نوشته‌ها

پلاسمای غنی از پلاکت (PRP) چیست؟

 

پلاسمای غنی از پلاکت (PRP) احتمالاً درمان از طریق تزریق پی آر پی را شنیده‌اید.

امروزه از PRP  جهت درمان آسیب های ورزشی و ترمیم زخم های جراحی استفاده می شود.

همینطور تزریق پی آر پی به عنوان یکی از روشهای رفع چین و چروک مورد توجه است.

در این مقاله سعی داریم به بررسی اثربخشی این درمان بپردازیم .با ما همراه باشید.

 

آنچه باید در مورد PRP یا پلاسمای غنی از پلاکت بدانید.

 

ابتدا باید با پلاسما آشنا شوید. خون ما از دو قسمت پلاسما و سلول های خونی تشکیل شده است.

پلاسما بخش مایع خون ماست که از آب و پروتئین تشکیل شده است.

پلاسما باعث می شود گلبول های قرمز و سفید درون رگهای ما به راحتی حرکت کنند.

پلاکت ها ذرات کوچک داخل خون هستند که در تشکیل لخته خون و ترمیم بافتی مشارکت دارند.

برای تهیه پی آرپی ابتدا چند سی سی از خون شما گرفته می شود و داخل لوله های مخصوص قرار داده شده

و به وسیله دستگاهی به نام سانتریفیوژ پلاسمای خون جدا می شود.

پلاسمایی که به این روش تهیه می‌شود غنی از پلاکت است.

این پلاسما که بعد از این مراحل پی آرپی نامیده می‌شود به وسیله سرنگ از داخل لوله برداشته شده و برای تزریق آماده است.

پزشک محل تزریق را ضدعفونی کرده وتزریق  را انجام می دهد.

برای مثال اگر مشکل شما آسیب عضلانی است تزریق در محل آسیب عضله صورت می‌گیرد.

در بعضی از موارد پزشک برای هدف گیری بهتر و دقیق تر محل تزریق از دستگاه سونوگرافی استفاده می‌کند.

وقتی پلاسمای غنی از پلاکت  تزریق شد پلاکت های موجود در آن در محل آسیب پراکنده شده و مواد ترمیم کننده  ترشح می کنند و پروسه ترمیم بافتی شروع می شود.

 

پلاسمای غنی از پلاکت (PRP) جهت درمان موارد زیر قابل استفاده است:

  •  پارگی تاندون
  •  التهاب تاندون
  •  آسیب عضله
  •  درد ناشی از التهاب مفصل
  •  و آسیب های داخل مفصل

امروزه از PRP برای اقدامات زیبایی مانند درمان ریزش مو و درمان چین و چروک صورت هم استفاده می شود.

 

آیا پلاسمای غنی از پلاکت (PRP) موثر است؟

 

با توجه به این که پی آر پی یک روش درمانی جدید است مطالعات بیشتری لازم است تا اثربخشی دقیق آن در بیماری‌های مختلف مشخص شود.

تحقیقاتی که تا به امروز انجام شده نشان می‌دهد پی ار پی می‌تواند در ترمیم زخم های بعد از جراحی و پارگی تاندون ها موثر باشد.

علاوه بر این در مطالعات نشان داده شده است که تزریق پی آر پی باعث کاهش درد و افزایش دامنه حرکت مفصل در پارگی های تاندون‌های شانه ( روتاتور کاف) می شود.

هرچند نقش مثبت پی آر پی در کاهش ریزش مو مشخص شده اما در مورد اثربخشی آن روی چین و چروک صورت ابهاماتی وجود دارد.

برای اینکه حداکثر اثر پی آر پی ظاهر شود باید صبور باشید و ممکن است تا چند هفته شروع اثر آن طول بکشد.ب

رای مثال اثر آن روی کاهش ریزش مو بعد از ۶ ماه از تزریق مشخص می شود.

پی ار پی معمولاً عارضه‌ای ندارد با توجه به اینکه لازم است خون گیری انجام شود قبل از جلسه PRP غذا بخورید تا دچار افت قند خون و سرگیجه نشوید.

حتما در مورد ملاحظات قبل و بعد از پی آر پی با پزشک خود مشورت کنید.

درمورد اینکه چه داروهایی را قبل از پی آر پی نباید مصرف کنید و اینکه آیا کاندید مناسبی برای انجام پی آرپی هستید با پزشک خود صحبت کنید.

به طور خلاصه بیماران زیر نمی توانند پی آر پی انجام دهند

 

  •  کسانی که بیماری درگیرکننده پلاکت خون دارند
  •  کم خونی شدید
  •  سرطان
  •  عفونت فعال

 

 

آیا prp با سایر داروهایی که بیماران مصرف می کنند تداخل دارد؟

به طور خلاصه از یک هفته قبل از درمان و حداقل تا 2 هفته پس از درمان با PRP باید از مصرف داروهایی که فعالیت پلاکت ها را مختل می کنند اجتناب شود.

