نوشته‌ها

ترومبوز ( لخته شدن) ورید های عمقی

ترومبوز ورید عمقی یا همان DVT هنگامی رخ می دهد که در یکی از وریدهای عمقی بدن لخته خون ایجاد شود.

اگر یک ورید آسیب ببیند یا جریان خون درون ورید کند یا متوقف شود این حالت اتفاق می افتد.

در حالی که تعدادی فاکتور خطر برای ایجاد DVT وجود دارد،

دو مورد شایع آن آسیب دیدگی در اندام های تحتانی و انجام عمل جراحی در ناحیه لگن یا پاهاست.

 

DVT می تواند عواقب جدی داشته باشد.

اگر یک لخته خون آزاد شود، ممکن است از طریق جریان خون حرکت کرده و جریان خون به ریه ها را مسدود کند.

گرچه این عارضه نادر است – که به آن آمبولی ریوی گفته می شود – می تواند کشنده باشد.

حتی اگر لخته خون آزاد نشود، ممکن است باعث آسیب دائمی دریچه های داخل ورید شود.

این آسیب می تواند منجر به مشکلات طولانی مدت در پا مانند درد، تورم و زخم پا شود.

در بسیاری موارد، DVT بدون علائم قابل توجه رخ می دهد و تشخیص آن بسیار دشوار است.

به همین دلیل پزشکان بسته به نیاز بیمار، برای جلوگیری از ایجاد DVT از انواع مختلف روش های درمانی استفاده می کنند.

اگر شما شکستگی بزرگ دارید و یا تحت عمل جراحی اندام تحتانی قرار گرفته اید

از جمله تعویض کامل لگن یا تعویض کامل زانو، پزشک شما برای جلوگیری از ابتلا به DVT اقداماتی انجام می دهد.

عکس: لخته های خون ممکن است در یکی از ورید های عمقی بدن ایجاد شود.

در حالی که DVT ممکن است در هر ورید عمقی رخ دهد، اما بیشتر در وریدهای لگن، ران یا ساق پا رخ می دهد.

 

تعریف ترومبوز

شریان ها رگ های خونی هستند که خون غنی از اکسیژن را از قلب به سایر نقاط بدن منتقل می کنند.

وریدها، خونی که اکسیژنش استفاده شده را به قلب باز می گرداند.

دو نوع ورید در بدن وجود دارد:

  • وریدهای سطحی که زیر سطح پوست قرار دارند
  • ورید های عمقی که در عمق عضلات قرار دارند

ترومبوز ورید عمقی (DVT) هنگامی رخ می دهد که یک لخته خون (ترومبوز) در یکی از وریدهای عمقی ایجاد شود.

در حالی که DVT ممکن است در هر ورید عمقی رخ دهد، اما بیشتر در وریدهای لگن، ران و ساق پا رخ می دهد.

 

علت ترومبوز ورید های عمقی

عوامل مختلفی می توانند بر جریان خون در وریدهای عمقی تأثیر بگذارند و خطر ابتلا به لخته شدن خون را افزایش دهند که شامل موارد زیر است:

  • افزایش سن
  • سابقه شخصی یا خانوادگی DVT یا آمبولی ریوی
  • ابتلا به سرطانهای بدخیم
  • ابتلا به بیماری های وریدی مانند واریس
  • سیگار کشیدن
  • استفاده از قرص های ضد بارداری یا هورمون درمانی
  • بارداری
  • اضافه وزن یا چاقی
  • اختلال ارثی لخته شدن خون

 

شکستگی لگن یا پا یا عمل جراحی بزرگ روی لگن، زانو یا پایین پا می تواند بر جریان خون نرمال و لخته شدن تأثیر بگذارد.

در این شرایط ارتوپدی، سه عامل اصلی در تشکیل لخته های خون در وریدها نقش دارند:

  • کاهش سرعت جریان خون در ورید ها ( استاز)
  • افزایش حالت انعقاد پذیری
  • آسیب به دیواره ی وریدها

 

عوارض آمبولی ریوی

آمبولی ریوی لخته خونی است که آزاد می شود و از طریق وریدها جابه جا می شود.

می تواند دقیقا پس از تشکیل لخته خون اتفاق بیفتد یا ممکن است روزها بعد اتفاق بیفتد.

اگر لخته خون به ریه ها برسد، می تواند جریان خون به ریه ها و قلب را مسدود کند.

آمبولی ریوی یک اورژانس پزشکی جدی است و می تواند منجر به مرگ شود.

سندروم پس از ترومبوز

برخی از افرادی که مبتلا به DVT هستند علائم طولانی مدتی در ساق پا دارند، وضعیتی به نام سندرم پس از ترومبوز.

سندرم پس از ترومبوز هنگامی ایجاد می شود که آسیب به وریدها منجر به فشار خون وریدی یا فشار خون بالاتراز حد نرمال وریدی شود.

این افزایش فشار می تواند به دریچه هایی که جریان خون وریدها را کنترل می کنند آسیب برساند

در نتیجه خون در بدن جمع می شود و بعضی اوقات باعث اختلال پایدار می شود.

بیماران مبتلا به سندرم پس از ترومبوز ممکن است علائمی از جمله درد، تورم، تغییرات پوستی و زخمهای پا را تجربه کنند

که می تواند کیفیت زندگی را به شدت تحت تأثیر قرار دهد.

 

علائم ترومبوز

علائم DVT شامل موارد زیر است:

  • تورم
  • درد یا حساسیت
  • وریدهای متسع
  • پوست قرمز یا تغییر رنگ داده
  • سفت یا ضخیم شدن ورید

 

 

اما بسیاری از بیماران به هیچ وجه علائمی را تجربه نمی کنند.

 

در بعضی موارد، آمبولی ریوی ممکن است اولین علامت DVT باشد.

علائم آمبولی ریوی شامل موارد زیر است:
  • تنگی نفس
  • شروع ناگهانی درد قفسه سینه
  • سرفه
  • استفراغ خونی

 

معاینات پزشکی

اگر پزشک شما به DVT مشکوک باشد، او آزمایشات تشخیصی را درخواست می دهد.

تست ها

  • سونوگرافی داپلر :

رایج ترین تست برای  تشخیص  DVT است. سونوگرافی از امواج صوتی با فرکانس بالا که از بدن منعکس می شود استفاده می کند

و تصویری از رگ های خونی ایجاد می کند. سونوگرافی داپلکس، سونوگرافی سنتی را با فناوری داپلر ترکیب می کند

و هنگامی که جریان خون از بدن عبور می کند، تصویر رنگی تولید می کند.

سونوگرافی غیر تهاجمی و بدون درد است.

به طور منظم می تواند تکرار شود زیرا نیازی به تشعشع ندارد.

اگر لخته خون ندارید، سونوگرافی داپلکس ممکن است در مشخص کردن سایر علل  علائم شما مفید باشد.

 

عکس: چپ: در سونوگرافی تکنسین یک پروب غیرتهاجمی به نام ترانسدیوسر روی ساق پای مریض قرار می دهد. راست: ترانسدیوسر تصاویر را به دستگاه سونوگرافی می فرستد

 

  • ام آر آی :

MRI تصاویر با جزئیات از ساختارهای داخل بدن، از جمله عروق خونی و ورید ها تولید می کند.

بدون درد و غیر تهاجمی است. اگرچه به ندرت مورد استفاده قرار می گیرد،

بعضی از پزشکان ممکن است از MRI برای مشخص کردن  لخته های خون در لگن و ران استفاده کنند.

MRI اجازه می دهد تا هر دو پا به طور همزمان مشاهده شوند.

با این حال، نمی توان از آن برای بیماران با دستگاههای خاص کاشته شده  مانند باتری قلب استفاده کرد.

  • سونوگرافی :

در سونوگرافی، پزشک یک محلول کنتراست (یا رنگ) را به ورید در قسمت بالای پا تزریق می کند.

محلول با خون مخلوط شده و در سراسر ورید جریان می یابد.

اشعه ایکس از پای آسیب دیده نشان می دهد که آیا در ورید های ساق پا و ران انسداد وجود دارد یا خیر.

سونوگرافی به ندرت مورد استفاده قرار می گیرد زیرا تهاجمی است و نیاز به تشعشع دارد.

 

درمان

از آنجا که ممکن است DVT بعد از شکستگی های بزرگ یا جراحی رخ دهد،

بسیاری از بیماران وقتی در بیمارستان بستری هستند تشخیص داده می شوند. اهداف درمان DVT عبارتند از:

  • جلوگیری از بزرگ شدن لخته خون
  • پیشگیری از تکه شدن لخته و حرکت به سمت ریه ها که می تواند منجر به آمبولی ریوی شود
  • کاهش احتمال ایجاد لخته دیگر
  • به حداقل رساندن خطر بروز سایر عوارض

 

بیشتر اوقات درمان برای DVT غیر جراحی است.

 

درمان  غیر جراحی

  • داروهای ضد انعقاد خون :

درمان غیر جراحی معمولاً شامل مصرف داروهای ضد انعقاد خون – داروهای رقیق کننده خون- است که از لخته شدن بیشتر جلوگیری می کند

و به حل لخته های موجود کمک می کند. داروهای ضد انعقاد بلافاصله پس از تشخیص لخته شروع می شوند.

