نوشته‌ها

آسیب تاندونهای روتاتور کاف شانه

آسیب تاندونهای روتاتور کاف شانه

آسیب تاندونهای روتاتور کاف شانه یکی از شکایات شایع بیماران درد شانه است.

شانه از چند مفصل به همراه چندین عضله و تاندون تشکیل شده است که این مجموعه اجازه دامنه حرکتی وسیعی به بازوی شما می دهد.

از آنجا که شانه از اجزاء متعدد تشکیل شده است، بنابراین مستعد آسیبهای متعدد و مختلفی است.

آسیب عضلات و تاندونهای اطراف شانه موسوم به روتاتور کاف (کلاهک چرخاننده شانه) یکی از علل شایع درد شانه است.

 

 

آسیب تاندونهای روتاتور کاف شانه

اجزای مفصل شانه

 

آناتومی شانه

شانه شما از سه استخوان تشکیل شده است: استخوان بازو (هومروس)، استخوان کتف (اسکاپولا) و استخوان ترقوه (کلاویکل).

سر استخوان بازو توسط  روتاتور کاف (که در بالا به آن اشاره شد) در حفره شانه حفظ می شود.

این عضلات و تاندونهای موسوم به روتاتور کاف از یک سمت به سر استخوان بازو متصل شده و پوششی را در اطراف آن ایجاد می کنند

و از سمت دیگر به استخوان کتف متصل می شوند.

بین قسمت بالایی استخوان کتف (به نام زائده آکرومیون) و تاندونهای روتاتور کاف، یک بالشتک کوچک حاوی مایع به نام بورس (bursa) برای کاهش اصطکاک بین تاندون و استخوان وجود دارد

که باعث می شود این تاندونها هنگام حرکات بازو آزادانه بلغزند و حرکت کنند.

 

توصیف بیماری روتاتور کاف شانه

روتاتور کاف یک منشاء شایع درد شانه است. درد ناشی از روتاتور کاف میتواند به علتهای زیر باشد:

  • التهاب تاندون (تاندونیت): تاندونهای روتاتور کاف ممکن است دچار آزردگی یا آسیب شوند.
  • التهاب بورس (بورسیت): بورس ممکن است ملتهب و متورم شده و باعث درد شود.
  • گیرافتادگی تاندون (impingement): هنگام بالا بردن بازو تا ارتفاع شانه، فضای بین آکرومیون و تاندونهای روتاتور کاف تنگ می شود.
    در این وضعیت تاندون و بورس ممکن است زیر آکرومیون فشرده شده و دچار آزردگی و در نتیجه درد شوند.

 

علت آسیب تاندون روتاتور کاف

درد ناشی از روتاتور کاف هم در ورزشکاران جوان و هم در افراد میانسال شایع است.

ورزشکاران جوان به خصوص آنهایی که به ورزشهایی با حرکات بالای سر مانند شنا، بیس بال و تنیس می پردازند

و نیز افرادی که حرکات مکرر بالای سر و بلند کردن اجسام مانند نقاشی، کارهای ساختمانی و نصب کاغذ دیواری را انجام می دهند  مستعد آسیب روتاتور کاف می باشند.

گاهی هم درد به دنبال آسیبی جزئی ایجاد می شود و گهگاه نیز علت مشخصی ندارد.

 

علايم گیر افتادگی تاندون شانه

آسیب تاندونهای روتاتور کاف شانه معمولا باعث درد و تورم موضعی در جلوی شانه می شود. بالا بردن بازو ممکن است دردناک و سخت شود.

همچنین  پایین آوردن بازو از بالا می تواند باعث درد شود.

در ابتدا علائم ممکن است خفیف باشد. به همین علت بیماران معمولا در مراحل اولیه برای درمان مراجعه نمی کنند.

این علايم عبارتند از:

  • درد خفیفی که هم در هنگام فعالیت و هم در حال استراحت وجود دارد
  • دردی که از جلوی شانه به کنار بازو تیر می کشد
  • درد ناگهانی هنگام بلند کردن و برداشتن اجسام
  • در ورزشهای دارای حرکات بالای سر ممکن است هنگام پرتاب توپ یا سرویس زدن درد ایجاد شود

با تشدید مشکل علائم افزایش پیدا می کنند:

  • درد هنگام شب
  • کاهش قدرت و حرکت
  • سختی در بردن دست به پشت کمر برای انجام کارهایی مانند بستن دکمه و زیپ

اگر درد به طور ناگهانی ایجاد شود، لمس شانه می تواند خیلی دردناک بوده و تمام حرکات شانه محدود و دردناک شود.

 

معاینه

شرح حال و معاینه بالینی

پس از اخذ شرح حال و سابقه پزشکی، پزشک شانه شما را معاینه می کند و نقاط دردناک را بررسی می کند.

برای اندازه گیری دامنه حرکتی شانه از شما خواسته می شود که شانه را در جهات مختلف حرکت دهید. همچنین قدرت بازوی شما معاینه می شود.

پزشک علاوه بر شانه، گردن شما را نیز معاینه می کند تا مطمئن شود که درد از مشکلات گردن مانند دیسک فشارنده بر عصب یا آرتروز نشات نمی گیرد.

 

معاینه محدوده حرکتی شانه

معاینه محدوده حرکتی شانه

تصویربرداری

سایر تستهایی که در تشخیص به پزشک کمک می کنند عبارتند از:

 

  • رادیوگرافی ساده (x-ray)

    رادیوگرافی ساده، بافتهای نرم مانند روتاتور کاف را نشان نمی دهد.
    بنابراین در دردهای روتاتور کاف رادیوگرافی ساده معمولا نرمال است یا ممکن است یک زائده استخوانی کوچک را نشان دهد.
    یک جور نمای خاص رادیوگرافی به نام «outlet view» گاهی زائده استخوانی کوچکی را در لبه جلویی استخوان آکرومیون نشان می دهد.

 

عکس ایکس ری شانه

(سمت چپ) رادیوگرافی outlet view نرمال. (سمت راست) رادیوگرافی outlet view غیر طبیعی که در آن یک زائده استخوانی بزرگ فشارنده بر روتاتور کاف دیده می شود.

 

  • ام آر آی (MRI) و سونوگرافی

اینها روشهای خوبی برای بررسی بافتهای نرم مانند روتاتور کاف هستند
و می توانند تجمع مایع یا التهاب در بورس و روتاتور کاف را نشان دهند. در این بیماران گاهی پارگی ناکامل  روتاتور کاف هم دیده می شود.

 

درمان آسیب تاندونهای روتاتور کاف شانه

هدف درمان کاهش درد و بازگرداندن عملکرد طبیعی است.