در این خصوص توصیه می شود انجام PRP را تا دو هفته پس از مصرف کورتون خوراکی و تا یک ماه پس از استفاده از کورتون داخل مفصلی به تعویق انداخت.

داروهای ضد التهابی غیر کورتونی شامل ( آسپرین، بروفن، ناپروکسن، دیکلوفناک، پیروکسیکام، ژلوفن و …) را باید از 2 تا 3 روز پیش از تزریق قطع کرد.

اما استفاده از داروهای ضد درد موضعی و استامینوفن خوراکی محدودیت و ممنوعیتی ندارد.

 

 

 

منبع : سایت webmd

ترجمه شده توسط : دکتر لیلا باقرزاده

بیماری اسگود شلاتر (درد زانو در نوجوانان)

بیماری اسگود شلاتر (درد زانو در نوجوانان)

 

بیماری اسگود شلاتر یا درد زانو در نوجوانان (Osgood-Schlatter) یکی از علل شایع زانو درد در سن رشد می باشد.

این بیماری در واقع التهاب ناحیه ای در زیر زانو ست ، جایی که تاندون کشکک (پتلا) به استخوان درشت نی (تیبیا) اتصال می یابد.

اغلب اوقات این بیماری در جهش های رشدی روی می دهد ، زمانی که استخوان ها ، عضلات ،

تاندون ها و سایر ساختارها به سرعت در حال تغییر هستند.

 

درد زانو در نوجوانان

آناتومی ساختار زانو

 

از آنجا که فعالیت فیزیکی ، استرس اضافی بر روی استخوان ها و عضلات وارد می سازد ،

کودکانی که به ورزش های حرفه ای مشغول هستند -خصوصا دومیدانی و ورزش های جهشی- در خطر بیشتری برای ابتلا به این بیماری قرار دارند

گرچه نوجوانان با شدت فعالیت فیزیکی کمتر نیز ممکن است این مشکل را تجربه کنند.

تعریف بیماری اسگود شلاتر

در استخوان های کودکان و نوجوانان ، منطقه ای مخصوص وجود دارد که در آنجا استخوان در حال رشد می باشد.

این ناحیه ، “صفحه ی رشد” نامیده می شود. صفحه ی رشد نزدیک به بخش های انتهایی استخوان های دراز قرار دارند.

وقتی رشد استخوان کامل شد ، این ناحیه نیز مانند سایر نواحی در استخوان ، سخت می شود.

در بعضی استخوان ها ، صفحات رشد محل اتصال تاندون ها می باشند.

 

یک برجستگی استخوانی در انتهای استخوان تیبیا (درشت نی) در محل صفحه رشد قرار دارد که “توبرکل تیبیا”  نامیده می شود و محل اتصال تاندون کشکک می باشد.

وقتی کودک فعالیت می کند ، با انقباض عضله ی چهار سر ران ، تاندون کشکک کشیده می شود.

و به محل اتصال آن به استخوان (توبرکل تیبیا ) استرس وارد می گردد.

در برخی موارد به دنبال فعالیت های تکراری و ایجاد کشش و استرس بر روی توبرکل تیبیا ، صفحه ی رشد استخوان دچار التهاب می گردد.

این التهاب منجر به دردناک شدن این ناحیه (توبرکل تیبیا) در لمس و بیماری اسگود شلاتر (درد زانو در نوجوانان) می شود.

علائم اسگود شلاتر

معمولا شاخص ترین علامت بیماری اسگود شلاتر، احساس درد به دنبال دویدن ، جهیدن و سایر فعالیت های ورزشی می باشد.

در اغلب موارد هر دو زانو دچار مشکل هستند هرچند علائم در یکی از زانوها شدیدتر است.

  • درد زانو و دردناک بودن توبرکل درشت نی در لمس
  • تورم در توبرکل استخوان درشت نی
  • سفتی عضلات در جلو یا عقب زانو

تشخیص

علاوه بر معاینه ی فیزیکی ، ممکن است پزشک جهت بررسی بیشتر استخوان و رد سایر تشخیص های افتراقی ،

گرافی ساده از زانوی کودک درخواست نماید.

 

در بیماری اسگود شلاتر استخوان تیبیا برجسته و ملتهب شده و موجب حساسیت در فشار می شود.

درمان

درمان این بیماری بر روی کاهش درد زانو و تورم تمرکز دارد. حتما لازم است که

نوجوان فعالیت های ورزشی خود را تا زمانی که احساس ناراحتی یا درد قابل توجه در زانو نداشته باشد ، محدود سازد.

در بعضی مواقع لازم است برای درمان بیماری اسگود شلاتر (درد زانو در نوجوانان) این استراحت نسبی تا ماه ها به طول انجامد.