اگر دوز دارو خیلی زیاد باشد ضد انعقادها می توانند باعث خونریزی شوند، بنابراین مصرف آنها باید زیر نظر پزشک باشد، چه شما در بیمارستان هستید چه در خانه.

بسته به داروهایی که مصرف می کنید، پزشک ممکن است آزمایش خون مکرر را انجام دهد

تا بررسی کند که مدت زمان لخته شدن خون شما چقدر است.

مهم است که سطح دارو در خون شما به اندازه کافی بالا باشد که از لخته شدن جلوگیری کند، اما خیلی بالا نباشد که باعث خونریزی بیش از حد شود.

رایج ترین داروهای ضد انعقاد مورد استفاده در درمان DVT شامل هپارین، وارفارین (کومادین) و مهار کننده ی Xa است.

در بعضی موارد ممکن است از هپارین با وزن مولکولی کم (LMWH) استفاده شود.

  • تحت نظر بودن و سونوگرافی مکرر :

بسته به فاکتورهای خطری که شما دارید، پزشک شما ممکن است،

یک لخته خون ایزوله در زیر زانو یا ساق پا را با تحت نظر گرفتن و مانیتور کردن از طریق سونوگرافی داپلر  مکرر و نه درمان ضد انعقادی، مدیریت کند.

پزشک شما درمورد اینکه کدام نوع درمان برای شما مناسب است با شما صحبت خواهد کرد.

  • ترومبولیتیک :

در بعضی موارد، پزشک شما ممکن است استفاده از ترومبولیتیک را توصیه کند.

این داروهای حل کننده ی لخته از طریق کاتتر مستقیماً به لخته خون تزریق می شوند

و فقط در مواردی که خطر بسیار بالایی برای آمبولی ریوی وجود دارد، مورد استفاده قرار می گیرند.

درمان های جراحی

اگر داروهای ضد انعقادی مانع از افزایش اندازه لخته خون شما نشوند

یا اگر بیماری پزشکی دارید که به شما اجازه نمی دهد داروهای ضد انعقادی را مصرف کنید،

پزشک شما ممکن است عمل جراحی را توصیه کند تا وسیله کوچکی به نام فیلتر ونا کاوا را درون ورید اصلی که به سمت قلب می رود وارد کند.

این فیلتر به منظور جلوگیری از حرکت لخته های خونی  به سمت ریه های شما و ایجاد آمبولی ریوی استفاده می گردد.

  • پیشگیری از ترومبوز ( لخته شدن) ورید های عمقی

اگر شما تحت عمل جراحی ارتوپدی قرار گرفتید، خطر ابتلا به DVT ،2 تا 10 روز بعد از عمل بسیار بالاست . شما حدود 3 ماه در معرض خطر هستید.

اقداماتي كه پزشك شما براي كمك به جلوگيري از DVT استفاده مي كند، پيشگيري ناميده مي شود.

او از چندین اقدامات پیشگیرانه به صورت ترکیبی استفاده می کند.

به عنوان مثال اگر شما  تعویض مفصل زانو یا مفصل ران داشته اید، پزشک ممکن است حرکت کردن زودرس و ورزش، جوراب های فشاری و داروهایی را که باعث رقیق شدن خون می شوند

و توانایی بدن در تشکیل لخته خون را کاهش می دهد، تجویز کند.

  • فیزیوتراپی و حرکت کردن زودرس

بیشتر بیماران راه رفتن  یا انجام سایر تمرینات پا را در اسرع وقت بعد از عمل شروع می کنند.

بالا بردن یک پا در هنگام خوابیدن در رختخواب به افزایش جریان خون در ورید ها کمک می کند.

بعلاوه یک فیزیوتراپ به شما تمرینات اختصاصی برای حفظ دامنه حرکت مفصل، تقویت قسمت تحتانی بدن و بهبود گردش خون در ورید های عمقی را آموزش می دهد.

اگر درد بعد از عمل جراحی جابجایی را برای شما دشوار می کند، ممکن است داروهای ضد درد به شما داده شود تا بتوانید راحت تر حرکت کنید.

در بعضی موارد، پزشک شما ممکن است از ساپورت زانو استفاده کند که زانو را به آرامی در حالی که در رختخواب هستید حرکت می دهد.

این وسیله، ماشین حرکت مداوم منفعل (CPM) نامیده می شود.

برخی پزشکان معتقدند این وسیله با بالا بردن پا، تورم پا را کاهش می دهد و با حرکت دادن عضلات پا گردش خون را بهبود می بخشد.

  • وسایل فشاری

جوراب های فشاری الاستیکی درجه بندی شده  که در مچ پا محکم است و در بالای ساق پا شل تر می شوند،

فشاری که ایجاد می کند با جلوگیری از جمع شدن خون در وریدها به گردش خون کمک می کند.

علاوه بر این، پزشک شما ممکن است توصیه کند بعد از جراحی از وسیله فشرده سازی پنوماتیک استفاده کنید.

این وسیله که مانند چکمه پوشیده می شود، فشارهای ضربانی را بر روی ساق پا  اعمال می کند.

این فشار مشابه فشارهایی است که هنگام راه رفتن تجربه می کنید.

وسایل فشرده سازی نه تنها جریان خون وریدی را بهبود می بخشد بلکه توانایی بدن را در جلوگیری از لخته شدن خون تحریک می کند.

  • داروهای ضد انعقاد

ضد انعقادها یا رقیق کننده خون برای جلوگیری از بزرگ شدن لخته های خون و جلوگیری از تشکیل لخته های خون جدید استفاده می شود.

اگر تحت عمل جراحی تعویض مفصل قرار گرفتید، داروهای ضد انعقاد خون روز بعد از عمل شروع می شود و در بیمارستان و خانه ادامه می یابد.

مدت زمان مصرف دارو به نوع جراحی که انجام داده اید و همچنین سایر فاکتورهای خطر بستگی دارد.

  • اقدامات اضافی

اگر شما یک آسیبی درقسمت تحتانی بدن دارید، ممکن است با اقدامات پیشگیرانه اضافه تری درمان شوید.

اگر قادر به استفاده از داروهای ضد انعقادی نیستید، پزشک ممکن است یک فیلتر ونا کاوا را در ورید اصلی که به قلب می رود قرار دهد.

این کار برای جلوگیری از رسیدن DVT بالقوه به قلب و ریه های شما و ایجاد آمبولی ریوی انجام می شود.

 

 

 

منبع : سایت orthoinfo

ترجمه شده توسط : دکتر مهسا عدیلی

تزریقات داخل مفصلی جهت درمان مشکلات مفصل

تزریقات داخل مفصلی جهت درمان مشکلات مفصل

 

تزریقات داخل مفصلی جهت درمان مشکلات مفصل اصطلاحی است که برای وارد کردن مستقیم یک داروبه مفصل با هدف کاهش درد استفاده می شود.

کورتیکواستروئید ها(استروئیدها) اولین دارویی بودند که برای این هدف استفاده شدند.

سایر داروهایی که اکنون استفاده می شوند شامل بی حس کننده های موضعی، هیالورونیک اسید و حتی بوتاکس هستند.

تزریق داخل مفصلی زمانیکه سایر روش های درمانی محافظه کارانه مانند مسکن ها، ضد التهاب های خوراکی و فیزیوتراپی اثربخش نبودند انجام می شود.

انواع تزریقات مفصلی

هدف تزریق داخل مفصلی بسته به نوع داروی تزریقی متفاوت است.

اگرچه کاهش درد شایع ترین هدف تزریق داخل مفصلی است،

این تزریقات گاهی برای وارد کردن یک داروی شیمی درمانی مانند دوکسوروبیسین به داخل مفصل درگیر سرطان انجام می شود.

همچنین در آرتریت قارچی برای نابودی این نوع از عفونت می توان از تزریق داخل مفصلی استفاده کرد.

برای کاهش درد تزریقات داخل مفصلی متفاوتی شامل موارد زیر استفاده می شود:
  • کورتیکواستروئیدها: این داروبا کاهش التهاب موضعی عمل می کند.
    اینها با مهار تولید سلول های التهابی که در آسیب حاد و حالت های مزمن ایجاد می شوند، عمل می کنند.
    تزریقات مفصلی غالبا برای درمان آرتروز، نقرس حاد و روماتیسم مفصل زانو (روماتوئید آرتریت)استفاده می شوند.
    اگرچه استفاده طولانی مدت از کورتیکواستروئید به مفصل آسیب پیشرونده وارد می کند.
  • هیالورونیک اسید: این ماده یک ماده طبیعی در مایع مفصلی است که باعث روان سازی حرکت مفصل می شود.
    در آرتروز این مایع به سرعت از بین می رود که این شرایط باعث بدتر شدن اوضاع می شود.
    تزریقات داخل مفصلی با هدف افزایش روان سازی مفصل، کاهش درد و افزایش دامنه حرکتی مفصل انجام می شود.
    نتایج مطالعات بالینی در مورد اثربخشی هیالورونیک اسید متفاوت است.
  • بی حس کننده های موضعی: این مواد گاهی پس از جراحی های آرتروسکوپی جهت کاهش درد داخل مفصل تزریق می شوند.
    اما یک مطالعه نشان داد که آنها می توانند به کندروسیت های داخل مفصل (تنها سلول های داخل مفصلی) آسیب برسانند.
  • بوتاکس (بوتولونیم نوروتوکسین A): بوتاکس باعث کاهش قابل توجه درد در بیماران با آرتروز پیشرفته می شود.
  • PRP (پلاسمای غنی از پلاکت): این ماده از خون کامل تهیه شده و حاوی پلاکت (سلول های خونی لخته ساز) و قسمت مایع خون یعنی پلاسما است.
    تزریق داخل مفصلی PRP باعث کاهش درد و بهبود عملکرد فیزیکی در افراد دچار آرتروز با مکانیسم بازسازی کلاژن داخل مفصل می شود.
    بعضی افراد جواب بهتری می گیرند و در برخی دیگر سرعت پیشرفت آرتروز کاهش می یابد.