سن، میزان فعالیت و وضعیت سلامت عمومی شما بر انتخاب برنامه درمانی موثر است.

درمان غیر جراحی

در اکثر موارد، ابتدا درمان غیر جراحی انجام می شود. با وجودیکه درمان غیر جراحی روتاتور کاف ممکن است چندین هفته تا چندین ماه طول بکشد،

بیشتر بیماران به تدریج رو به بهبودی می روند و به عملکرد عادی خود برمی گردند.

  • استراحت : استراحت، تعدیل فعالیتها مانند پرهیزاز فعالیتهای بالای سر
  • مسکن (داروهای ضد التهابی غیر استروئیدی) : داروهایی مانند ایبوپروفن و ناپروکسن جهت کاهش درد و التهاب
  • فیزیوتراپی : در فیزیوتراپی ابتدا بر بازگرداندن حرکات طبیعی شانه تمرکز می شود. ورزشهای کششی برای این منظور بسیار کمک کننده هستند.
    کشش مخصوص کپسول خلفی شانه، که می تواند دچار سفتی شده و باعث سختی در بردن دست به پشت کمر شود،
    در کاهش درد شانه بسیار موثر است (منظور از کپسول، لایه ای داخلی است که اطراف مفصل شانه را می پوشاند و منظور از خلفی، قسمت واقع در پشت شانه است).
    با بهبود درد، ورزشهای تقویتی عضلات روتاتور کاف آغاز می شود.
  • تزریق کورتون : در صورتی که درد شما با استراحت، دارو وفیزیوتراپی بهتر نشود،
    تزریق کورتون همراه ماده بیحسی به داخل بورس زیر آکرومیون می تواند کمک کننده باشد و درد را برطرف کند.
    کورتون یک داروی ضد التهابی بسیار موثر است. همچنین تزریق کورتون می تواند باعث بهبود درد و علائم شود.

 

تزریق کورتون همراه ماده بیحسی به داخل بورس زیر آکرومیون

تزریق کورتون همراه ماده بیحسی به داخل بورس زیر آکرومیون

درمان جراحی

اگر درمان غیرجراحی موفقیت آمیزنباشد ممکن است درمان جراحی توصیه شود.

هدف از درمان جراحی ایجاد فضای بیشتر برای روتاتور کاف است. برای این منظور جراح قسمتی از بورس ملتهب را بر می دارد.

ضمنا ممکن است بخشی از استخوان آکرومیون هم برداشته شود (آکرومیوپلاستی قدامی).

به این جراحی، ساب آکرومیال دکامپرشن (subacromial decompression) هم گفته می شود.

 

جراحی به دو روش آرتروسکوپیک و جراحی باز قابل انجام است.

 

  • روش آرتروسکوپیک : در این روش ابزار جراحی از طریق دو یا سه سوراخ کوچک که در اطراف شانه ایجاد می شود وارد شانه می شود.
    تصویر محل جراحی شانه  توسط دوربین فایبراپتیکی که از یک سوراخ وارد شده است روی یک صفحه نمایش مشاهده می شود.
    جراح در اکثر موارد قسمت جلویی آکرومیون به همراه قسمتی از بورس را خارج می کند.

همچنین اگرجراح مشکلات دیگری در شانه  مانند آرتروز مفصل بین ترقوه و آکرومیون،

التهاب تاندون عضله دو سر بازویی (تاندونیت بایسپس) یا پارگی نسبی روتاتور کاف مشاهده کند،در طی همین جراحی اقدام به درمان آن می کند.

  • روش جراحی باز : در این روش برش کوچکی در قسمت جلوی شانه داده می شود تا آکرومیون و روتاتور کاف مستقیما مشاهده شوند.
  • توانبخشی : پس از جراحی باید برای مدت کوتاهی از آویز شانه (sling) استفاده شود تا ترمیم تسریع شود.
    به محض اینکه درد شما اجازه دهد، اسلینگ برداشته می شود تا بتوانید ورزش و حرکات بازو را شروع کنید.

 

پزشک بر اساس نیاز شما و مشاهداتش در طی جراحی برنامه توانبخشی ای برای شما تجویزمی کند که شامل ورزشهایی برای بازگرداندن دامنه حرکتی مفصل شانه و قدرت بازو می باشد.

معمولا تا بهبود کامل درد ۲ تا ۴ ماه طول می کشد گه البته گاهی ممکن است تا یک سال هم به طول بینجامد.

 

 

 

منبع : سایت orthoinfo 

ترجمه شده توسط : دکتر مهرناز تبریزی

شانه یخ زده

شانه یخ زده

 

شانه یخ زده سندرم شاه یخ زده یا کپسولیت چسبنده شانه سبب درد و خشکی در مفصل شده و در طولانی مدت سبب کاهش محدوده حرکتی و سفتی در شانه می شود.

درد  این بیماران پس از یک دوره درد شدید کم کم بهتر شده و گاها بهبود خودبخود و کامل علائم در طی 3 سال رخ می دهد.

درمان فیزیکی با تمرکز بر فعالیتهای انعطاف پذیری شانه در مراحل اولیه است.

شانه یخ زده اغلب افراد بین سنین 40 تا 60 سال را درگیر کرده و در زنان شایعتر از مردان است.

افراد دیابتی هم در ریسک بالاتری از ابتلا به این بیماری قرار دارند.

آناتومی

شانه یک مفصل گوی و کاسه آی شکل بوده و از س استخوان تشکیل می شود

و سر استخوان بارو درون زائده ی کاسه ای شکل  از استخوان کتف قرار می گیرد و بافت همبند مستحکمی بنام کپسول مفصلی این مفصل را در بر می گیرد.

برای حرکت راحتت تر مفصلی مایع سینویال درون این مفصل قرار می گیرد.

شانه یخ زده

کپسول شانه تاندون های مفصل شانه و روتاتور کاف را محاصره می کند.

توصیف

در بیماری شانه یخ زده کپسول مفصلی سفت و کوتاه می شود.

بافتهای ضخیم و سفت –باندهای چسبنده-ایجاد شده و در بسیاری از موارد مایع مفصلی کاهش پیدا می کند.

ویژگی اصلی این حالت درد شدید و ناتوانی در حرکت شانه (به تنهایی یا با کمک دیگران) است.

این بیماری سه مرحله دارد:

  • مرحله اول:

این مرحله شامل افزایش کم کم شدت درد درکنار کاهش محدوده حرکتی شانه بوده و اغلب بین 6 تا 9 ماه طول می کشد.

