایجاد نمی کند.

در جراحی های ارتوپدی متداول ترین بی حس کننده های موضعی شامل لیدوکائین، بوپیواکائین و روپیواکائین است.

استفاده از بی حسی موضعی خطر بروز حساسیت آلرژیک را به همراه دارد و ممکن است سبب آسیب عصبی،

اسپاسم عضلات و تشنج شود.

در اغلب موارد، هنگامی که تاریخچه پزشکی کامل خود را با پزشک خود به اشتراک می گذارید،

می توان از عوارض جانبی جلوگیری کرد.

بی حس کننده های منطقه ای

مزایای استفاده از بی حس کننده ها، ایجاد بی حسی حین جراحی و کاهش درد برای چندین ساعت پس از جراحی است.

در قسمتی از بدن که قرار است جراحی شود، داروهایی در اطراف اعصاب تزریق می شود.

این داروها سبب مسدود شدن حس و حرکت در قسمت تحتانی بدن (تزریق در نخاع و فضای اطراف نخاع)،

در اندام های فوقانی (تزریق داخل عضله اسکالن،

بالای ترقوه و زیربغل) یا اندام تحتانی (تزریق در عصب فمورال یا سیاتیک) می شود.

اغلب شما می توانید در طول عمل هوشیار باشید و فقط به یک آرامبخش ملایم نیاز دارید.

در موارد دیگر ممکن است از بلاک های منطقه ای به عنوان مکمل بیهوشی عمومی استفاده شود.در هر صورت،

هنگام بیدار شدن درد کمی خواهید داشت.

-تزریق در نخاع و اطراف نخاع (اپیدورال) :

بی حس کننده های نخاعی و اپیدورال،

بلاک کننده های عصبی هستند و حس و حرکت را در زیر سطح مورد نظر (اغلب قسمت پایینی ستون فقرات) مسدود می کنند.

با این تزریق، قسمت پایینی شکم و لگن تا انگشتان پا بی حس می شود.

  • تزریق نخاعی:

  • یک بار تزریق بی حسی موضعی و یا مورفین به صورت مستقیم در کانال نخاعی انجام می شود.
  • از آنجا که فقط یک تزریق انجام می شود، اثر آن برای مدت زمان انجام جراحی کافی است اما تنها تا چند ساعت پس از آن ادامه دارد.

 

تزریق اپیدورال:

در فضای اطراف کانال ستون فقرات انجام می شود.کانال توسط یک غشای آستر مانند به نام دورا محافظت می شود.

این دارو از دورا عبور کرده و به اعصاب نخاعی می رسد.

ممکن است یک لوله یا کاتتر کوچک در فضای اطراف دورا قرار گیرد و تا یک یا دو روز بعد

از عمل در محل خود باقی بماند و دارو از این طریق با فواصل منظم از طریق لوله یا کاتتر کوچک تجویز شود.

بی حسی اپیدورال اغلب بر عصب حرکتی اثر کمتری دارد و حتی در صورت وجود کاتتر امکان عملکرد و تحرک وجود دارد.

علاوه بر جراحی های ارتوپدی، بی حسی اپیدورال اغلب در هنگام زایمان به خانم ها داده می شود.

شایعترین عوارض جانبی در تزریق داروی مخدر از طریق ستون فقرات، تهوع و خارش شدید است.

جدی ترین عارضه جانبی، اختلال تنفسی است.به این صورت که تنفس کند و کم عمق می شود.

اگرچه این مساله به ندرت اتفاق می افتد،

اما تیم جراحی برای چند ساعت شما را از نزدیک تحت نظر قرار خواهند داد.

 

اندام ها:

از بی حس کننده های منطقه ای می توان برای بی حس کردن مناطق کوچکتر مثل اندام فوقانی یا تحتانی استفاده کرد.

-در اندام فوقانی متداول ترین روش های بلاک عصب شامل:

۱-داخل عضله اسکالن:

در قاعده گردن و برای بی حسی شانه و اندام فوقانی انجام می شود.

۲-عصب فوق ترقوه ای:

در بالای استخوان ترقوه و برای بی حسی شانه و اندام فوقانی انجام می شود.

۳-زیربغل:

سبب بی حسی اندام فوقانی (زیر شانه) می شود.

 

-در اندام تحتانی متداول ترین روش های بلاک عصب شامل:

۱-عصب فمورال:

تزریق در ناحیه کشاله ران که سبب بی حسی جلوی ران و زانو می شود.

۲-عصب سیاتیک:

تزریق در پشت زانو که سبب بی حسی ساق پا، مچ و پا می شود.

 

همانند روش اپیدورال ممکن است یک کاتتر بعد از بلاک عصب در ناحیه اسکالن، بالای ترقوه یا کشاله ران در محل خود باقی بماند.

از این روش برای تسکین درد به مدت ۲۴ تا ۴۸ ساعت بعد از جراحی زانو یا شانه توسط متخصص بیهوشی استفاده می شود.