ملاحظات پزشکی

دو عارضه مهم همراه با تزریق مفصلی عفونت وواکنش موضعی است. سایر عوارض بسته به نوع داروی تزریقی متفاوت است.

تزریقات داخل مفصلی نباید به عنوان تنها راه درمان آرتروز یا سایر مشکلات مفصلی در نظر گرفته شوند.

آثار درمانی این تزریقات به مرور زمان از بین می روند و آثار منفی بر روی مفصل ممکن است باقی بماند.

هنگام استفاده از کورتیکواستروئیدها، فاصله بین تزریقات نباید کمتر از سه ماه باشد. مدت کاهش درد بسته به نوع استروئید متفاوت است.

تزریق هیالورونیک اسید معمولا به صورت هفتگی سه تا پنج نوبت انجام می شود.

از این داروها می توان برای به تعویق انداختن جراحی تعویض مفصل زانو در بیمارانی که توانایی تحمل استروئید را ندارند یا به درمان های خوراکی پاسخ نداند، استفاده کرد.

 

بوتاکس آسیب کمتری به غضروف می رساند و عوارض اندکی دارد و در درمان موارد پیشرفته آرتروز موثر است.

اگرچه مطالعه بالینی مشخصی در استفاده صحیح از آن موجود نیست.

آثار درمانی می تواند 12 هفته طول بکشد ولی در برخی افراد به کوتاهی 4 هفته می باشد.

PRP عارضه خاصی ندارد ولی آثار درمانی بین افراد مختلف متفاوت است. طول اثر درمانی 6-9 ماه است.

 

 

منبع : سایت verywellhealth

ترجمه شده توسط : دکتر محمد احمدی دستگردی

سکته‌ مغزی

سکته‌ ی مغزی حاد

سکته‌ ی مغزی حاد زمانی رخ می‌دهد که خون رسانی به بخشی از مغز قطع ‌شود و یا کاهش ‌یابد.

در این حالت، اکسیژن و مواد غذایی به بافت مغز نمی رسد و در نهایت سلول‌های مغز در عرض چند دقیقه می‌میرند .

سکته‌ی مغزی حاد یک اورژانس پزشکی است و درمان فوری آن، حیاتی است.

اقدامات اولیه می‌تواند آسیب مغزی وعوارض دیگر را کاهش دهد .

خوشبختانه درحال حاضر نسبت به گذشته، تعداد کمتری از بیماران در نتیجه ی سکته‌ی مغزی حاد می‌میرند.

درمان‌های موثر همچنین می‌توانند به جلوگیری ازنقایص و ناتوانی های ناشی از سکته کمک کنند.

 

علائم سکته‌ی مغزی

در صورت بروز سکته‌ی مغزی در شما و یا اطرافیان، به زمان دقیق شروع علائم توجه کنید

زیرا برخی از گزینه‌های درمانی در فاصله‌ی زمانی کمی از شروع حمله موثر هستند.

علائم شایع سکته‌ی مغزی عبارتند از:
  • مشکل درصحبت کردن و یا درک آنچه دیگران می‌گویند: بیمار ممکن است دچار احساس گیجی شود،
    نتواند درست صحبت کند و متوجه صحبت اطرافیان نشود.
  • فلج و یا بی‌حسی صورت ، بازو و یا پا : ممکن است بی حسی، ضعف و یا فلج ناگهانی در صورت ، دست و یا پا ایجاد شود.
    این علائم اغلب یک طرف بدن را تحت‌ تاثیر قرار می‌دهد.
    سعی کنید دست‌هایتان را همزمان روی سر خود بالا ببرید.
    اگر یک دست شروع به سقوط کند، ممکن است سکته کرده باشید.
    همچنین هنگام لبخند زدن ممکن است گوشه لب در یک سمت کج شود.
  • اختلال بینایی در یک یا هر دو چشم: شامل تاری دید و دوبینی ناگهانی یا از بین رفتن بخشی از میدان دید.
  • سردرد: سردرد ناگهانی و شدید که ممکن است با استفراغ ، گیجی و یا کاهش هوشیاری همراه باشد.
  • اختلال در راه رفتن: شامل تلو‌تلو خوردن و از دست دادن تعادل.

 

چه زمانی به پزشک مراجعه کنید

اگر متوجه هر یک از علائم سکته‌ی مغزی در خود و یا اطرافیان شدید حتی اگر علائم موقت باشند یا به طور کامل ناپدید شوند،

سریعا به مراکز پزشکی مراجعه کنید. ” سریع =FAST “ فکر کنید و موارد زیر را انجام دهید:

  • صورت (Face): از بیمار بخواهید که لبخند بزند. آیا یک سمت صورت کج می شود؟
  • بازو (Arm): از بیمار بخواهید هر دو دستش را بلند کند. آیا یک دست به سمت پایین  میفتد؟ یا یک بازو قادر به بالا رفتن نیست؟
  • صحبت کردن (Speech): از بیمار بخواهید که یک جمله ساده را تکرار کند. آیا گفتار او نامفهوم یا عجیب است؟
  • زمان (Time): اگر این علایم را در فرد مشاهده کردید زمان را از دست ندهید و فورا با اورژانس تماس بگیرید.

با ۱۱۵ تماس بگیرید. منتظر نشوید تا ببینند آیا علائم قطع می‌شوند یا نه.

هر یک دقیقه از زمان برای درمان سریعتر سکته‌ی مغزی ارزشمند است.

هر چه درمان با تاخیر بیشتری از شروع علائم انجام شود، پتانسیل آسیب مغزی و ناتوانی بیشتر خواهد بود.

 

 علل ایجاد سکته‌ ی مغزی حاد

  • دو علت اصلی سکته‌ی مغزی وجود دارد : انسداد یک شریان (سکته‌ی مغزی ایسکمیک) یا نشت و پاره شدن یک رگ خونی (سکته‌ی مغزی هموراژیک).
    برخی افراد ممکن است تنها یک اختلال موقت در جریان خون به مغز داشته باشند
    که به عنوان یک حمله ایسکمی گذرا (TIA) شناخته می‌شود.
  • سکته مغزی ایسکمیک(ناشی از ایجاد لخته): این نوع شایع‌ترین نوع سکته است و زمانی اتفاق می‌افتد
    که انسداد یا تنگی یکی از شریان‌های مغز، باعث کاهش شدید جریان خون مغز (ایسکمی) شود.
    انسداد یا تنگی شریان‌ها می‌تواند ناشی از پلاک‌های چربی و یا ایجاد لخته در عروق باشد.

برخی تحقیقات اولیه نشان می‌دهد که ابتلا به عفونت covid-19 ممکن است علت احتمالی وقوع سکته‌ی مغزی ایسکمیک باشد

اما تحقیقات بیشتری دراین زمینه مورد نیاز است.

 

سکته مغزی هموراژیک (ناشی از پاره شدن عروق مغز)

سکته‌ی مغزی هموراژیک  به دنبال نشت یا پاره شدن یک رگ خونی در مغز ایجاد می‌شود.

خونریزی مغزی می‌تواند ثانویه به شرایطی باشد که بر رگ‌های خونی  تاثیر می‌گذارد.

عوامل مرتبط با سکته‌ی مغزی هموراژیک عبارتند از:

  • فشار خون بالا
  • استفاده‌ی زیاد از داروهای رقیق کننده‌ی خون
  • ایجاد برآمدگی در بخش‌های ضعیف دیواره‌ی عروق (آنوریسم)
  • تروما (مانند یک تصادف خودرو)
  • سکته‌ی مغزی ایسکمیک که به طور ثانویه منجر به خونریزی ‌شود

حمله ایسکمی گذرا(TIA)

حمله ایسکمی گذرا (که گاهی به عنوان یک سکته‌ی مغزی کوچک شناخته می‌شود)

شامل یک دوره موقت از علایمی است که در سکته‌ی مغزی دیده می‌شوند.

حمله ایسکمی گذرا باعث آسیب دائمی نمی‌شود و معمولا براثر کاهش موقتی در تامین خون به بخشی از مغز ایجاد می‌شود که ممکن است

کمتر از پنج دقیقه طول بکشد. همانند سکته‌ی مغزی ایسکمیک،

TIA زمانی رخ می‌دهد که یک لخته باعث کاهش جریان خون به بخشی از مغز شود.

حتی اگر علائم شما برطرف شده و فکر می‌کنید که دچار یک حمله ایسکمی گذرا شده اید

سریعا به پزشک و مراکز درمانی مراجعه کنید. حمله ایسکمی گذرا به این معنی است

که یکی از شریان‌های مغز دچار تنگی و انسداد نسبی شده است و به منزله‌ی یک زنگ خطر برای ابتلا به سکته ی مغزی کامل می‌باشد.