  • مرحله دوم:

درد بیمار در این مرحله کاهش یافته ولی خشکی مفصلی بیمار باقی میماند، در طی 4 تا 6 ماه این مرحله فعالیت زندگی روزمره بیمار دچار اختلال می شود.

  • مرحله سوم:

حرکات شانه کم کم بهبود یافته و بازگشت به فعالیتهای معمول حدود 6 ماه تا 2 سال طول می کشد.

 

در بیماری شانه یخ زده ، بافتهای کپسول شانه ضخیم ، سفت و ملتهب می شوند.

 

علل

 

علل این درگیری دقیق شناسایی نشده است و ارتباط دقیقی بین دست غالب و شغل بیمار وجود ندارد. فاکتورهای محدود ی فرد را در ریسک افزایش احتمال این درگیری قرار می دهد.

  1. دیابت: شانه یخ زده در افراد مبتلا به دیابت شایعتر است علت این مسئله مشخص نیست،
    علاوه بر این بیماران مبتلا به دیابت مدت زمان درگیری طولانی تر و شدت درگیری بالاتری دارند.
  2. بیماریهای دیگر: بیماریهای دیگر مرتبط با شانه یخ زده شامل، هیپوتیروئیدی، هایپرتیروئیدی، بیماری پارکینسون و بیماری قلبی میباشد.
  3. بی حرکتی:  این بیماری در بسیاری از موارد پس از مدتی بیحرکتی مفصل به علت جراحی، شکستگی و سایر درگیریها رخ می دهد.
    به همین علت توصیه به تحرکت مفصلی هرچه سریعتر پس از آسیب و یا جراحی توصیه می شود.

علائم

درد این بیماران اغلب مبهم و شدید است و در ابتدای بیماری و حین حرکت مفصلی تشدید می شود.

درد بیمار در محدوده مفصل شانه و ناحیه ی بالای بازو قرار دارد.

معاینه فیزیکی

در معاینه فیزیکی پزشک شانه شما را حرکت داده تا محدودیت حرکتی و درد را بررسی نماید،

پزشک محدوده حرکتی شانه شما را هنگامی که خودش حرکت می دهد (محدوده حرکتی غیر فعال) را با حالتی که خودتان حرکت میدهید (محدوده حرکتی فعال) مقایسه مینماید.

در این بیماران محدوده حرکتی در جهت فعال و غیرفعال محدودیت دارد.

 

بررسی های تصویربرداری

گرافی ساده: ساختارهایی مثل استخوان در این بررسی دیده شده و درگیری های مثل آرتریت را مشخص خواهد کرد.

 

درمان شانه یخ زده

این بیماری اغلب با گذر زمان بهتر می شود، هرچند گاها تا 3 سال دوره بهبودی طول می کشد.

هدف درمان کاهش درد و بهبود محدوده حرکتی و قدرت عضلانی با استفاه از درمانهای فیزیکی میباشد.

  • درمان غیرجراحی: اغلب بیماران با شانه یخ زده با درمانهای ساده کنترل کننده درد و بهبود دهنده حرکات بهبود میابند.
  • داروهای ضدالتهاب غیراسترویئدی: داروهایی مثل آسپرین و ایبوبروفن درد و التهاب را کاهش میدهند.
  • تزرق کورتیکواسترویید: کورتیزون داروی قوی ضدالتهابی بوده و بصورت مستقیم به مفصل تزریق می شود.
  • هیدرودایلشن: درصورت عدم بهبود علائم  با سایر درمانهای غیرجراحی روش هیدرودایلشن استفاده خواهد شد.
    این روش شامل تزریق آرام حجم بالایی از ماد استریل به مفصل بوده  تا فضای مفصلی باز شده و کپسول مفصلی کشیده شود.
  • درمانهای فیزیکی:ورزشهای اختصاصی سبب بازگرداندن حرکات می شود.
    این ورزشها را میتوان تحت نظارت فیزیوتراپیست و یا با برنامه در منزل انجام داد.این ورزشها شامل ورزشهای کششی، و محدوده حرکتی میباشد.
    گاها مدالیته های گرمایی برای آماده سازی مفصل قبل از کشش استفاده می شود.در پایین تعدادی از ورزشهای مورد استفاده گفته شده است.

 

درمانهای جراحی

درصورت عدم بهبود علائم با درمانهای حمایتی درمان جراحی باید مدنظر قرار گیرد.

  • درمان دستی زیربیهوشی:در این مرحله شما بیهوش شده و پزشک دست شما را زیربیهوشی حرکت داده تا بافتهای چسبیده پاره و باز شود و محدوده حرکتبی طبیعی گردد.
  • آرتروسکوپی: در این روش وسیله ای مشابه مداد از برش کوچکی وارد مفصل شده و باندها وبافتهای چسبنده مفصل را تحت آرتروسکوپی باز می کند.
  • در بسیاری از موارد درمان دستی و آرتروسکوپی درکنار هم برای نتایج بهتر استفاده می شود و برای بسیاری از بیماران اثربخشی خوبی خواهد داشت.
  • ریکاوری: پس از جراحی درمان فیزیکی برای حفظ محدوده حرکتی که در جراحی به آن رسیدیم مفید است.
    زمان ریکاوری و بهبود از 6 هفته تا 3 ماه متغیر است اگرچه این مرحله بسیار کند و آرام است، مشارکت شما در درمان رکن اصلی برای بهبود خواهد بود.

نتایج طولانی مدت پس از جراحی بطور کلی خوب بوده و اغلب بیماران کاهش درد و بهبود محدوده حرکتی در طولانی مدت خواهد داشت.

گاها در برخی بیماران کاهش محدوده حرکتی و سفتی برای طولانی مدت باقی خواهد ماند.

بیماران دیابتی  درجاتی از سفتی مفصلی پس از جراحی را خواهند داشت.

ندرتا این بیمارای مخصوصا در بیماران دیابتی عود می کند.

 

 

 

منبع : سایت orthoinfo 

ترجمه شده توسط : دکتر مریم رحیمی

پارگی های روتاتورکاف

پارگی های روتاتورکاف

 

پارگی های روتاتورکاف علت شایع درد و ناتوانی در بزرگسالان است.

روتاتورکاف پاره منجر به ضعف شانه خواهد شد.

به این معنی که بسیاری از کارهای روزمره مثل شانه کردن مو و لباس پوشین دردناک و سخت خواهد شد.

آناتومی

شانه شما از سه استخوان تشکیل شده است : استخوان بازو (هومروس)، کتف (اسکاپولا) و استخوان ترقوه (کلاویکل).

شانه یک مفصل گوی و کاسه ایی است. گوی (سر استخوان بازو ) در قسمت گود استخوان کتف ، فیت می شود.