ورزش درمانی بیماری اسگودشلاتر

کشش چهار سر ران
باید این کشش را در قسمت جلوی ران خود احساس کنید.
نکته: پشت خود را صاف نگه دارید و خم نکنید.

سایر روش های بازتوانی

  • ورزش های کششی : کشش عضلات جلو و عقب ران (عضلات چهار سر و سه سر ران) ، ممکن است به
    کاهش درد کمک کرده و مانع از بازگشت بیماری پس از شروع مجدد ورزش شود.
  • داروهای ضدالتهابی : این داروها برای کاهش التهاب ، درد و ادم تجویز می شود.
  • جراحی : اکثر علایم بیماری با تکمیل جهش رشدی نوجوان (حدود 14 سالگی برای دختران و حدود 16 سالگی برای پسران ) بهبود خواهد یافت ،
    به همین دلیل جراحی تنها در موارد نادر نیاز است.

خلاصه

بیماری  یکی از علل شایع درد جلو و زیر زانو در نوجوانان در حال رشد می باشد.

  • کودکانی که به ورزش های حرفه ای مشغول هستند -خصوصا دومیدانی و ورزش های جهشی- در خطر بیشتری برای ابتلا به این بیماری قرار دارند.
  • در اکثر مواقع ؛ استراحت ، داروهای مسکن و ورزش های قدرتی و کششی مناسب می تواند منجر به
    بهبود بیماری اسگود شلاتر (درد زانو در نوجوانان) ، کاهش درد و بازگشت فعالیت شود.

 

 

 

منبع : سایت orthoinfo 

ترجمه شده توسط : دکتر  زهرا هاشمی

پارگی های روتاتورکاف

پارگی های روتاتورکاف

 

پارگی های روتاتورکاف علت شایع درد و ناتوانی در بزرگسالان است.

روتاتورکاف پاره منجر به ضعف شانه خواهد شد.

به این معنی که بسیاری از کارهای روزمره مثل شانه کردن مو و لباس پوشین دردناک و سخت خواهد شد.

آناتومی

شانه شما از سه استخوان تشکیل شده است : استخوان بازو (هومروس)، کتف (اسکاپولا) و استخوان ترقوه (کلاویکل).

شانه یک مفصل گوی و کاسه ایی است. گوی (سر استخوان بازو ) در قسمت گود استخوان کتف ، فیت می شود.

 

آسیب تاندونهای روتاتور کاف شانه

این تصویر قسمت های مهم مفصل را نشان می دهد.

 

روتاتور کاف بازوی شما را در شانه نگه می دارد. روتاتور کاف گروهی از چهار عضله هستند.

که با تاندون های خود دور سر استخوان بازو را می پوشانند. روتاتور کاف بازو را به کتف متصل کرده و کمک به بلند کردن و چرخش بازو می کنند.

 

تاندون های روتاتور کاف سر هومروس (استخوان بازو) را می پوشانند و کمک بلند کردن و چرخش بازو میکنند.

تاندون های روتاتور کاف سر هومروس (استخوان بازو) را می پوشانند و کمک بلند کردن و چرخش بازو میکنند.

 

یک کیسه لغزنده به نام بورس بین روتاتور کاف و استخوان بالای شانه (آکرومیون) وجود دارد.

بورس اجازه حرکت آزادانه روتاتور کاف در هنگام حرکت بازو را می دهد.

وقتی روتاتورکاف آسیب می بیند، این بورس نیز می تواند ملتهب شده و دردناک شوند.

 

تعریف

وقتی یک یا بیشتر از تاندون های روتاتور کاف پاره می شوند، تاندون به طور کامل به سر هومروس اتصال ندارد.

بیشتر پارگی ها در تاندون سوپرا اسپیناتوس اتفاق می افتند ولی سایر قسمت ها نیز ممکن است درگیر شوند.

در بسیاری از موارد، پارگی تاندون ها با سایش شروع می شوند.

وقتی آسیب پیشرفت می کند تاندون کاملا پاره می شود ( مثلا وقتی جسم سنگینی بلند می کنید).

 

انواع مختلفی از پارگی وجود دارد
  • پارگی نسبی : به آن پارگی ناکامل می گویند. آسیب تاندون ایجاد شده ولی پارگی به طور کامل اتفاق نمی افتد.
  • پارگی ضخامت کامل: به آن پارگی کامل می گویند. تمام تاندون از استخوان جدا شده و یک حفره در تاندون ایجاد می شود.

 

در بیشتر پارگی های روتاتور کاف، تاندون پاره شده از استخوان جدا می شود.

در بیشتر پارگی های روتاتور کاف، تاندون پاره شده از استخوان جدا می شود.

 

پارگی روتاتور کاف

(چپ) نمایی از بالا از چهار تاندونی که روتاتورکاف را تشکیل می شود.
(راست) پارگی کامل در تاندون سوپرا اسپیناتوس

علت

دو علت اصلی پارگی روتاتور کاف، آسیب و دژنراسیون (فرسودگی) است.