 

عوامل خطر سکته مغزی

عوامل زیادی می‌توانند باعث افزایش خطر سکته‌ی مغزی شوند.

عوامل خطری که به طور بالقوه قابل‌ درمان هستند عبارتند از:

عوامل خطر مربوط به سبک زندگی
  • اضافه‌ وزن یا چاقی
  • بی تحرکی
  • نوشیدن زیاد الکل
  • سیگار کشیدن یا زندگی در کنار فرد سیگاری
  • استفاده از داروهای غیر مجاز مانند کوکائین و متامفتامین

 

عوامل خطر پزشکی
  • فشار خون بالا
  • کلسترول بالا
  • دیابت
  • آپنه‌ی انسدادی خواب
  • بیماری‌های قلبی عروقی از جمله نارسایی قلبی، عفونت دریچه‌های قلب و یا ضربان قلب غیرطبیعی مانند فیبریلاسیون دهلیزی
  • سابقه شخصی یا خانوادگی سکته مغزی، حمله قلبی یا حمله ی ایسکمی گذرا
  • ابتلا به عفونت covid-19

 

عوامل دیگری که با ریسک بالای سکته مغزی در ارتباط هستند عبارتند از

  • سن: افراد با سن ۵۵ سال یا بیشتر نسبت به افراد جوان خطر بالاتری دارند.
  • نژاد: آمریکایی‌های آفریقایی ‌تبار خطر بیشتری نسبت به افراد نژادهای دیگر دارند.
  • جنس: مردان بیشتر از زنان در معرض خطر سکته‌ی مغزی قرار دارند.
    معمولا زنان در سن بالاتری نسبت به مردان دچار سکته‌ی مغزی می شوند
    واحتمال مرگ به دنبال سکته‌ی مغزی در آن‌ها بیشتر از مردان است.
  • هورمون‌ها: استفاده از قرص‌های پیشگیری از بارداری یا درمان‌های هورمونی شامل استروژن، ریسک سکته را افزایش می‌دهند.

 

عوارض سکته مغزی

بسته به این که چه مدت مغز فاقد جریان خون است و چه بخشی از آن تحت‌تاثیر قرار می‌گیرد،

سکته‌ی مغزی می‌تواند منجر به ناتوانی‌های موقت یا دائمی شود.

عوارض ممکن است شامل موارد زیر باشد:

  • فلج و یا ضعف عضلانی: ممکن است یک سمت بدن و یا تنها عضلاتی در صورت و یا دست یک سمت فلج و یا ضعیف شود.
  • اختلال در حرف زدن یا بلعیدن: سکته‌ی مغزی ممکن است کنترل عضلات در دهان و حلق را مختل کند
    و بر توانایی فرد در صحبت کردن، بلعیدن و غذا خوردن تاثیر بگذارد.
    همچنین ممکن است باعث ایجاد مشکل در صحبت کردن یا درک گفتار دیگران و حتی خواندن یا نوشتن شود.
  • اختلال حافظه یا تفکر: بسیاری از افراد به دنبال سکته‌ی مغزی از دست دادن حافظه را تجربه کرده‌اند.
    برخی ممکن است در تفکر، استدلال، قضاوت و درک مفاهیم مشکل داشته باشند.
  • مشکلات عاطفی: مانند مشکل در کنترل احساسات و یا ایجاد افسردگی.
  • درد: ممکن است درد ، بی‌حسی، احساس گز گز و یا دیگر احساسات غیر معمول در بخش‌هایی از بدن که تحت ‌تاثیر سکته قرار گرفته‌اند رخ دهد.
    برای مثال اگر سکته‌ی مغزی بازوی چپ شما را درگیر کرده باشد،
    ممکن است احساس سوزش ناراحت‌کننده‌ای در این بازو داشته باشید.
  • تغییر در رفتار و توانایی مراقبت از خود: افرادی که سکته کرده‌اند ممکن است ناتوان‌تر شوند .
    آن‌ها ممکن است برای انجام کارهای شخصی و روزانه به کمک دیگران نیاز داشته باشند.

 

پیشگیری از سکته‌ ی مغزی حاد

دانستن فاکتورهای خطر سکته‌ی مغزی، پیروی از توصیه‌های پزشکان و اتخاذ سبک زندگی سالم بهترین گام‌هایی هستند

که می‌توانید برای جلوگیری از سکته‌ی مغزی بردارید. اگر سابقه‌ی سکته‌ی مغزی یا حمله‌ی ایسکمی گذرا ( TIA ) داشته باشید،

این اقدامات به جلوگیری از سکته‌ی مجدد کمک می‌کند.

بسیاری از استراتژی‌های پیش‌گیری از سکته‌ی مغزی همان استراتژی‌های پیش‌گیری از بیماری‌های قلبی هستند.

 

به طور کلی، توصیه‌های سبک زندگی سالم شامل موارد زیر می‌شود:
  • کنترل فشار خون بالا: کنترل فشار خون یکی از مهم‌ترین موارد برای کاهش خطر سکته‌ی مغزی می‌باشد.
    در صورت سابقه‌ی قبلی سکته‌ی مغزی، کاهش فشار خون می‌تواند به جلوگیری از سکته‌ی مجدد کمک کند.
    تغییر سبک زندگی سالم و داروها اغلب برای درمان فشار خون بالا مورد استفاده قرار می‌گیرند.
  • مقدار کلسترول و چربی اشباع‌شده را در رژیم غذایی خود کاهش دهید: خوردن کلسترول و چربی کمتر، به ویژه چربی اشباع‌شده و چربی‌های ترانس، باعث کاهش تجمع چربی در شریان‌ها می‌شود. اگر نمی‌توانید کلسترول خود را از طریق تغییرات رژیم کنترل کنید، پزشک ممکن است داروهای کاهش‌دهنده کلسترول تجویز کند.
  • ترک مصرف دخانیات: سیگار کشیدن خطر سکته برای سیگاری‌ها و غیر سیگاری‌های در معرض دود دست‌دوم را افزایش می‌دهد.
    ترک سیگار باعث کاهش خطر سکته‌ی مغزی می‌شود.
  • کنترل دیابت: رژیم غذایی، ورزش و کاهش وزن به کنترل قند خون در یک محدوده سالم کمک می‌کند.
    اگر تغییر سبک زندگی قادر به کنترل دیابت نباشد، باید تحت نظر پزشک داروهای کاهش دهنده‌ی قند خون مصرف کنید.
  • کنترل وزن: اضافه‌وزن باعث تشدید عوامل خطر سکته‌ی مغزی مانند فشار خون بالا، بیماری‌های قلبی-عروقی و دیابت می‌شود.
  • استفاده از میوه‌ها و سبزیجات در رژیم غذایی: رژیم غذایی روزانه با مصرف کافی میوه یا سبزیجات می‌تواند خطر سکته را کاهش دهد.
    رژیم غذایی مدیترانه‌ای، که بر روغن زیتون، میوه، آجیل، سبزیجات و غلات کامل تاکید دارد، ممکن است مفید باشد.
  • ورزش:

    ورزش هوازی خطر سکته‌ی مغزی را از راه‌های مختلف کاهش می‌دهد. ورزش به کنترل فشار خون کمک می کند،
    سطح کلسترول خوب را بالا می‌برد و سلامت کلی رگ‌های خونی و قلب را بهبود می‌بخشد.
    هم چنین به کاهش وزن، کنترل دیابت و کاهش استرس کمک می‌کند.
    حداقل میزان توصیه شده برای ورزش، ۳۰ دقیقه فعالیت بدنی متوسط – مانند پیاده‌روی، شنا یا دوچرخه‌سواری – در بیشتر روزهای هفته می باشد.

  • کاهش مصرف نوشیدنی‌های الکلی: مصرف زیاد الکل احتمال فشار خون بالا، سکته‌ی مغزی ایسکمیک و هموراژیک را افزایش می‌دهد.
    الکل همچنین ممکن است با دیگر داروهایی که مصرف می‌کنید تداخل داشته باشد.
  • درمان آپنه‌ی انسدادی خواب: در آپنه‌ی انسدادی خواب، تنفس به مدت کوتاهی در طول خواب متوقف می‌شود.
    در صورت وجود نشانه های آپنه‌ی انسدادی خواب، پزشک با انجام تست بررسی خواب به تشخیص قطعی می‌رسد.
    درمان شامل وسیله‌ای است که در هنگام خواب از طریق ماسک، فشار مجاری تنفسی را مثبت نگه می‌دارد و مانع از وقفه‌ی تنفس می‌شود.
  • عدم مصرف داروها و مواد غیر مجاز: برخی داروهای غیرمجاز مانند کوکائین و متامفتامین با سکته‌ی مغزی ایسکمیک و حملات ایسکمی گذرا (TIA) مرتبط هستند.

 

استفاده از داروها برای پیشگیری از سکته‌ ی مغزی حاد

در صورت سابقه‌ی قبلی سکته‌ی مغزی یا حملات ایسکمی گذرا(TIA) و یا در افرادی که در معرض خطر برای سکته‌ی مغزی هستند
ممکن است توسط پزشک داروهایی برای پیشگیری از ایجاد لخته و یا خونریزی در عروق مغز تجویز شود.
مصرف این داروها باید تحت نظارت پزشک باشد و از مصرف خودسرانه‌ی دارو اجتناب شود.