 

آسیب تاندونهای روتاتور کاف شانه

این تصویر قسمت های مهم مفصل را نشان می دهد.

 

روتاتور کاف بازوی شما را در شانه نگه می دارد. روتاتور کاف گروهی از چهار عضله هستند.

که با تاندون های خود دور سر استخوان بازو را می پوشانند. روتاتور کاف بازو را به کتف متصل کرده و کمک به بلند کردن و چرخش بازو می کنند.

 

تاندون های روتاتور کاف سر هومروس (استخوان بازو) را می پوشانند و کمک بلند کردن و چرخش بازو میکنند.

تاندون های روتاتور کاف سر هومروس (استخوان بازو) را می پوشانند و کمک بلند کردن و چرخش بازو میکنند.

 

یک کیسه لغزنده به نام بورس بین روتاتور کاف و استخوان بالای شانه (آکرومیون) وجود دارد.

بورس اجازه حرکت آزادانه روتاتور کاف در هنگام حرکت بازو را می دهد.

وقتی روتاتورکاف آسیب می بیند، این بورس نیز می تواند ملتهب شده و دردناک شوند.

 

تعریف

وقتی یک یا بیشتر از تاندون های روتاتور کاف پاره می شوند، تاندون به طور کامل به سر هومروس اتصال ندارد.

بیشتر پارگی ها در تاندون سوپرا اسپیناتوس اتفاق می افتند ولی سایر قسمت ها نیز ممکن است درگیر شوند.

در بسیاری از موارد، پارگی تاندون ها با سایش شروع می شوند.

وقتی آسیب پیشرفت می کند تاندون کاملا پاره می شود ( مثلا وقتی جسم سنگینی بلند می کنید).

 

انواع مختلفی از پارگی وجود دارد
  • پارگی نسبی : به آن پارگی ناکامل می گویند. آسیب تاندون ایجاد شده ولی پارگی به طور کامل اتفاق نمی افتد.
  • پارگی ضخامت کامل: به آن پارگی کامل می گویند. تمام تاندون از استخوان جدا شده و یک حفره در تاندون ایجاد می شود.

 

در بیشتر پارگی های روتاتور کاف، تاندون پاره شده از استخوان جدا می شود.

در بیشتر پارگی های روتاتور کاف، تاندون پاره شده از استخوان جدا می شود.

 

پارگی روتاتور کاف

(چپ) نمایی از بالا از چهار تاندونی که روتاتورکاف را تشکیل می شود.
(راست) پارگی کامل در تاندون سوپرا اسپیناتوس

علت

دو علت اصلی پارگی روتاتور کاف، آسیب و دژنراسیون (فرسودگی) است.

 

پارگی حاد

اگر شما هنگامی که بازو باز است بیفتید یا جسم بسیار سنگینی را با حرکت ناگهانی بلند کنید،

احتمال پارگی روتاتورکاف وجود دارد. این نوع پارگی می تواند با سایر آسیب های شانه همراهی داشته باشد مثل دررفتگی شانه یا شکستگی ترقوه.

پارگی دژنراتیو( فرسودگی)

بیشتر پارگی ها نتیجه فرسودگی مزمن تاندون است که به طور آهسته در طول زمان ایجاد می شود.

این روند به طور طبیعی با افزایش سن اتفاق می افتد. این پارگی ها در دست غالب شایعترند.

اگر شما پارگی دژنراتیو در یک شانه داشته باشید، شانس بیشتری برای پارگی در شانه مقابل دارید، حتی اگر دردی در آن شانه نداشته باشید.

 

فاکتور های متعددی در پارگی روتاتورکاف دژنراتیو یا مزمن نقش دارند

  • فشار مکرر: انجام یک حرکت شانه به صورت تکراری روی تاندون ها و عضلات  روتاتورکاف استرس وارد می کنند.
    بیس بال، تنیس، قایقرانی و وزنه برداری مثالهایی از ورزش هایی است که می تواند
    شما را در معرض آسیب قرار دهد. بسیاری از شغل ها نیز چنین حالتی دارند.
  • کاهش خونرسانی: همانطور که سن بالاتر می رود، خونرسانی به تاندون های روتاتورکاف کمتر می شود.
    بدون خونرسانی مناسب، توانایی طبیعی بدن برای ترمیم تاندون آسیب می بیند و می تواند منجر به پارگی تاندون شود.
  • خار استخوانی: با افزایش سن، رشد غیرطبیعی استخوانی و خار زیر استخوان آکرومیون ایجاد می شود.
    وقتی بازو را بلند می کنیم، این خارها به تاندون کشیده می شود.
    به این شرایط گیرافتادگی (impingement) شانه گفته می شود و در طول زمان تاندون را ضعیف کرده و احتمال بالاتری برای پارگی دارد.
  • فاکتورهای خطر:چون اکثر پارگی های روتاتورکاف به علت آسیب های طبیعی همراه با افزایش سن ایجاد می شوند،
    افراد بالای 40 سال در ریسک بالاتری قرار دارند.
  • افرادی که بلند کردن مداوم یا فعالیت های بالای سر مداوم دارند، در ریسک پارگی قرار دارند.
    ورزشکاران تنیس و پرتاب توپ در بیس بال هم مستعد آسیب هستند.
    نقاشان، نجاران و بقیه کسانی که فعالیت های بالای سر دارند در شانس بیشتری برای پارگی قرار دارند.

 

اگرچه پارگی های افراد ورزشکار یا فعالیت های بالای سر در افراد جوانتر اتفاق می افتد،

اما بیشتر پارگی های بزرگسالان جوان ناشی از حوادثی مثل افتادن است.

علایم

 

شایعترین علامت ها شامل :

  • درد شبانه در حالت استراحت، مخصوصا وقتی روی شانه مبتلا بخوابید.
  • درد هنگام بالابردن جسمی و پایین آوردن بازو یا حرکت خاصی
  • ضعف در بالابردن یا چرخیدن شانه
  • احساس صدا یا ساییده شدن شانه در پوزیشن خاص

پارگی هایی که ناگهانی اتفاق می افتند، مثلا در اثر افتادن، در شدیدی ایجاد می کنند و ضعف ناگهانی ایجاد می شود.

پارگی هایی که به مرور ایجاد می شوند هم، موجب درد و ضعف می شوند.

ابتدا درد ممکن است خفیف باشد و تنها با بالابردن بازو به بالای سر ایجاد شود مثل رسیدن به بالای کابینت.

 

در ابتدا داروهایی مثل آسپیرین یا بروفن ممکن است درد را آرام کند.

به مرور زمان درد در هنگام استراحت نیز بروز می کند و با دارو از بین نمی رود.