 

پارگی حاد

اگر شما هنگامی که بازو باز است بیفتید یا جسم بسیار سنگینی را با حرکت ناگهانی بلند کنید،

احتمال پارگی روتاتورکاف وجود دارد. این نوع پارگی می تواند با سایر آسیب های شانه همراهی داشته باشد مثل دررفتگی شانه یا شکستگی ترقوه.

پارگی دژنراتیو( فرسودگی)

بیشتر پارگی ها نتیجه فرسودگی مزمن تاندون است که به طور آهسته در طول زمان ایجاد می شود.

این روند به طور طبیعی با افزایش سن اتفاق می افتد. این پارگی ها در دست غالب شایعترند.

اگر شما پارگی دژنراتیو در یک شانه داشته باشید، شانس بیشتری برای پارگی در شانه مقابل دارید، حتی اگر دردی در آن شانه نداشته باشید.

 

فاکتور های متعددی در پارگی روتاتورکاف دژنراتیو یا مزمن نقش دارند

  • فشار مکرر: انجام یک حرکت شانه به صورت تکراری روی تاندون ها و عضلات  روتاتورکاف استرس وارد می کنند.
    بیس بال، تنیس، قایقرانی و وزنه برداری مثالهایی از ورزش هایی است که می تواند
    شما را در معرض آسیب قرار دهد. بسیاری از شغل ها نیز چنین حالتی دارند.
  • کاهش خونرسانی: همانطور که سن بالاتر می رود، خونرسانی به تاندون های روتاتورکاف کمتر می شود.
    بدون خونرسانی مناسب، توانایی طبیعی بدن برای ترمیم تاندون آسیب می بیند و می تواند منجر به پارگی تاندون شود.
  • خار استخوانی: با افزایش سن، رشد غیرطبیعی استخوانی و خار زیر استخوان آکرومیون ایجاد می شود.
    وقتی بازو را بلند می کنیم، این خارها به تاندون کشیده می شود.
    به این شرایط گیرافتادگی (impingement) شانه گفته می شود و در طول زمان تاندون را ضعیف کرده و احتمال بالاتری برای پارگی دارد.
  • فاکتورهای خطر:چون اکثر پارگی های روتاتورکاف به علت آسیب های طبیعی همراه با افزایش سن ایجاد می شوند،
    افراد بالای 40 سال در ریسک بالاتری قرار دارند.
  • افرادی که بلند کردن مداوم یا فعالیت های بالای سر مداوم دارند، در ریسک پارگی قرار دارند.
    ورزشکاران تنیس و پرتاب توپ در بیس بال هم مستعد آسیب هستند.
    نقاشان، نجاران و بقیه کسانی که فعالیت های بالای سر دارند در شانس بیشتری برای پارگی قرار دارند.

 

اگرچه پارگی های افراد ورزشکار یا فعالیت های بالای سر در افراد جوانتر اتفاق می افتد،

اما بیشتر پارگی های بزرگسالان جوان ناشی از حوادثی مثل افتادن است.

علایم

 

شایعترین علامت ها شامل :

  • درد شبانه در حالت استراحت، مخصوصا وقتی روی شانه مبتلا بخوابید.
  • درد هنگام بالابردن جسمی و پایین آوردن بازو یا حرکت خاصی
  • ضعف در بالابردن یا چرخیدن شانه
  • احساس صدا یا ساییده شدن شانه در پوزیشن خاص

پارگی هایی که ناگهانی اتفاق می افتند، مثلا در اثر افتادن، در شدیدی ایجاد می کنند و ضعف ناگهانی ایجاد می شود.

پارگی هایی که به مرور ایجاد می شوند هم، موجب درد و ضعف می شوند.

ابتدا درد ممکن است خفیف باشد و تنها با بالابردن بازو به بالای سر ایجاد شود مثل رسیدن به بالای کابینت.

 

در ابتدا داروهایی مثل آسپیرین یا بروفن ممکن است درد را آرام کند.

به مرور زمان درد در هنگام استراحت نیز بروز می کند و با دارو از بین نمی رود.

دراز کشیدن به سمت مبتلا دردناک است. درد و ضعف در انجام کارهای روتین روزمره نیز ایجاد می شود.

باید توجه کنید که بعضی از پارگی های روتاتور کاف دردناک نیستند ولی ضعف و سایر علایم را دارند.

 

معاینه پزشک

 

شرح حال و معاینه

بعد از گفتن شرح حال و علایم، پزشک شما را معاینه می کند. به دنبال پیدا کردن ناحیه دردناک یا بدشکلی خواهد بود.

برای ارزیابی محدوده حرکتی، شانه شما را در جهات مختلف حرکت می دهد و قدرت عضلانی را بررسی می کند.