در حال حاضر بسیاری از متخصصان بیهوشی قبل از تزریق،

از سونوگرافی به عنوان راهنما جهت قرار دادن سوزن یا کاتتر اطراف اعصاب استفاده می کنند که تصویر عصب،

عضله، شریان و ورید را در ناحیه آسیب دیده نشان می دهد.

این امر به متخصص بیهوشی اطمینان می دهد که دارو در محل مناسب تزریق شده است.

سونوگرافی بیشتر در مورد بلاک های اندام فوقانی و تحتانی استفاده می شود.

از آنجا که سونوگرافی دارای اشعه ایکس نیست، بیمار در معرض تابش اشعه حین سونوگرافی نخواهد بود.

 

رویکرد دارویی ترکیبی در کنترل درد:

داروهای مختلف ضد درد (داروهای مخدر،

داروهای ضد التهابی غیر استروییدی و بی حس کننده ها) و روش های مختلف مصرف دارو (تزریقی، خوراکی، اپیدورال) وجود دارد.

در جراحی های ارتوپدی تمایل به استفاده از ترکیبی از داروهای مختلف و روش های مختلف برای ایجاد حداکثر اثر ضد درد می باشد.

علاوه بر بهبود درد، رویکرد ترکیب دارویی باعث کاهش مصرف داروهای مخدر و عوارض جانبی مرتبط با آن می شود.

پزشکان و محققان همچنان به تحقیقات خود درباره روش های مدیریت درد جهت بهبود زمان ریکاوری و کمک به بیماران برای برگشت مطمئن و هرچه سریعتر به فعالیت های عادی خود ادامه می دهند.

 

برگرفته از سایت : https://orthoinfo.aaos.org

ترجمه توسط : دکتر زینب بساق زاده

 

مقدمه

لیزر یک تکنولوژی جدایی ناپذیر از دنیای مدرن امروز است. همه ما، بصورت محسوس یا نامحسوس در زندگی روزمره  با لیزر سر و کار داریم. اما لیزر چیست؟ چه کاربردهایی دارد و تفاوت آن با نور معمولی چیست؟

لیزر (Laser)  مخفف این عبارت است ” light amplification by stimulated emission of radiation “. به بیان دیگر لیزر دستگاهی است که  تقویت نور ناشی از گسیل القایی را انجام می دهد. اتم ها و مولکول ها به طور طبیعی در زمان ها و جهات و فازهای تصادفی نور گسیل می کنند. دستگاه لیزر میتواند این  امواج گسیل شده نور را بصورت موازی و کاملا هم جهت درآورد. فرایند تقویت نور در یک لیزر، با نور بسیار ضعیف شروع می‌شود و آنقدر انرژی به موج نور اضافه می‌شود تا در نهایت یک موج نور متمرکز و قوی شکل بگیرد. در واقع تفاوت لیزر با نور معمولی در همین هم جهت بودن پرتوها نهفته است.

اولین بار  آلبرت انشتین نظریه‌ی کوانتومی نور را در سال ۱۹۰۵ ابداع و منتشر کرد. چندین سال بعد گوردون گولد وتئودور میمن اولین لیزر را ساختند. بعد از آن لیزر به طور گسترده وارد صنعت شد. از اوایل قرن بیستم اثرات درمانی نور مورد توجه قرار گرفت و بعدها لیزر نیز وارد تکنولوژی های درمانی شد.

اثرات لیزر در بافت های بدن چیست؟

بطور خلاصه لیزر میتواند باعث تکثیر سلول ها شده وبا افزایش شکل گیری عروق، خون رسانی به بافت ها را تقویت کند. علاوه بر این لیزر دارای اثرات ضد التهابی بوده و بازسازی بافت های آسیب دیده را تسریع می کند. همچنین اثرات ضد عفونی کننده داشته و برای سترون کردن تجهیزات استفاده می شود.

بر اساس طول موج ساطع شده از دستگاه، قدرت نفوذ و انرژی  آن متفاوت است. به همین دلیل در رشته های مختلف پزشکی و با مقاصد متنوع مورد استفاده قرار می گیرد. برای مثال دریک  طول موج مشخص جهت برش بافت ها و جراحی های حساس بکار گرفته می شود و در طول موجی دیگر با هدف ترمیم بافت مورد استفاده قرار می گیرد.

در این مقاله کاربرد لیزر در ترمیم بافتی و خواص ضد دردی آن را بررسی می کنیم. به طور کلی لیزرهایی که در فیزیوتراپی و درد بکار می روند طول موجی در حدود ۹۰۰ تا ۱۱۰۰ نانومتر دارند. هر چقدر طول موج کمتر باشد اثرات لیزر روی بافت های سطحی تر متمرکز می شود. برای مثال در ترمیم محل زخم از لیزرهایی با طول موج کمتر استفاده می شود و درکاهش درد مفصل زانو از لیزرهایی با طول موج بیشتر.