دراز کشیدن به سمت مبتلا دردناک است. درد و ضعف در انجام کارهای روتین روزمره نیز ایجاد می شود.

باید توجه کنید که بعضی از پارگی های روتاتور کاف دردناک نیستند ولی ضعف و سایر علایم را دارند.

 

معاینه پزشک

 

شرح حال و معاینه

بعد از گفتن شرح حال و علایم، پزشک شما را معاینه می کند. به دنبال پیدا کردن ناحیه دردناک یا بدشکلی خواهد بود.

برای ارزیابی محدوده حرکتی، شانه شما را در جهات مختلف حرکت می دهد و قدرت عضلانی را بررسی می کند.

 

معاینه محدوده حرکتی شانه

پزشکتان با حرکت دادن بازویتان در جهات مختلف، محدوده ی حرکتی شانه شما را بررسی می کند.

 

پزشک سایر مسایل مربوط به شانه و شاید معاینه گردن را نیز برای بررسی سایر موارد با علایم مشابه چک کند.

 

روش های تصویربرداری

  • گرافی ساده (x-ray) : معمولا اولین روش تشخیصی است اما از آنجایی که بافت نرم مثل روتاتورکاف را نشان نمی دهد،
    معمولا در مشکلات روتاتور کاف این تست نرمال است.
  • سونوگرافی یا MRI : این روش ها تصویر بهتری از تاندون ها و بافت نرم نشان می دهند.
    پارگی روتاتورکاف، سایز و محل دقیق پارگی را نشان می دهد. MRI به پزشک امکان افتراق پارگی جدید از قدیمی را می دهد.

درمان

اگر شما پارگی روتاتورکاف داشته باشید و علی رغم افزایش درد از شانه خود استفاده کنید، ممکن است آسیب بیشتری به خود بزنید.

درد مزمن شانه و بازو، دلیل خوبی برای مراجعه به پزشک است.

درمان زودرس می تواند از تشدید علایم جلوگیری کند و به شما کمک می کند زودتر به فعالیت های روتین خود برگردید.

هدف از درمان، کاهش درد و حفظ عملکرد است. درمان های مختلفی برای پارگی روتاتورکاف وجود دارد که با توجه به شرایط هر بیمار انتخاب می شود.

در انتخاب درمان، سن بیمار، میزان فعالیت، سلامت عمومی و نوع پارگی در نظر گرفته می شود.

شواهدی وجود ندارد که نشان دهد جراحی زودرس نتایج بهتر از جراحی تاخیری دارد.

بنابراین اکثر پزشکان در ابندا درمان های غیرجراحی مثل فیزیوتراپی و سایر درمان های غیرجراحی توصیه می کنند.

درمان های غیرجراحی

در حدود 80%  بیماران، درمان غیرجراحی درد را کاهش داده و عملکرد را بهبود می بخشد.

درمان های غیرجراحی شامل :
  • استراحت: استراحت و محدودیت فعالیت های بالای سر توسط پزشک ممکن است توصیه شود.
    ممکن است برای حمایت شانه، اسلینگ (شانه بند) تجویز شود.
  • تعدیل فعالیت: پرهیز از کارهایی که درد را تشدید کند.
  • داروهای ضدالتهابی: داروهایی مثل بروفن و ناپروکسن درد و تورم را کاهش می دهد.
  • ورزش های قدرتی و فیزیوتراپی: ورزشهای اختصاصی حرکت و قدرت شانه را حفظ می کنند.
    برنامه ورزشی شما شامل کشش برای بهبود محدوده حرکتی و انعطاف پذیری است.
    تقویت عضلاتی که شانه را حمایت می کنند درد را کاهش داده و از آسیب های بیشتر جلوگیری می کند.
  • تزریق استروئید: اگر موارد قبلی منجر به کاهش درد نشد، تزریق موضعی بیحسی به همراه کورتون ممکن است کمک کننده باشد.
    کورتون داروی ضد التهابی بسیار موثری است اگرچه ممکن است برای همه بیماران موثر نباشد.

 

تزریق کورتون برای درمان پارگی های روتاتورکاف

تزریق کورتون ممکن است درد را از بین ببرد.

 

مهمترین مزیت درمان های غیرجراحی، پرهیز از عوارض اصلی جراحی مثل عفونت،

خشکی دائم مفصل، عوارض بی هوشی و گاهی طولانی شدن زمان بهبود است.

اشکال این درمان شامل افزایش سایز پارگی در طول زمان و محدودیت یکسری از فعالیت هاست.

 

درمان جراحی

اگر با متدهای غیرجراحی، درد بهبود پیدا نکند، پزشک ممکن است جراحی را توصیه کند.

درد مداوم مهمترین عامل برای جراحی است. همچنین اگر فردی ورزشکار باشید یا فعالیت بالای سر زیاد داشته باشید، جراحی توصیه می شود.

سایر علایمی که درمان جراحی ممکن است انتخاب شود شامل موارد زیر است:
  • علایم 6 الی 12 ماه طول بکشد.
  • پارگی بزرگتر از 3 سانتی متر درحالیکه بافت نرم اطراف وضعیت خوبی داشته باشند.
  • ضعف بارز و از دست دادن عملکرد شانه
  • پارگی در نتیجه آسیب حاد اخیر

جراحی ترمیم پارگی تاندون اغلب با اتصال مجدد تاندون ها به استخوان بازو همراه است.

روش های محدودی برای ترمیم پارگی وجود دارد که پزشکتان با شما در مورد آن صحبت خواهد کرد.

 

 

 

منبع : سایت orthoinfo 

ترجمه شده توسط : دکتر آزاده قاروی آهنگر

ضایعات مفصل استرنوکلاویکولار

ضایعات مفصل استرنوکلاویکولار

 

ضایعات مفصل استرنوکلاویکولار این مفصل جزئی از 4 مفصل تشکیل دهنده شانه است،

و از اتصال استخوان جناغ با ترقوه تشکیل می شود، ضایعات این مفصل ناشایع بوده و اغلب پس از ضربه و یا دررفتگی رخ میدهد.

اغلب درگیریهای این مفصل پس از تصادف و یا در ورزشهایی از قبیل فوتبال رخ می دهد.

اگرچه آسیب این مفصل دردناک است ولی غالبا خفیف بوده و بدون جراحی بهبود میابد.

درصورت آسیب شدید ضایعات مفصل استرنوکلاویکولار این مفصل ساختارهای زیرین این مفصل هم درگیر می شوند

و در این زمان از نظر بالینی بسیار مهم تلقی می شود.