 

معاینه محدوده حرکتی شانه

پزشکتان با حرکت دادن بازویتان در جهات مختلف، محدوده ی حرکتی شانه شما را بررسی می کند.

 

پزشک سایر مسایل مربوط به شانه و شاید معاینه گردن را نیز برای بررسی سایر موارد با علایم مشابه چک کند.

 

روش های تصویربرداری

  • گرافی ساده (x-ray) : معمولا اولین روش تشخیصی است اما از آنجایی که بافت نرم مثل روتاتورکاف را نشان نمی دهد،
    معمولا در مشکلات روتاتور کاف این تست نرمال است.
  • سونوگرافی یا MRI : این روش ها تصویر بهتری از تاندون ها و بافت نرم نشان می دهند.
    پارگی روتاتورکاف، سایز و محل دقیق پارگی را نشان می دهد. MRI به پزشک امکان افتراق پارگی جدید از قدیمی را می دهد.

درمان

اگر شما پارگی روتاتورکاف داشته باشید و علی رغم افزایش درد از شانه خود استفاده کنید، ممکن است آسیب بیشتری به خود بزنید.

درد مزمن شانه و بازو، دلیل خوبی برای مراجعه به پزشک است.

درمان زودرس می تواند از تشدید علایم جلوگیری کند و به شما کمک می کند زودتر به فعالیت های روتین خود برگردید.

هدف از درمان، کاهش درد و حفظ عملکرد است. درمان های مختلفی برای پارگی روتاتورکاف وجود دارد که با توجه به شرایط هر بیمار انتخاب می شود.

در انتخاب درمان، سن بیمار، میزان فعالیت، سلامت عمومی و نوع پارگی در نظر گرفته می شود.

شواهدی وجود ندارد که نشان دهد جراحی زودرس نتایج بهتر از جراحی تاخیری دارد.

بنابراین اکثر پزشکان در ابندا درمان های غیرجراحی مثل فیزیوتراپی و سایر درمان های غیرجراحی توصیه می کنند.

درمان های غیرجراحی

در حدود 80%  بیماران، درمان غیرجراحی درد را کاهش داده و عملکرد را بهبود می بخشد.

درمان های غیرجراحی شامل :
  • استراحت: استراحت و محدودیت فعالیت های بالای سر توسط پزشک ممکن است توصیه شود.
    ممکن است برای حمایت شانه، اسلینگ (شانه بند) تجویز شود.
  • تعدیل فعالیت: پرهیز از کارهایی که درد را تشدید کند.
  • داروهای ضدالتهابی: داروهایی مثل بروفن و ناپروکسن درد و تورم را کاهش می دهد.
  • ورزش های قدرتی و فیزیوتراپی: ورزشهای اختصاصی حرکت و قدرت شانه را حفظ می کنند.
    برنامه ورزشی شما شامل کشش برای بهبود محدوده حرکتی و انعطاف پذیری است.
    تقویت عضلاتی که شانه را حمایت می کنند درد را کاهش داده و از آسیب های بیشتر جلوگیری می کند.
  • تزریق استروئید: اگر موارد قبلی منجر به کاهش درد نشد، تزریق موضعی بیحسی به همراه کورتون ممکن است کمک کننده باشد.
    کورتون داروی ضد التهابی بسیار موثری است اگرچه ممکن است برای همه بیماران موثر نباشد.

 

تزریق کورتون برای درمان پارگی های روتاتورکاف

تزریق کورتون ممکن است درد را از بین ببرد.

 

مهمترین مزیت درمان های غیرجراحی، پرهیز از عوارض اصلی جراحی مثل عفونت،

خشکی دائم مفصل، عوارض بی هوشی و گاهی طولانی شدن زمان بهبود است.

اشکال این درمان شامل افزایش سایز پارگی در طول زمان و محدودیت یکسری از فعالیت هاست.

 

درمان جراحی

اگر با متدهای غیرجراحی، درد بهبود پیدا نکند، پزشک ممکن است جراحی را توصیه کند.

درد مداوم مهمترین عامل برای جراحی است. همچنین اگر فردی ورزشکار باشید یا فعالیت بالای سر زیاد داشته باشید، جراحی توصیه می شود.

سایر علایمی که درمان جراحی ممکن است انتخاب شود شامل موارد زیر است:
  • علایم 6 الی 12 ماه طول بکشد.
  • پارگی بزرگتر از 3 سانتی متر درحالیکه بافت نرم اطراف وضعیت خوبی داشته باشند.
  • ضعف بارز و از دست دادن عملکرد شانه
  • پارگی در نتیجه آسیب حاد اخیر

جراحی ترمیم پارگی تاندون اغلب با اتصال مجدد تاندون ها به استخوان بازو همراه است.

روش های محدودی برای ترمیم پارگی وجود دارد که پزشکتان با شما در مورد آن صحبت خواهد کرد.