البته تنها طول موج نیست که خواص درمانی لیزر را تعیین می کند. عواملی چون پاور، مدت زمان تابش، دانسیته انرژی و مداوم یا پالس بودن لیزر جزو پارامترهای درمانی هستند. درمانگر بر اساس میزان درد، عمق بافت آسیب دیده، حاد یا مزمن بودن آسیب و عوامل متعدد دیگر پارامترهای دستگاه را تغییر دهد.

دستگاه های لیزر مورد استفاده در بیماری های عضلانی استخوانی  جزو گروه LLLT ( Low Level Laser Therapy)  می باشند. اخیرا گروهی از این لیزرها با کارایی بیشتر به معرفی شده اند که به آنها HILT (High Intensity Laser Therapy )  گفته می شود.

محققین بر این باورند کهHILT  باعث تحریک میتوکندری ها (مرکز سوخت و ساز سلولی)، کاهش ادم بافتی و افزایش خون رسانی به بافت آسیب دیده شده و با تحریک پایانه های عصبی اثرات ضد درد ایجاد می کند.

و اما چرا لیزر؟

لیزر یک مودالیتی غیر تهاجمی است.

اثرات ضد درد آن نیاز به مصرف مسکن ها را کاهش می دهد.

به راحتی قابل استفاده بوده ودرد ندارد.

در صورتی که توسط فرد متخصص و آموزش دیده انجام شود عوارضی ندارد.

چه بیماری هایی با لیزر درمان می شود؟

میتوانید در مورد درمان با لیزر با پزشک خود مشورت کنید اما فراموش نکنید که تصمیم نهایی بر عهده پزشک شماست. لیزر در موارد زیر می تواند سودمند باشد:

  • آسیب های ورزشی
  • درد زانو ( آرتروز، سندرم پاتلوفمورال، کشیدگی و آسیب لیگامان ها و …)
  • درد های شانه
  • کمردرد
  • درد گردن
  • دردهای عضلانی ناشی از سندرم مایوفاشیال
  • پیچ خوردگی مچ پا

 

خطرات لیزر چیست؟

همانطور که گفته شد لیزر مورد استفاده در فیزیوتراپی نسبتا بی خطر است. یکی از آسیب های شناخته شده نور لیزر، اثرات مخرب آن روی عدسی چشم است. به همین دلیل استفاده از عینک محافظ توسط بیمار و درمانگر الزامی است. استفاده از لیزر در اطفال و بانوان باردار باید با احتیاط صورت گیرد. لیزر نباید روی قسمت های دچار کارسینوم ( نوعی سرطان)، تیروئید و غدد جنسی تابانده شود.

آمادگی برای جلسات درمانی:

لباسی بپوشید که براحتی قسمت نیازمند درمان قابل دسترس باشد.

از استعمال کرم یا پماد یا لوازم آرایشی در محل مورد نظر خودداری کنید.

نگران نباشید، این اقدام درمانی درد ندارد، در صورت احساس درد حتما به درمانگر اطلاع دهید.

 

 آنچه درباره لیزر باید بدانید:
  • تجویز لیزر و تعداد جلسات درمانی فقط و فقط به عهده پزشک شماست.
  • در طول درمان با نور لیزر عینک محافظ را به چشم داشته باشید.
  • لیزر یک مودالیتی درمانی بی خطر است اما تجویز آن در اطفال، بانوان باردار و افراد دچار سرطان باید با احتیاط صورت گیرد. هرچند شواهد قطعی از آسیب بافت های هورمون ساز در اثر تابش لیزر وجود ندارد، بهتر است لیزر روی غده تیروئید، تخمدان ها و بیضه ها تابانده نشود .
  • استفاده از فرکانس کمتر از ۳۰ هرتز در افراد دچار صرع باید با احتیاط صورت گیرد.
  • درمان با لیزر مخصوص فیزیوتراپی درد ندارد، پس نگران نباشید.
  • بعد از درمان احتمال قرمزی خفیف و گذرا در محل لیزر وجود دارد.
  • پروب دستگاه توسط درمانگر روی پوست شما حرکت داده می شود و درمانگر باید در کل زمان درمان در کنار شما حضور داشته باشد. در صورت احساس سوزش درمانگر را مطلع کنید تا تنظیمات دستگاه را چک کند.
  • تعداد جلسات درمانی معمولا بین ۲ تا ۵ جلسه است اما بر اساس تصمیم پزشک میتواند متغیر باشد.
  • در کنار جلسات درمانی با لیزر سایر توصیه های پزشک معالج، اعم از مصرف دارو، ورزش و … را به دقت انجام دهید.

 

 

 

 

منابع:

  1. https://www.thorlaser.com/LLLT/contraindications.htm
  2. https://www.powermediclasers.com
  3. The simulating effect of low power laser rays on biological systems. Laser Rev. Mester E, Ludány G, Sellyei M, et al.
  4. The use of low level laser therapy for musculoskeletal pain, MOJ Orthop Rheumatol. 2015; 2(5): 00068.
  5. Effects of high intensity laser therapy on pain and function of patients with chronic back pain

J Phys Ther Sci. 2017 Jun; 29(6): 1079–۱۰۸۱٫