درگیری این مفصل به علل تغییرات دژنراتیو و با گذر سن هم میتواند رخ دهد و در این حالت هم درد،

خشکی و کاهش در حرکت مفصلی رخ خواهد داد.

مفصل شانه

مفصل شانه

آناتومی

این مفصل بین استخوان ترقوه و جناغ قرار دارد و تنها مفصلی است که اندام فوقانی را به تنه متصل می نماید.

این مفصل هم مانند سایر مفاصل بدن دارای غضروف بوده و غضروف سبب می شود

حین حرکت دستها دو استخوان روی هم بلغزند، طنابهایی محکم از بافت همبند تحت عنوان لیگامان دراطراف این مفصل قرار داشته

و در پایداری و قدرت دهی به این مفصل کمک می کنند.

زیر این مفصل ساختارهای مهمی مثل عروق و اعصاب، مری و تراشه وجود دارد.

توصیف

ضربه و آرتروز شایعترین علل درگیری این مفصل هستند.

ضربه به این مفصل از موارد کشیدگی خفیف لیگامانها تا شکستگی استخوان ترقوه متنوع است.

دربرخی از موارد ضربه های شدید سبب دررفتگی این مفصل شده که در دو گروه دررفتگی قدامی و یا خلفی تقسیم بندی می شود:

  • دررفتگی قدامی: در این حالت استخوان ترقوه به جلو جابجا شده و جلوی جناغ قرار میگیرد.
  • دررفتگی خلفی: در این حالت  استخوان ترقوه به خلف رفته و وارد فضای قفسه سینه می شود.

 

اگرچه که هر دوی این وقایع مهم هستند ولی دررفتگی خلفی نیازمند توجه و دقت بیشتری است

و از نظر پزشکی اورژانسی تلقی می شود. در درفتگیهای خلفی ساختارهایی که در خلف ترقوه هستند

فشرده شده و سبب اختلالاتی میشوند که سلامت را بخطر می اندازد (مثل درگیری در مسیرهوایی یا عروق خونی).

 

دررفتگی مفصل استرنوکلاویکولار

دررفتگی مفصل استرنوکلاویکولار شانه

علل آسیب

اصولا لیگامانهای اطراف این مفصل جزو قویترین ساختارهای کل بدن بوده و برای آسیب دیدن نیازبه قدرت و فشار بالایی است

مثل برخورد بهم یا افتادن حین فوتبال یا راگبی و یا تصادف با موتورسیکلت و

با توجه به نیروی زیاد این درگیری اغلب درگیری در بافتهای دیگر مثل اندامها، مسیر هوایی و قفسه سینه هم دارند،

به همین دلیل در بسیاری از موارد آسیب به این مفصل بعلت درگیرهای اورژانسی در سایر ساختارها بدون توجه رها می شود.

آستئوآرتریت

آرتروز در این مفصل به علت دژنریشن و تخریب وابسته به سن اغلب در افراد بالای 50 سال رخ میدهد هرچند در افراد با سن جوان هم ممکن است دیده شود.

در استئوآرتریت بافت غصروفی شانه این مفصل کم کم تخریب می شود. با این تخریب، غضروف کم کم مضرس و غیرصاف شده

و سطح محافظ مفصل ازبین میرود که میتواند سبب برجستگی دردناک روی مفصل گردد.

استئوآرتریت آهسته پیشرفت کرده و درد و خشکی مفصلی با گذر زمان بیشتر می شود.

سایر درگیری ها

 

علائم

شایعترین علامت این بیماری درد در محل این مفصل است و در کشیدگیها هم دیده می شود

ولی در موارد شکستگی و دررفتگی ها شدید و واضحتر است-مخصوصا در حرکت دادن بازو.

سایر علائم این درگیر شامل :
  • برامدگی، کبودی و درد درلمس مفصل
  • احساس صدادادن مفصل با حرکت بازو
  • کاهش محدوده حرکتی در مفصل
  • درموارد وجود بیماریهای التهابی مثل آرتریت رومانوئید درگیری و درد درسایر مفاصل هم وجود دارد
  • در عفونت مفصلی، قرمزی  و تب و تعریق شبانه هم وجود دارد
    و درصورت وجود این علائم مراجعه به پزشک بسیار مهم و ضروری خواهد بود.

 

معاینه فیزیکی

پزشک شما از شما در مورد تاریخچه پزشکی و سلامت عمومی وعلائم شما سوال خواهد کرد.

او می‌خواهد بداند که چه زمانی درد شما شروع شده و آیا سابقه ضربه یا تصادف وجود دارد.

پزشک شما به بررسی آثار ضربه بر روی مفصل خواهد بود. او سپس معاینه دقیقی از ناحیه شانه شما انجام خواهد داد.

معاینه پزشکی مفصل استرنوکلاویکولار

معاینه پزشکی مفصل استرنوکلاویکولار

در طی این بررسی، پزشک شما این کار را خواهد کرد:
  • بررسی تورم، کبودی و یا قرمزی روی مفصل شما
  • بررسی محدوده حرکتی بازوی شما
  • ارزیابی نبض در مچ و آرنج جهت بررسی خونرسانی به دست و انگشتان
  • بررسی تصویربرداری

گرافی ساده

گرافی ساده تصاویری از ساختارهای متراکم ضایعات مفصل استرنوکلاویکولار ، مثل استخوان را فراهم می‌کند.

اغلب نیاز به عکس ساده  از  قفسه سینه و شانه از چند زاویه مختلف جهت تایید تشخیص و سایردرگیریها وجود دارد.

CT: این روش تصویر برداری بسیار دقیق‌تر از یک گرافی ساده است.

 

عکس ایکس ری شانه و قفسه سینه

عکس ایکس ری

 

ممکن است پزشک شما سی‌تی‌ اسکن را به منظور ارزیابی بهتر آسیب و تمایز کشیدگی از یک دررفتگی یا شکستگی استفاده کند.

دیگر روشهای تصویربرداری: بسته به شرایط، پزشک شما ممکن است به بررسی تصویربرداری دیگر

مانند تصویربرداری رزونانس مغناطیسی (MRI) و یا اسکن استخوان نیاز داشته باشد

درمان ضایعات مفصل استرنوکلاویکولار

 

درمان غیر جراحی

در اغلب موارد، اختلالات این مفصل بدون عمل جراحی درمان می شود. درمان غیرجراحی شامل موارد زیر میباشد:

دارودرمانی، داروهای ضد التهاب (NSAIDs)  مانند ایبوپروفن و ناپروکسن به کاهش درد و تورم در مفصل کمک میکند.