 

 

 

منبع : سایت orthoinfo 

ترجمه شده توسط : دکتر آزاده قاروی آهنگر

پارگی لبروم شانه

پارگی لبروم شانه

 

پارگی لبروم شانه پیشرفت‌های فن‌آوری پزشکی پزشکان را قادر ساخته تا آسیب هایی را شناسایی و درمان کنند

که سال‌ها پیش مورد توجه قرار نمیگرفته است. برای مثال, پزشکان می‌توانند از دوربین‌های مینیاتوری برای دیدن داخل مفصل استفاده کنند.

با این ابزار, آن‌ها قادر به شناسایی و درمان پارگی لبروم شانه هستند.

 

آناتومی

مفصل شانه شامل سه استخوان است:  کتف، ترقوه و استخوان بازو (هومروس)

قسمت فوقانی استخوان هومروس داخل یک حفره کم‌عمق در استخوان کتف به نام گلنوئید قرار دارد

سر استخوان هومروس معمولاً بسیار بزرگ‌تر از حفره گلنوئید است و یک بافت فیبری نازک بنام لبروم اطراف حفره را احاطه می‌کند

تا به استحکام آن کمک کند. این لبه تا ۵۰ % عمق حفره را بیشتر می‌کند تاسر استخوان بازو بهتر با حفره متناسب گردد.

علاوه بر این، این لایه به عنوان محل اتصال چندین لیگامان هم عمل می‌کند.

 

آناتومی شانه

آناتومی شانه

 

علت

آسیب به لبروم شانه می‌تواند به علت ضربه شدید ناگهانی یا حرکات مکرر و طولانی رخ دهد. نمونه‌هایی از آسیب ناشی از ضربه عبارتند از:

  • افتادن روی کف دست باز
  • ضربه‌ مستقیم به شانه
  • کشش ناگهانی، مثل زمانی که سعی در بلند کردن یک جسم سنگین داشته باشد،
  • ورزشکاران پرتابی یا وزنه برداران می‌تواند در نتیجه حرکت شانه تکراری، دچار پارگی لبروم شوند.

 

علایم

  • علائم پارگی لبروم شانه بسیار شبیه به سایر آسیب‌های شانه است. این علائم عبارتند از:
  • حس بی‌ثباتی در شانه
  • دررفتگی شانه
  • درد، مخصوصا در فعالیت‌های بالای سر
  • احساس گرفتگی، صدادادن و یا قفل کردن
  • درد گه گاهی شبانه یا درد در فعالیت‌های روزانه
  • کاهش محدوده حرکتی
  • کاهش قدرت

 

معاینه فیزیکی

پزشک شما سابقه ضربه به دست را از شما را خواهد گرفت.

ممکن است سابقه ضربه داشته باشید و یا درد شما بصورت تدریجی افزایش یافته باشد.

دکتر چندین معاینه فیزیکی انجام خواهد داد تا محدوده حرکت، ثبات و درد را بررسی کند.

علاوه بر این، پزشک ممکن است برای بررسی سایر علل درخواست گرفتن گرافی ساده را بنماید.

از آنجا که لبروم شانه از جنس بافت نرم است، در گرافی ساده اشعه درگیری آن دیده نمیشود،

گاها  پزشک درخواست (CT) یا تصویربرداری رزونانس مغناطیسی (MRI)   میدهد،

در هردوی این روشها میتوان از تزریق ماده حاجب برای تشخیص بهتر پارگی استفاده نمود.

هرچند در نهایت، تشخیص با جراحی آرتروسکوپیک انجام خواهد شد.

پارگی می‌تواند در بالا یا پایین و یا در وسط لبروم قرار گیرد.

 

درمان

تا زمانی که تشخیص نهایی داده شود, پزشک شما ممکن است داروهای ضد التهاب و استراحت برای بهبود علایم تجویز کند.

تمرین‌های توان‌بخشی برای تقویت عضلات چرخاننده شانه نیز توصیه می‌شود.

در بسیاری از موارد روش‌های غیر جراحی در تسکین علایم و بهبود بافتهای آسیب‌دیده موثر هستند.

اگر این اقدامات، ناکافی باشند, پزشک شما ممکن است جراحی را توصیه کند.

بسته به آسیب شما, پزشک ممکن است از روش سنتی بصورت جراحی باز یا روش آرتروسکوپی استفاده کند.

در عمل آرتروسکوپی, جراح لبروم و عضله دو سر را بررسی می‌کند.

اگر آسیب تنها محدود به خود لبروم باشد، شانه هنوز پایدار بوده و جراح لبروم پاره را برداشته و پارگی را اصلاح می‌کند.

اگر پارگی در تاندون دو سر بوده و یا در صورتی که تاندون از محل خود جدا شده باشد تاندون ناپایدار تلقی شده

و جراح نیاز به ترمیم یا انتقال تاندون به مکانی بهتر با استفاده از میخ, پیچ, یا بخیه دارد.