 

در پایان، مجددا تاکید می‌شود در صورت بروز علائم سکته‌ی مغزی در خود و یا اطرافیانتان، هرچه سریعتر به مراکز درمانی مراجعه کنید.
زیرا درمان سریع در سه ساعت ابتدایی شروع علائم نقش زیادی در بهبود علائم و کاهش ناتوانی های بعدی دارد.

 

 

 

منبع : سایت mayoclinic

ترجمه شده توسط : دکتر روژین نیک رای

برنامه ورزشی تضمینی برای تناسب اندام (کاهش وزن)

برنامه ورزشی تضمینی برای تناسب اندام (کاهش وزن)

 

برنامه ورزشی تضمینی برای تناسب اندام (کاهش وزن) سخت‌ترین و مهم‌ترین گام در یک برنامه ورزشی، شروع به کار است.

افراد اغلب سعی می‌کنند با یک برنامه شدید خود را درگیر کنند و فکر می‌کنند که این کار باعث می شود سریع‌ترنتیجه بگیرند.

اما اگر مدت زمان زیادی زمان ورزش کرده باشید می دانید که  یک برنامه ی آهسته و ثابت، موثرترین و مطمئن‌ ترین راه برای شروع است.

 

شما به یک برنامه کار ساز نیاز دارید تا سبک زندگی خود را از بی تحرکی به افزایش  فعالیت بدنی تغییر دهید.

اگر سابقه یک مشکل طبی  از قبیل فشار خون بالا، دیابت، سابقه بیماری قلبی یا مصرف سیگار دارید،

باید قبل از شروع هر فعالیت فیزیکی شدید با پزشک خود تماس بگیرید.

پیروی از برخی دستورالعمل‌های اساسی می‌تواند به شما کمک کند.

یک برنامه ورزشی تدوین کنید که از شما در برابر بیماری و ناتوانی محافظت ‌کند و اطمینان بخش یک زندگی سالم و مستقل باشد.

 

خود را برای موفقیت آماده کنید

هدف شما ایجاد یک روتین ورزشی است که از آن لذت ببرید.

دقت کنید که اولین جلسات فعالیت شما درعین سرگرم‌کننده بودن خسته‌کننده نباشند.

به بدن خود فرصت بدهید تا به آن عادت کند.

زمان زیادی را صرف گرم کردن و سرد کردن با استفاده از تمرینات کششی و نرمش کنید.

 

 

انتخاب فعالیت‌های ورزشی

برخی افراد ترجیح می‌دهند در خانه ورزش کنند. این بسیار اقتصادی‌تر و راحت‌تر از پیوستن به یک باشگاه ورزشی یا گذراندن کلاس‌های ورزش است.

با این حال برای اینکه در خانه ورزش کنید، باید با انگیزه باشید تا با برنامه ورزشی تضمینی برای تناسب اندام (کاهش وزن) خود هماهنگ شوید.

ورزش کردن در یک باشگاه ورزشی یک انتخاب خوب برای کسانی است که از بودن با دیگران لذت می برند.

 

از امتیاز های آن داشتن طیف وسیعی از گزینه‌های تمرین، تجهیزات، کلاس‌های تناسب اندام و استفاده از مربیان شخصی  می باشد.

با این حال هزینه آن بیشتر از ورزش کردن در خانه است.

در هر صورت چه در خانه ورزش کنید و چه در باشگاه، فعالیت‌هایی را انتخاب کنید که بتوانید به راحتی در طول سال ادامه دهید.

سعی کنید هر دو گزینه ورزش در خانه و فضای باز را داشته باشید.

به این ترتیب شرایط آب و هوا و یا کسالت به راحتی باعث سرباز زدن از ورزش تان نمی شود.

 

 

داشتن تجهیزات مناسب برنامه ورزشی تضمینی برای تناسب اندام (کاهش وزن)

کفش‌های ورزشی مناسب می‌توانند باعث افزایش عملکرد ورزشی و جلوگیری از آسیب شوند.

کفشی انتخاب کنید که راحت باشد، حمایت خوبی داشته باشد و باعث تاول و یا پینه نشود.

بهتر است کفش های خود را از فروشگاهی بخرید که فروشندگان آن در مورد کفش‌های ورزشی برای انواع مختلف پا مطلع هستند.

  • تجهیزات خانگی : اگر تصمیم دارید بخشی از خانه ی خود را برای ورزش کردن اختصاص دهید،
    قبل از خرید تجهیزات ورزشی حتما آن ها  را امتحان کنید. این کار را می‌توان در فروشگاه و یا در یک مرکز ورزشی محلی انجام داد.
    کتابخانه‌ها و فروشگاه های آنلاین طیف وسیعی از ویدیوهای ورزشی دارند که می‌توانید قبل از خرید از آن‌ها استفاده کنید.
  • تکنولوژی جدید:  اگر شما با تکنولوژی انگیزه پیدا می کنید محصولات زیادی وجود دارد که می‌تواند باعث پیشرفت برنامه تناسب اندام شما شود.
    اپلیکیشن های تناسب اندام برای دستگاه‌های هوشمند(مثل تلفن همراه یا تبلت) بسیار مشهور شده‌اند.
    برای مثال برنامه‌های تناسب اندام می‌توانند مسیرهای دویدن / پیاده‌روی جدید  را نشان دهند،
    مسافت طی شده را بررسی کند و یا تمرین‌های جدیدی را به شما آموزش دهند.

 

یک نمایشگر ساده ضربان قلب می تواند ضربان قلب شما را در طی ورزش اندازه‌گیری ‌کند و به شما کمک ‌کند.

با بهبود ظرفیت قلبی عروقی، پیشرفت خود را پی‌گیری کنید. یک مچ بند بررسی کننده تناسب حتی می‌تواند اطلاعات بیشتری را به شما بدهد.

مثلا ً تعداد قدم های روزانه و میزان کالری که سوزانده می‌شوند.

 

همچنین می تواند یک برنامه آموزشی ارائه کرده و به عنوان یک گزارش آموزشی روزانه عمل ‌کند.

بازی‌های ورزشی ویدیویی  نیز گزینه‌ ی مناسبی برای برخی از افراد هستند.

بازی‌های ویدیویی شدید نیز می‌توانند تناسب اندام شما را بهبود بخشند، تا زمانی که به طور فعال این کار را انجام دهید.

 

  • یک برنامه ی تمرینی متوازن:

 یک برنامه تمرینی اصولی برای کسب بهترین نتیجه  از سه عنصر اصلی تشکیل شده‌است :

  1. تمرینات هوازی
  2. تمرینات کششی
  3. تمرینات قدرتی
  • تمرین هوازی:

ورزش هوازی باعث بهبود سلامتی قلب , ریه‌ها و سیستم عروقی شما می‌شود.

هم چنین با سوزاندن کالری بیشتر به کاهش وزن کمک می کند.

شدت ورزش هوازی باید به حدی باشد تا باعث افزایش مناسب ضربان قلب شود.

هدف حفظ ضربان قلب برای مدت‌زمان کافی است و بستگی به میزان تناسب اندام فرد دارد.

 

یک دستورالعمل کلی این است  که 20 تا 30 دقیقه در روز و سه‌تا چهار روز در هفته ورزش هوازی انجام دهید.

نمونه‌هایی از ورزش هوازی شامل پیاده‌روی , دویدن و دوچرخه‌سواری است.

بسیاری از افراد ترجیح می‌دهند در تهیه برنامه ورزشی تضمینی برای تناسب اندام (کاهش وزن) از تجهیزاتی مانند ماشین‌های پارو زدن , پله بالا رفتن یا تردمیل استفاده کنند.

 

  • تمرین کششی:

حرکات کششی باعث افزایش دامنه حرکت مفاصل و بهبود حرکات می شود.

همچنین به کاهش تنش و درد عضلانی کمک می‌کنند و احتمال آسیب را کاهش می‌دهد. در پایان هر جلسه تمرین، کشش اندام های فوقانی و تحتانی باید انجام شود.

اگرافزایش انعطاف‌پذیری یکی از اهداف تناسب اندام شما باشد، فعالیت‌های خاص مثل یوگا و تای چی به شما کمک میکند.

 

  • تمرین قدرتی:

تمرینات قدرتی برای افزایش استقامت ماهیچه‌ها و استخوان‌ها خوب است و خطر آسیب دیدن را کاهش می‌دهند.

علاوه بر این، افزایش تود عضلانی به بدن شما کمک می‌کند کالری بیشتری را در زمان استراحت بسوزاند.

همچنین انجام فعالیت‌های روزمره را آسان‌تر می‌کند.

رایج‌ترین روش‌ تمرینات قدرتی شامل استفاده از  وزنه، دستگاه های بدن سازی و همچنین انجام تمریناتی است که از وزن بدن استفاده می‌کنند ( شنا رفتن ).

اگر در این زمینه تازه کار هستید , راهنمایی از یک مربی شخصی و یا برنامه آنلاین می‌تواند به شما کمک کند که درست ورزش کنید و کمتر آسیب ببینید.

 

  • متمرکز شدن روی برنامه ورزشی:

با تمرکز بر روی تمرین کردن به سمت اهداف تناسب اندام خود پیش بروید.