اگر مبتلا به آرتروز یا بیماری التهابی در مفاصل باشید، پزشک شما ممکن است توصیه ‌کند

از داروهای ضد التهابی قوی ازقبیل کورتیکواستروئید  که مستقیما به مفصل تزریق می شود

استفاده کنید این داروها می‌توانند کاهش موقتی درد و تورم را ایجاد کنند.

بی حرکتی

درصورت وجود آسیب، پزشک شما ممکن است توصیه کند که برای محدود کردن حرکت بازو و اجازه درمان از اسلینگ بازو استفاده کنید.

مدت زمانی که نیاز به پوشیدن آن دارید به شدت آسیب شما بستگی دارد.

اصلاح فعالیت. پزشک ممکن است توصیه کند که بیماران مبتلا به آرتروز، از فعالیت‌هایی که علائم را تشدید میکنند اجتناب کنند.

جا اندازی بسته: اگر دررفتگی مفصل داشته باشید، پزشک شما ممکن است

سعی کند تا آن را بدون ایجاد برش روی پوست، جا بیاندازد،  این روش جااندازی بسته نامیده می شود.

 

درمان مفصل استرنوکلاویکولار

جا اندازی بسته در درمان مفصل استرنوکلاویکولار

 

این کار معمولاً در اتاق عمل انجام می شود. و ممکن است از بی‌هوشی عمومی و از داروهای شل کننده عضلانی استفاده شود.

از آنجا که یک دررفتگی خلفی می‌تواند به ساختارهای حیاتی آسیب زند،

معمولاً نیازمند اصلاح و جا اندازی فوری در آسیب ضایعات مفصل استرنوکلاویکولار است.

قرارگیری در موقعیت مناسب بسیار مهم است.

در طی جاندازی بسته، دردسترس بودن یک جراح قفسه‌سینه برای رسیدگی به مشکلات احتمالی به ساختارهای درون سینه، مورد نیاز است.

درمان جراحی

جااندازی بازو در برخی موارد جاندازی بسته برای دررفتگی خلفی موفق نیست.

در این شرایط, پزشک شما ممکن است نیاز به انجام یک جاندازی باز داشته باشد.

برای انجام این کار, او یک برش ایجاد کرده و مفصل را تحت دید مستقیم درمحل مناسب قرار می‌دهد.

ندرتا این مفصل ممکن است مجددا پس از جا اندازی, جابه‌جا شود.

این بیماران نیاز به جراحی ترمیمی برای تثبیت مفصل دارند.

روش های دیگر

برای بیماران با عفونت, جراحی فوری معمولاً برای تخلیه عفونت مورد نیاز است.

این کار با یک دوره درمان با آنتی‌بیوتیک دنبال می شود.

ریکاوری

بعد از شکستگی یا دررفتگی مفصل, بازوی شما ممکن است به مدت چند هفته یا بیشتر در یک اسلینگ بیحرکت شود.

حتی زمانی که اسلینگ برداشته شود, هنوز محدودیت‌هایی برای بلند کردن وجود خواهد داشت.

برای مثال ممکن است شما از برای بلند کردن چیزی بیش از یک لیوان آب تا چند ماه محدود باشید.

این محدودیت‌ها به دنبال عمل جراحی نیز موردنیاز است.

بیحرکتی و عدم استفاده از بازو به فرآیند التیام ضایعات مفصل استرنوکلاویکولار کمک می کند.

در طول دوره بهبود, تمرین‌های ویژه‌ای برای بازگرداندن حرکت و تقویت شانه برای شما تجویز می شود.

پزشک شما ممکن است یک برنامه درمان خانگی در اختیار شما قرار دهد و یا توصیه کند که با یک فیزیوتراپیست تمرین نمایید.

 

 

 

منبع : سایت orthoinfo 

ترجمه شده توسط : دکتر مریم رحیمی

پارگی لبروم شانه

پارگی لبروم شانه

 

پارگی لبروم شانه پیشرفت‌های فن‌آوری پزشکی پزشکان را قادر ساخته تا آسیب هایی را شناسایی و درمان کنند

که سال‌ها پیش مورد توجه قرار نمیگرفته است. برای مثال, پزشکان می‌توانند از دوربین‌های مینیاتوری برای دیدن داخل مفصل استفاده کنند.

با این ابزار, آن‌ها قادر به شناسایی و درمان پارگی لبروم شانه هستند.

 

آناتومی

مفصل شانه شامل سه استخوان است:  کتف، ترقوه و استخوان بازو (هومروس)

قسمت فوقانی استخوان هومروس داخل یک حفره کم‌عمق در استخوان کتف به نام گلنوئید قرار دارد

سر استخوان هومروس معمولاً بسیار بزرگ‌تر از حفره گلنوئید است و یک بافت فیبری نازک بنام لبروم اطراف حفره را احاطه می‌کند

تا به استحکام آن کمک کند. این لبه تا ۵۰ % عمق حفره را بیشتر می‌کند تاسر استخوان بازو بهتر با حفره متناسب گردد.

علاوه بر این، این لایه به عنوان محل اتصال چندین لیگامان هم عمل می‌کند.

 

آناتومی شانه

آناتومی شانه

 

علت

آسیب به لبروم شانه می‌تواند به علت ضربه شدید ناگهانی یا حرکات مکرر و طولانی رخ دهد. نمونه‌هایی از آسیب ناشی از ضربه عبارتند از:

  • افتادن روی کف دست باز
  • ضربه‌ مستقیم به شانه
  • کشش ناگهانی، مثل زمانی که سعی در بلند کردن یک جسم سنگین داشته باشد،
  • ورزشکاران پرتابی یا وزنه برداران می‌تواند در نتیجه حرکت شانه تکراری، دچار پارگی لبروم شوند.

 

علایم

  • علائم پارگی لبروم شانه بسیار شبیه به سایر آسیب‌های شانه است. این علائم عبارتند از:
  • حس بی‌ثباتی در شانه
  • دررفتگی شانه
  • درد، مخصوصا در فعالیت‌های بالای سر
  • احساس گرفتگی، صدادادن و یا قفل کردن
  • درد گه گاهی شبانه یا درد در فعالیت‌های روزانه
  • کاهش محدوده حرکتی
  • کاهش قدرت

 

معاینه فیزیکی

پزشک شما سابقه ضربه به دست را از شما را خواهد گرفت.

ممکن است سابقه ضربه داشته باشید و یا درد شما بصورت تدریجی افزایش یافته باشد.

دکتر چندین معاینه فیزیکی انجام خواهد داد تا محدوده حرکت، ثبات و درد را بررسی کند.

علاوه بر این، پزشک ممکن است برای بررسی سایر علل درخواست گرفتن گرافی ساده را بنماید.