پارگی در قسمت تحتانی لبروم نیز اغلب با بی‌ثباتی شانه مرتبط است.

در این روش جراح لیگامانهای آسیب دیده را ترمیم کرده و لبروم را اصلاح میکند.

این جراحی هم بصورت بسته و یا باز با یک برش کوچک در جلوی شانه انجام می شود.

درمان پارگی لبروم شانه

در طی آرتروسکوپی ، جراح شما آرتروسکوپ و وسایل کوچک را در مفصل شانه شما وارد می کند.

توان‌بخشی

بعد از جراحی باید بسته به توصیه پزشک به مدت ۳ تا ۶ هفته شانه خود را در اسلینگ قرار دهید.

پزشک شما هم چنین میتواند ورزشهای سبک، غیرفعال و درمحدوده بدون درد را برای شما تجویز ‌کند. زمانی که اسلینگ برداشته می‌شود،

باید حرکات شانه و ورزشهای انعطاف‌پذیری را انجام دهید و به تدریج عضلات شانه خود را تقویت کنید.

ورزشکاران معمولاً در ۱۲ هفته پس از جراحی می‌توانند تمرینات مرتبط با فعالیت ورزشی را آغاز کنند، اگرچه ترمیم کامل بافت آسیب دیده ۴ تا ۶ ماه طول خواهد کشید.

 

 

منبع : سایت orthoinfo 

ترجمه شده توسط : دکتر مریم رحیمی

دررفتگی شانه

دررفتگی شانه

 

دررفتگی شانه متحرک ترین مفصل بدن است و می تواند در جهات مختلف حرکت کند اما این مزیت باعث آسانی در رفتگی شانه می گردد.

در رفتگی ناقص(ساب لاکسیون) به معنای خروج ناقص استخوان شانه(هومروس) از حفره گلنوئید است.

در رفتگی کامل به معنای خروج کامل هومروس از گلنوئید است. هر ۲ در رفتگی کامل و ناقص باعث درد و ناپایداری در مفصل شانه می شود.

  • علائم:
  • بدشکلی
  • تورم
  • بی حسی
  • ضعف
  • کبودی

گاهی در رفتگی شانه باعث آسیب رباط ها، تاندون ها و اعصاب شانه می شود.

مفصل شانه می تواند به جلو،عقب و یا پایین در برود.

یک نوع شایع دررفتگی شانه در رفتگی و ناپایداری قدامی شانه است به این معنا که استخوان بازو از

حفره خود(گلنوئید) به سمت جلو خارج می شود.این اتفاق معمولا در موقعیت های پرتابی شانه ایجاد می شود.

 

معاینه پزشکی

عضلات به دنبال دررفتگی ممکن است دجار اسپاسم شوند. وقتی که شانه دچار چندین نوبت دررفتگی بشود ناپایداری راجعه شانه ایجاد می شود.

پزشک شانه شما را معاینه می کند و ممکن است عکس رادیوگرافی درخواست کند.

مهم است که پزشک شما بداند شانه شما به جه شکل دررفته است و آیا قبلا نیز دچار دررفتگی شانه شده اید یا خیر.

 

درمان شانه در رفته

پزشک استخوان بازوی شما (هومروس) را در حفره مفصل شانه قرار می دهد که این کار جا اندازی بسته نامیده می شود.

درد شدید به سرعت پس از جا انداختن شانه از بین می رود.

 

توانبخشی شانه

پزشک پس از جا اندازی شانه شما را با یک اسلینگ یا وسیله ای دیگر بی حرکت می نماید. روی قسمت آسیب دیده ۳ تا ۴ بار در روز یخ بگذارید.

پس از کاهش درد و تورم پزشک شما ورزش های توانبخشی شانه را تجویز می کند.

این ورزش ها به بازگشت دامنه حرکتی شانه و قدرت عضلات شانه کمک می کنند.

توانبخشی هم چنین به جلوگیری از دررفتگی مجدد شانه در آینده کمک می کند.

توانبخشی با حرکات آسان عضلات شانه شروع می گردد و سپس تمرین با وزنه افزوده می گردد.

 

اگر دررفتگی شانه مشکلی راجعه گردد بریس می تواند مفید باشد.

اگر درمان غیر جراحی و بریس کردن شانه موفقیت آمیز نباشد جراحی به خصوص در ورزشکاران جوان

جهت ترمیم و بازسازی رباط های پاره و کشیده شده انجام می شود.

به مرور زمان دررفتگی راجعه شانه می تواند به آسیب استخوان هومروس یا حفره شانه منجر گردد.

اگر جراح شما متوجه آسیب استخوانی گردد ایشان توصیه به جراحی به روش انتقال استخوانی می کنند.