در نظر بگیرید که روند پیشرفت خود را با یک نمودار ساده دنبال کنید،

مثلا تعداد دقایقی که هر روز تمرین می‌کنید یا وزن، تعداد تکرار و ستهای وزنه زدن را یادداشت کنید.

برنامه ورزشی تضمینی برای تناسب اندام (کاهش وزن)

 

 

کارهایی هست که می‌توانید انجام دهید تا در انجام برنامه ورزشی خود استوار بمانید:

  • ورزش را با تغییر در تمرین های روتین خود جذاب نگه دارید. تمرینات هوازی را در یک روز انجام دهید
    و تمرین قدرتی را در روز بعد. آن ها را با فعالیت‌های مختلف مانند پیاده‌روی، دوچرخه  سواری، یک کلاس ورزش و یا کار در باغچه ترکیب کنید.
  • اگر درد عضله دارید ورزش کردن را متوقف نکنید.
    درد عضلانی روز بعد از ورزش معمول است و اغلب در شروع برنامه ورزشی و یا بعد از افزایش شدت ورزش ایجاد می شود.
    به دنبال برنامه ورزشی منظم درد عضلانی از بین می رود. در صورت درد و تورم شدید ورزش را متوقف  و استراحت کنید.
  • ورزش کردن با یک دوست اغلب به هر دو نفر کمک می‌کند تا با انگیزه ی بیشتری برنامه ورزشی خود را دنبال کنند.
  • زمانی از روز را برای ورزش انتخاب کنید که برایتان راحت باشد.
    در وسط روز و گرم‌ترین ساعات ورزش نکنید. سعی کنید  با فاصله ی کمی به دنبال غذا خوردن، تمرین نکنید.
  • برنامه تناسب اندام خود را متوقف نکنید زیرا فواید حاصل از ورزش بعد از دو هفته کاهش می‌یابد و در ۲ تا ۸ ماه از بین می رود.
  • بعد از دستیابی به هر کدام از اهداف ورزشی که تعیین کرده اید، خودتان را تشویق کنید.

 

 

 

منبع : سایت orthoinfo 

ترجمه شده توسط : دکتر روژین نیک رای

ورزش هوازی (ایروبیک)

ورزش هوازی (ایروبیک)

اگرچه اکثر افراد معمولا با هدف کاهش وزن به دنبال ورزش هوازی (ایروبیک) می روند،

اما فواید ورزش هوازی برای سلامتی، فراتر از کمک به کنترل وزن تان است.

ورزش هوازی منظم می‌تواند از ابتلا به مشکلات جدی مانند بیماری های قلبی، فشارخون بالا، سکته مغزی، دیابت و برخی سرطان‌ها جلوگیری کند.

 

ورزش هوازی همچنین باعث کاهش فشار خون می شود، استخوان‌ها را محکم تر می کند،

قدرت عضلانی و انعطاف‌ پذیری را بهبود بخشد و خطر سقوط را کاهش می دهد. روحیه افراد را بهبود می بخشد

و بر اساس تحقیقات ممکن است به بهبود حافظه و دیگر عملکردهای ذهنی کمک کند.

 

تمرینات هوازی معمول شامل پیاده‌روی، دویدن، دوچرخه‌سواری، شنا کردن، اسکی

و هر فعالیتی است که باعث حرکت وافزایش میزان ضربان قلب شود.

برای رسیدن به بهترین نتیجه، ورزش هوازی (ایروبیک) باید با تمرین‌های انعطاف‌پذیری و تمرین های قدرتی برای ایجاد یک برنامه متناسب و متعادل ترکیب شود.

 

ورزش هوازی (ایروبیک) چیست ؟

این ورزش از حرکات موزون و ریتمیک گروه‌های عضلانی بزرگ برای تقویت قلب و ریه ها استفاده می‌کند.

زمانی که ورزش می‌کنید، ماهیچه‌ها بیشتر از زمان استراحت به خون غنی از اکسیژن نیاز دارند

درنتیجه  ضربان قلب سریع‌تر می‌ شود تا نیاز عضلات را تامین کند.

 

تناسب هوازی

برای تقویت سیستم قلبی-عروقی، ورزش هوازی باید به مدت طولانی (به طور ایده‌آل ۲۰ تا ۶۰ دقیقه)  وبا شدت کافی (که ضربان قلب را افزایش دهد) انجام شود.

یکی از موثرترین راه‌ها برای تعیین شدت ورزش، سنجش تعداد ضربان قلب است.

ضربان قلب، بر اساس تعداد در دقیقه (bpm) اندازه‌گیری می‌شود

و می‌توانید آن را به صورت دوره‌ای در طول ورزش با لمس نبض در مچ دست یا روی گردن اندازه گیری کنید.

 

بدین منظور تعداد نبض در ۱۰ ثانیه را شمرده و در ۶ ضرب کنید.

یک جایگزین کارآمد برای بررسی نبض استفاده از مانیتور ضربان قلب است که ضربان قلب را در طول ورزش نشان می‌دهد.

به طور کلی برای افزایش تناسب هوازی، شدت ورزش باید به حدی باشد تا به محدوده ضربان قلب هدف خود برسید.

 

ضربان قلب هدف به ۶۰ تا ۸۰ درصد از حداکثر ضربان قلب گفته می شود.

یک فرمول کلی برای تعیین میزان ضربان قلب حداکثر این است که سن خود را از 220 کم کنید.

( برای مثال، حداکثر ضربان قلب در یک فرد ۵۰ ساله ۱۷۰ است و محدوده ضربان قلب هدف بین ۱۰۲ تا ۱۳۶ است ).

در هنگام ورزش، ضربان قلب خود را کنترل و سعی کنید آن را در محدوده ضربان قلب هدف خود نگاه دارید.

علاوه بر چک کردن ضربان قلب، به وضعیت خود در حین ورزش توجه کنید.

ورزش هوازی (ایروبیک) باید چالش برانگیز باشد اما نباید به حدی شدید باشد که شما را مجبور به توقف ورزش کند.

 

دستورالعمل ورزش هوازی (ایروبیک)

یک راهنمای موثر و ایمن برای بهبود عملکرد هوازی باید شامل فرکانس (تعداد روزهای ورزش در هفته)،

شدت و طول مدت ورزش باشد:

  • فرکانس: ۳ تا ۴ بار در هفته
  • شدت: به اندازه کافی برای رسیدن به محدوده ضربان قلب هدف
  • مدت: حداقل ۲۰ دقیقه بدون توقف

 

شروع ورزش هوازی

در صورت ابتلا به یک بیماری مزمن، اضافه‌ وزن، مصرف سیگار، سن میانسالی یا بیشتر  و اگر تا به حال ورزش نکرده اید

قبل از شروع هر برنامه ورزشی با پزشک خود مشورت کنید.

برای اینکه با انگیزه بمانید و به برنامه ی  ورزشی خود متعهد باشید، فعالیتی را انتخاب کنید که از آن لذت می‌برید.

 

ورزش هوازی تنها دویدن یا پیاده‌ روی نیست – گستره وسیعی از فعالیت‌هایی که ضربان قلب را افزایش می‌ دهند وجود دارد.

اگر از زمانی که ورزش می کرده اید زمان زیادی گذشته است،

می توانید تنها با ۵ تا ۱۰ دقیقه ورزش روزانه، تناسب خود را دوباره بدست آورید.

 

یک راه برای شروع این است:

  • ۵ دقیقه گرم کردن
  • ۵ دقیقه تمرینات هوازی
  • ۵ دقیقه سرد کردن

این برنامه ی روتین را هفته‌ای چند بار تکرار کنید. به تدریج زمان ورزش هوازی (ایروبیک) را افزایش دهید وبه حداقل 2۰ دقیقه در هر جلسه تمرین برسانید.

 

شیوه زندگی سالم

این مقاله به برخی دستورالعمل‌های کلی برای کمک به شما در بهبود تناسب هوازی و افزایش فواید سلامتی مرتبط با آن کمک می‌کند.

از آنجا که  نیازها و نگرانی های سلامتی افراد مختلف با هم متفاوت است، توصیه های گفته شده ممکن است بهترین رویکرد برای شما نباشند.

مهم‌ترین نکته این است که ورزش را به روتین های روزانه خود وارد کنید و به آن پایبند باشید.

تحقیقات اخیر نشان می‌دهد که ورزش با شدت متوسط به مدت ۳۰ دقیقه در بیشتر روزهای هفته  برای سلامتی مفید است.

 

این ۳۰ دقیقه را می‌توان در یک نوبت انجام داد و یا به دوره های کوتاه تر تقسیم کرد.

یک پیاده‌روی سریع ۱۰ دقیقه‌ای  ۳ بار در روز فقط یک راه برای شروع زندگی سالم‌تر و متناسب‌ تر است.

در کنار ورزش منظم و ورزش هوازی (ایروبیک) ، از نقش تغذیه سالم در سلامتی خود غافل نشوید.

تغذیه سالم جز جدایی ناپذیر یک زندگی سالم است.

 

 

 

منبع : سایت orthoinfo 

ترجمه شده توسط : دکتر روژین نیک رای

تناسب اندام برای کودکان

تناسب اندام برای کودکان

 

سطح تناسب اندام در میان کودکان در حال کاهش است.فقط یک نفر از 4 بچه مدرسه ای همه روزه از فعالیت فیزیکی کافی برخوردار است.