از آنجا که لبروم شانه از جنس بافت نرم است، در گرافی ساده اشعه درگیری آن دیده نمیشود،

گاها  پزشک درخواست (CT) یا تصویربرداری رزونانس مغناطیسی (MRI)   میدهد،

در هردوی این روشها میتوان از تزریق ماده حاجب برای تشخیص بهتر پارگی استفاده نمود.

هرچند در نهایت، تشخیص با جراحی آرتروسکوپیک انجام خواهد شد.

پارگی می‌تواند در بالا یا پایین و یا در وسط لبروم قرار گیرد.

 

درمان

تا زمانی که تشخیص نهایی داده شود, پزشک شما ممکن است داروهای ضد التهاب و استراحت برای بهبود علایم تجویز کند.

تمرین‌های توان‌بخشی برای تقویت عضلات چرخاننده شانه نیز توصیه می‌شود.

در بسیاری از موارد روش‌های غیر جراحی در تسکین علایم و بهبود بافتهای آسیب‌دیده موثر هستند.

اگر این اقدامات، ناکافی باشند, پزشک شما ممکن است جراحی را توصیه کند.

بسته به آسیب شما, پزشک ممکن است از روش سنتی بصورت جراحی باز یا روش آرتروسکوپی استفاده کند.

در عمل آرتروسکوپی, جراح لبروم و عضله دو سر را بررسی می‌کند.

اگر آسیب تنها محدود به خود لبروم باشد، شانه هنوز پایدار بوده و جراح لبروم پاره را برداشته و پارگی را اصلاح می‌کند.

اگر پارگی در تاندون دو سر بوده و یا در صورتی که تاندون از محل خود جدا شده باشد تاندون ناپایدار تلقی شده

و جراح نیاز به ترمیم یا انتقال تاندون به مکانی بهتر با استفاده از میخ, پیچ, یا بخیه دارد.

پارگی در قسمت تحتانی لبروم نیز اغلب با بی‌ثباتی شانه مرتبط است.

در این روش جراح لیگامانهای آسیب دیده را ترمیم کرده و لبروم را اصلاح میکند.

این جراحی هم بصورت بسته و یا باز با یک برش کوچک در جلوی شانه انجام می شود.

درمان پارگی لبروم شانه

در طی آرتروسکوپی ، جراح شما آرتروسکوپ و وسایل کوچک را در مفصل شانه شما وارد می کند.

توان‌بخشی

بعد از جراحی باید بسته به توصیه پزشک به مدت ۳ تا ۶ هفته شانه خود را در اسلینگ قرار دهید.

پزشک شما هم چنین میتواند ورزشهای سبک، غیرفعال و درمحدوده بدون درد را برای شما تجویز ‌کند. زمانی که اسلینگ برداشته می‌شود،

باید حرکات شانه و ورزشهای انعطاف‌پذیری را انجام دهید و به تدریج عضلات شانه خود را تقویت کنید.

ورزشکاران معمولاً در ۱۲ هفته پس از جراحی می‌توانند تمرینات مرتبط با فعالیت ورزشی را آغاز کنند، اگرچه ترمیم کامل بافت آسیب دیده ۴ تا ۶ ماه طول خواهد کشید.

 

 

منبع : سایت orthoinfo 

ترجمه شده توسط : دکتر مریم رحیمی

دررفتگی شانه

دررفتگی شانه

 

دررفتگی شانه متحرک ترین مفصل بدن است و می تواند در جهات مختلف حرکت کند اما این مزیت باعث آسانی در رفتگی شانه می گردد.

در رفتگی ناقص(ساب لاکسیون) به معنای خروج ناقص استخوان شانه(هومروس) از حفره گلنوئید است.

در رفتگی کامل به معنای خروج کامل هومروس از گلنوئید است. هر ۲ در رفتگی کامل و ناقص باعث درد و ناپایداری در مفصل شانه می شود.

  • علائم:
  • بدشکلی
  • تورم
  • بی حسی
  • ضعف
  • کبودی

گاهی در رفتگی شانه باعث آسیب رباط ها، تاندون ها و اعصاب شانه می شود.

مفصل شانه می تواند به جلو،عقب و یا پایین در برود.

یک نوع شایع دررفتگی شانه در رفتگی و ناپایداری قدامی شانه است به این معنا که استخوان بازو از

حفره خود(گلنوئید) به سمت جلو خارج می شود.این اتفاق معمولا در موقعیت های پرتابی شانه ایجاد می شود.

 

معاینه پزشکی

عضلات به دنبال دررفتگی ممکن است دجار اسپاسم شوند. وقتی که شانه دچار چندین نوبت دررفتگی بشود ناپایداری راجعه شانه ایجاد می شود.

پزشک شانه شما را معاینه می کند و ممکن است عکس رادیوگرافی درخواست کند.

مهم است که پزشک شما بداند شانه شما به جه شکل دررفته است و آیا قبلا نیز دچار دررفتگی شانه شده اید یا خیر.

 

درمان شانه در رفته

پزشک استخوان بازوی شما (هومروس) را در حفره مفصل شانه قرار می دهد که این کار جا اندازی بسته نامیده می شود.

درد شدید به سرعت پس از جا انداختن شانه از بین می رود.

 

توانبخشی شانه

پزشک پس از جا اندازی شانه شما را با یک اسلینگ یا وسیله ای دیگر بی حرکت می نماید. روی قسمت آسیب دیده ۳ تا ۴ بار در روز یخ بگذارید.

پس از کاهش درد و تورم پزشک شما ورزش های توانبخشی شانه را تجویز می کند.

این ورزش ها به بازگشت دامنه حرکتی شانه و قدرت عضلات شانه کمک می کنند.

توانبخشی هم چنین به جلوگیری از دررفتگی مجدد شانه در آینده کمک می کند.

توانبخشی با حرکات آسان عضلات شانه شروع می گردد و سپس تمرین با وزنه افزوده می گردد.

 

اگر دررفتگی شانه مشکلی راجعه گردد بریس می تواند مفید باشد.

اگر درمان غیر جراحی و بریس کردن شانه موفقیت آمیز نباشد جراحی به خصوص در ورزشکاران جوان

جهت ترمیم و بازسازی رباط های پاره و کشیده شده انجام می شود.

به مرور زمان دررفتگی راجعه شانه می تواند به آسیب استخوان هومروس یا حفره شانه منجر گردد.

اگر جراح شما متوجه آسیب استخوانی گردد ایشان توصیه به جراحی به روش انتقال استخوانی می کنند.

 

 

 

منبع : سایت orthoinfo 

ترجمه شده توسط : دکتر محمد احمدی دستگردی