تعداد کودکانی که اضافه وزن دارند سریعا در حال افزایش است.تقریبا 37 درصد از بچه مدرسه ای های 6 تا 11 ساله چاق هستند.

کودکان باید همه روزه حداقل 35 تا 60 دقیقه ورزش کنند،

بدون ورزش آنها فرصت ساختن استخوان های محکمی که بعدا در طی زندگی به آن نیاز پیدا خواهند کرد را از دست می دهند.

آکادمی جراحان ارتوپدی آمریکا از طریق کمپین خودش “بلند شو،تنبلی را کنار بگذار،بجنب”به همه کودکان یادآوری می کند که فعال باشند و تحرک کافی داشته باشند.

 

فعالیت فیزیکی کودکان مهم است

اگر شما استخوان های محکمی می خواهید،باید از آن ها استفاده کنید.استخوان بافت زنده ای است.

که برای استحکام نیاز به فعالیت و تحمل وزن دارد.

فعالیتی که طی آن بدن برخلاف نیروی جاذبه تلاش می کند و پاها و زانوها وزن یک شخص را تحمل می کنند.

این فعالیت ها باعث می شوند که استخوان ها سلول های بیشتری را بسازند و محکم تر شوند.

همه افراد در کل حیات خودشان به این گونه فعایت نیاز دارند.

 

فعالیت قلبی عروقی

فعالیت فیزیکی منظم علاوه بر ساختن استخوان های محکم تر،قلب و شش ها رو تقویت می کند،فشار خون را کاهش می دهد،

انعطاف پذیری و استحکام ماهیچه ها را  بهبود می بخشد،میزان استرس و افسردگی را کاهش می دهد،به کنترل وزن کمک می کند و کیفیت خواب را بهبود می بخشد.

 

رژیم غذایی سالم مهم است

دوران کودکی زمان مهمی برای توسعه عادات غذایی که از سلامت استخوان حمایت می کند تلقی می شود.

کلسیم عنصر مهمی در استخوان های سالم به حساب می آید.استئوپروزیس نوعی بیماری است که بعدا طی حیات فرد رخ می هد و کلیسم بدن را تحلیل می برد.

جوانان روزانه می توانند با ذخیره کردن رسوبات حداقل 1300میلی گرم از کلسیم در مراکز ذخیره سازی استخوان خودشان به پیشگیری از استئوپروزیس کمک کنند.

کلسیم در غذاهای روزانه وجود دارد.اینها شامل شیر،ماست و پنیر و سبزیجات برگ دار نظیر بروکلی و اسفناج می شوند.

 

شروع کردن

شروع کردن، سخت ترین مرحله در هر برنامه ورزشی است.اما مهم ترین مرحله محسوب می شود.

شروع آرام و حرکت یکنواخت بهترین راه برای شروع به منظور بهبود تناسب کلی اندام تلقی می شود.

 

با انواعی از فعالیت های فیزیکی شروع کنید.

فعالیت های متنوع و سرگرم کننده ای را در کل طول سال انتخاب کنید.

به منظور آماده شدن،زمان زیادی را در نظر بگیرید.گرم کردن و سرد کردن،بدن شما را آماده می کند تا فعال شود.

قدم زدن،خم شدن و تمرین های کششی آهسته را امتحان کنید. تمرین های انعطاف پذیری به پیشگیری از آسیبات کمک می کنند.

اطمینان داشته باشید و به طور یکنواخت به ورزش بپردازید.به تدریج به سمت اهداف متناسب سازی اندام گام بردارید.

 

تناسب اندام برای کودکان

وابستگی به بازی های کامپیوتری و عدم تحرک کافی عامل بیماری های جدی در کودکان است.

نکاتی برای تناسب اندام کودکان

برنامه ریزی کنید که که هر روز به مدت 30 دقیقه فعال باشید.

این برنامه ریزی به دوره های کوتاه تری قابل کاهش است.15 دقیقه قدم بزنید و 20 دقیقه ورزش کنید.

روزانه دقایقی را به انجام هر حرکت ورزشی خاص اختصاص دهید.به منظور تقویت پاها،کفل ها و طناب تحتانی،تند قدم زدن،آرام دویدن یا پیاده روی را امتحان کنید.

تمرینات ورزشی می توانند سرگرم کننده باشند.ورزش های مختلف را امتحان کنید

(نظیر فوتبال ،بیس بال و بسکتبال)رقص،تمرین های ایروبیک،بالا رفتن از پلکان،تنیس،اسکی،کاراته،بولینگ.

نکاتی برای والدین

تمرین های ورزشی در تناسب اندام برای کودکان می توانند سرگرم کننده باشند.

به جای برنده شدن روی سرگرم کننده بودن تمرینات ورزشی تاکید کنید.

الگو باشید.در دوچرخه سواری،توپ بازی یا پیاده روی طولانی به کودکان ملحق شوید.

از فعالیت فیزیکی به عنوان یک پاداش استفاده کنید.یک سفر خانوادگی به پارک برنامه ریزی کنید.

ورزش را در برنامه روتین روزانه همه افراد بگنجانید.

کارهای روزمره ای نظیر جمع آوری برگ ها،نقاشی یا بیرون بردن سگ راه های بی نظیری برای افزایش فعالیت های فیزیکی هستند.

فعالیت فیزیکی را برنامه ریزی کنید.در سرتاسر روز 10 تا 15 دقیقه به برنامه ریزی فعالیت های ورزشی فکر کنید.

فعال بودن را سخت نگیرید.مناطق سرپوشیده را برای فعالیت ورزشی انتخاب کنید.

فعال بودن را سرگرم کننده تصور کنید.اسباب بازی ها و هدایایی که فعالیت فیزیکی را افزایش می دهند انتخاب کنید.

 

 

 

منبع : سایت orthoinfo 

ترجمه شده توسط : دکتر لیلا باقرزاده

شروع برنامه ورزشی قدرتی

شروع برنامه ورزشی قدرتی

 

شروع برنامه ورزشی قدرتی یک برنامه ورزشی برای اینکه بهترین نتیجه را داشته باشد باید شامل سه بخش باشد:

  1. تمرین هوازی
  2. ورزش های کششی
  3. تمرینات قدرتی

در ورزش های قدرتی برای افزایش کار عضلات، مقاومت به حرکات اضافه می شود تا در طول زمان عضلات قوی تر شوند.

شایع ترین شیوه های تمرینات قدرتی عبارتند از :
  • استفاده از دستگاه های بدنسازی
  • وزنه
  • انجام ورزش هایی که با کمک وزن بدن انجام می شوند (مثل شنا رفتن).

 

فواید تمرینات قدرتی

تمرینات قدرتی باعث افزایش قدرت و تحمل عضلات در کنار افزایش قدرت استخوانها می شود

در نتیجه تعادل و هماهنگی بدن بیشتر شده و میزان آسیب کمتر می گردد و انجام فعالیت های روزانه آسانتر می شود.

با افزایش سن بطور طبیعی توده ی عضلانی بدن کاهش می یابد که باعث کاهش متابولیسم بدن می گردد.

داشتن حجم عضلات بیشتر باعث می شود بدن حتی در حالت استراحت هم کالری بیشتری بسوزاند.

بنابراین افزایش حجم عضلات یک فاکتور مهم درکنترل وزن به حساب می آید.

سبک

تجهیزات مورد نیاز برای تمرینات قدرتی

شروع برنامه ورزشی قدرتی معمولا با استفاده از وزنه های آزاد و یا دستگاه های بدنسازی انجام می شوند که هردو برای بهبود قدرت و توان عضله مفیدند.

وزنه ها ارزانتر هستند و براحتی برای تیپ های بدنی متفاوت استفاده میشوند

و شامل دمبل، هالتر  و Weight bench  (نیم کت برای پرس سینه) هستند.

 

دستگاه های بدنسازی نسبت به وزنه ها ایمن تر هستند چون موقعیت بدن و وزنی که بلند می کنید بهتر کنترل می شوند.

انواع مختلفی از دستگاه های بدنسازی با اهداف چندگانه وجود دارند اما اکثر آن ها تنها برای تقویت یک گروه عضلانی خاص طراحی شده اند.

برای تمرینات قدرتی همچنین می توان از تیوپ های مقاومتی ، توپ های تعادلی و البته وزن بدن برای ایجاد مقاومت استفاده کرد.

تجهیزات مختلف باعث تقویت عضلات از راه های متفاوت می شوند.

بنابراین استفاده از چندین روش، نتایج بهتری دارد و انگیزه ورزش را بیشتر می کند.

 

شروع یک تمرین مقاومتی

 

  • ایمنی در ورزش

در صورت وجود بیماری مزمن، اضافه وزن، مصرف سیگار، محدوده سنی میانسال یا بالاتر و در صورتیکه تابحال ورزش نکرده اید،

قبل از شروع هر برنامه ورزشی قدرتی با پزشک خود ملاقات کنید.

تمرینات قدرتی فواید زیادی دارند اما اگر اشتباه انجام شوند، شما را در معرض آسیب قرار می دهند.

در صورتیکه به باشگاه می روید از یک مربی بخواهید تا روش صحیح استفاده از وزنه ها و دستگاه های بدنسازی را به شما نشان دهد.

 

شروع برنامه ورزشی قدرتی

شروع برنامه ورزشی قدرتی

 

برای بسیاری از افراد شرکت در کلاس های گروهی برای یادگیری تمرینات قدرتی و انجام درست آن ها مفید می باشد.

برخی افراد ترجیح می دهند در خانه ورزش کنند پس بهتر است در ابتدای کار چند جلسه در حضور مربی تمرین کنند

تا روش های صحیح را بیاموزند. یک مربی همچنین می تواند در طراحی برنامه قدرتی کمک کند.

استفاده از ویدئوهای ورزشی در منزل هم برای شروع کار می تواند مفید باشد.

 

  • اصول برنامه قدرتی مفید

اصول کلی برای بهبود قدرت، شامل تمرین گروه های عضلانی بزرگ حداقل دو بار در هفته می باشد.

مثلا می توانید دو روز در هفته روی عضلات کل بدن کار کنید یا مثلا تمرینات مربوط به اندام های فوقانی و تحتانی را در روزهای جدا از هم انجام دهید.

بعد از تمرین روی یک گروه عضلانی خاص (مثلا شانه) از استراحت کافی آن عضلات مطمئن شوید.

بین دو جلسه تمرین روی یک گروه عضلانی، باید یک روز کامل فاصله باشد. بنابراین اگر در یک روز روی کل عضلات بدن کار می کنید،

روز بعد تمرین باید استراحت کنید یا به تمرینات هوازی بپردازید.

برنامه تمرینی شما باید شامل تمامی عضلات بزرگ و اصلی باشد. عدم تعادل عضلانی (ایمبالانس) از علل مهم آسیب می باشد.

 

تمرینات استاندارد شامل 3 ست با 12 تکرار برای تمرین قدرتی موثر می باشد اما در صورت نداشتن زمان کافی،

قدرت عضله با تعداد کمتر هم افزایش می یابد. مطالعات اخیر نشان می دهد

بیشترین تاثیر بین 15-12 تکرار می باشد تا زمانیکه عضله به مرحله خستگی برسد.

بدون توجه به تعداد ست ها، سنگین ترین وزنه ممکن را انتخاب کنید که باعث خستگی عضله در 12-15 تکرار شود.

با آسان تر شدن تمرین به تدریج میزان مقاومت را زیاد کنید.

هر چقدر که عضلات قویتر می شوند ممکن است تخمین میزان افزایش قدرت مشکل تر شود.

بهتر است تمرینات جدید را به برنامه خود اضافه کنید تا برنامه شما موثر، انگیزه بخش و با طراوت شود.

 

 

 

منبع : سایت orthoinfo 

ترجمه شده توسط : دکتر روژین نیک رای

ورزش چند مهارتی یا متقابل (cross training)

ورزش چند مهارتی یا متقابل (cross training)

 

ورزش چند مهارتی یا متقابل (cross training) روشی برای تغییر برنامه تمرینی شما با ترکیب انواع مختلف فعالیت های ورزشی است.

مهم است که ورزش شما، انواع تمرینات را شامل شود. تمرینات بدون تغییر و تنوع،

خطر ابتلا به صدمات ناشی از فشار مکرر یا استفاده بیش از حد را افزایش می دهد.

 

تمرین چند مهارتی ایده آل شامل ورزش های قلبی عروقی، تمرینات قدرتی و تمرینات انعطاف پذیری مانند یوگا یا پیلاتس است.

تمرین متقابل مزایای مختلفی دارد، از جمله بهبود مهارت، افزایش چابکی و تعادل، تقویت انعطاف پذیری در

برنامه های ورزشیو ایجاد فرصت برای ادامه تمرین در شرایط مصدومیت.

مهمترین مزیت تمرین متقابل این است که خطر آسیب دیدگی را کاهش می دهد،

به این معنی که گروه های عضلانی خاصی کار میکنند؛ در حالی که گروه های عضلانی دیگر استراحت می کنند.

 

فواید ورزش های متقابل

 

انجام ورزش های متقابل ورزشی روشی متداول در ورزش است. این امر، مزیت های مختلفی دارد ( هم در ورزشکاران حرفه ای و هم در افراد آماتور جهت بهبود آمادگی جسمانی)

  • ورزش متقابل به شما امکان می دهد عضلات تمام بدن را به کار گیرید.
    از آنجا که شما همیشه از عضلات یکسان استفاده نمی کنید
    (برخلاف زمان شرکت در فعالیت های ورزشی که فعالیت ثابتی انجام می دهید) آسیب های کمتری را تجربه می کنید.
  • گنجاندن انواع فعالیت ها در برنامه آمادگی جسمانی به جلوگیری از خستگی
    و کسالت کمک می کند و به شما کمک می کند تا برنامه ورزشی را ادامه دهید.
  • فعالیت گروه های مختلف عضلانی به بدن شما کمک می کند تا راحت تر با فعالیت های جدید سازگار شود.
  • اگر مصدوم شدید، مجبور نخواهید شد از کل برنامه ورزشی خود دست بکشید یا روال تمرین خود را قطع کنید
    و می توانید بر اساس پیشنهادات پزشک خود، فعالیت های خود را تغییر دهید یا جایگزین کنید.

 

ورزش چند مهارتی یا متقابل (cross training)

ورزش را از امروز شروع کنیم

نحوه انجام تمرین های ورزش چند مهارتی یا متقابل (cross training)

 

قبل از شروع برنامه ورزشی جدید، با پزشک خود صحبت کنید و اطمینان حاصل کنید که آن ورزش برای شما بی خطر است.

برخی فعالیت های ورزشی برای افرادی که محدودیت های جسمی خاصی دارند مناسب نیست.

تمام برنامه های بدنسازی مؤثر دارای سه مؤلفه است:

برای به دست آوردن بیشترین فایده از ورزش، باید در اکثر روزها حداقل 30 دقیقه فعالیت ورزشی با شدت متوسط انجام دهید.

شما می توانید 30 دقیقه فعالیت را در دوره های کوتاه تر تقسیم کنید (مثلا در سه نوبت ده دقیقه ای انجام دهید).

هنگام تهیه یک برنامه ورزش چند مهارتی یا متقابل (cross training)، ابتدا باید در نظر بگیرید که قادر به انجام چه نوع فعالیتهایی هستید.

 

به یاد داشته باشید که فعالیت بدنی محدود به ورزش هایی مانند دویدن یا وزنه برداری نیست.

رقص، باغبانی و کارهای خانگی نیز فعالیت بدنی به حساب می آید.

اطمینان حاصل کنید که لیست فعالیت های شما شامل تمرینات هوازی، قدرتی و انعطاف پذیری است.

فعالیت هایی را انتخاب کنید که هم راحت و هم لذت بخش باشند.

 

نمونه یک برنامه ورزشی چند مهارتی

 

یک برنامه ورزشی متقابل هفتگی، می تواند به شرح زیر باشد:

  • ورزش هوازی: سه بار در هفته حداقل 30 دقیقه. فعالیتهای متفاوتی مانند پیاده روی، شنا، رقصیدن و بالا رفتن از پله را انجام دهید.
  • ورزش قدرتی: هفته ای دو بار، در دو روز غیر متوالی ( دو روز پشت سر هم نباشد) حداقل 30 دقیقه و گروه های عضلانی اصلی را به کار گیرید.
    سعی کنید در روزهای متناوب تمرینات مختلفی را برای هر گروه عضلانی انجام دهید
    یا از ابزارهای مختلف مقاومتی مانند وزنه یا کش های ورزشی استفاده کنید.
  • ورزش انعطاف پذیری: هر روز حداقل 5 تا 10 دقیقه. تمرینات حرکات کششی را می توان روزانه انجام داد،
    اما حتما قبل از کشش، عضلات خود را با پیاده روی کوتاه مدت یا سایر فعالیت های هوازی گرم کنید.

 

 

به عنوان یک روش جایگزین میتوان ترکیبی از فعالیتهای مختلف را در یک تمرین هوازی روزانه به کار برد.

به عنوان مثال می توانید 10 دقیقه پیاده روی، 10 دقیقه اسکی ثابت و 10 دقیقه بالا رفتن از پله را انجام دهید.

همچنین می توانید در روزهای تمرین قدرتی، ورزش های قسمت فوقانی و تحتانی بدن را جایگزین یکدیگر کنید.

در روزهایی که برنامه تمرینی خاصی ندارید،

حتما 30 دقیقه فعالیت هایی مانند کار منزل، باغبانی، پیاده روی یا ترکیبی از اینها را انجام دهید.

 

پیشرفت خود را ارزیابی کنید

 

به آرامی تمرینات را شروع کنید.

مدت زمان، شدت و پیچیدگی تمرینات خود را به تدریج افزایش دهید.

سعی کنید ” قانون 10٪ ” را دنبال کنید: یعنی هر هفته، مدت و شدت تمرین را بیش از 10٪ افزایش ندهید.

می توانید از یک گزارش فعالیت روزانه استفاده کنید تا پیشرفت خود را ثبت کنید.

ممکن است یک شبه نتیجه نگیرید، اما تمرین ورزش چند مهارتی یا متقابل (cross training) تأثیر مفیدی بر سطح سلامتی و آمادگی جسمانی شما خواهد گذاشت.

فعالیت بدنی منظم شانس شما را برای داشتن زندگی طولانی تر، سالم تر و مستقل تر افزایش می دهد.

 

 

 

منبع : سایت orthoinfo 

ترجمه شده توسط : دکتر زینب بساق زاده