 

 

 

منبع : سایت orthoinfo 

ترجمه شده توسط : دکتر محمد احمدی دستگردی

کشیدگی عضلات کشاله ی ران

کشیدگی عضلات کشاله ی ران

 

کشیدگی عضلات کشاله ی ران کشیدگی ماهیچه یکی از آسیب‌های شایع خصوصا در میان ورزشکاران است.

ران سه گروه عضلانی مهم و قوی دارد: عضلات همسترینگ در پشت ران، ماهیچه‌های چهار سر ران در جلو و ماهیچه‌های نزدیک کننده در سمت داخل.

عضلات چهار سر ران و عضلات همسترینگ موجب خم و راست کردن زانو و ماهیچه‌های نزدیک کننده، پاها را به هم نزدیک میکنند.

عضلات عقب ران (همسترینگ) و عضلات جلو ران (ماهیچه چهار سر ران) به طور خاص در معرض خطر کشیدگی قرار دارند

چون از هر دو مفصل ران و مفصل زانو گذر می کنند.

همچنین این دو عضله برای فعالیت‌های با سرعت بالا مانند انواع رشته های ورزشی دومیدانی

(دویدن، پرش از موانع ، پرش طول)، فوتبال و بسکتبال مورد استفاده قرار می‌گیرند.

 

عضلات چهار سر ران در قسمت جلوی ران

عضلات چهار سر ران در قسمت جلوی ران.

 

 

عضلات همسترینگ در قسمت پشت ران

عضلات همسترینگ در قسمت پشت ران

 

کشیدگی ماهیچه معمولاً زمانی اتفاق می‌افتد که یک ماهیچه بیش از ظرفیت خود کشیده می‌شود و فیبرهای عضلانی پاره می شوند.

این آسیب اغلب در نزدیکی نقطه‌ای رخ می‌دهد که ماهیچه به بافت ارتباطی محکم و فیبری به نام تاندون می‌پیوندد.

علاوه بر حرکات کششی ، ضربه مستقیم به ماهیچه نیز ممکن است باعث آسیب مشابهی شود.

کشیدگی ماهیچه در ران می‌تواند کاملاً دردناک باشد.

زمانی که یک کشیدگی عضلانی رخ می‌دهد، ماهیچه نسبت به آسیب مجدد ، آسیب‌پذیر می گردد.

لذا مهم است که به ماهیچه اجازه دهید به درستی التیام یابد و دستورالعمل‌های پیشگیری را از پزشک خود دنبال کنید.

 

علائم کشیدگی عضلات کشاله ی ران

فردی که کشیدگی عضلات کشاله ی ران را تجربه می‌کند, ممکن است پارگی بافت عضله را احساس کند.

درد ناگهانی است ، ممکن است شدید بوده و ناحیه اطراف جراحت احتمال دارد در لمس دردناک باشد.

چنانچه پارگی رگ های خونی روی داده باشد کبودی نیز مشهود خواهد بود.

تورم و مناطق کبودی (به رنگ سیاه و آبی ) اغلب ممکن است

در زیر ران تا مچ پا و قوزک پا گسترش یابد که این اتفاق ممکن است حتی یک یا دو روز پس از آسیب رخ دهد.

 

کبودی عضلات ران

عضله پاره شده همسترینگ باعث شده است قسمت بزرگی از (کبودی) در قسمت پشت ران این بیمار ایجاد شود.

تشخیص

پزشک شما در مورد نحوه ی  آسیب سوال خواهد کرد و ران شما را از نظر دردناک بودن در لمس و یا کبودی معاینه خواهد نمود.

ممکن است از شما خواسته شود تا زانو و ران خود را خم و راست کنید تا پزشک بتواند تشخیص را تایید کند.

اگر شکستگی و یا آسیب دیگری در استخوان وجود داشته باشد ممکن است یک گرافی ساده مورد نیاز باشد.

هم چنین ممکن است پزشک به منظور ارزیابی بیشتر عضلات و تاندون‌ها تصویربرداری MRI درخواست کند.

کشیدگی عضلانی با توجه به شدت آن‌ها درجه‌بندی می‌شود. کشیدگی درجه ۱ خفیف است،

و معمولاً به آسانی التیام می‌یابد در حالی که درجه ۳ درواقع پارگی شدید ماهیچه است که ممکن است چند ماه طول بکشد تا التیام یابد.

 

درمان کشیدگی عضلات ران

اغلب موارد کشیدگی عضلانی را می‌توان با پروتکل زیر درمان کرد.

  • استراحت : ازفعالیت‌هایی که باعث ایجاد فشار می‌شوند، اجتناب کنید.
    پزشک شما ممکن است توصیه کند که از عصای زیر بغل برای جلوگیری از وارد آمدن وزن به عضله استفاده کنید.
  • یخ: ازکمپرس سرد برای ۲۰ دقیقه ، چندین بار در روز استفاده کنید. یخ را مستقیماً بر روی پوست قرار ندهید.
  • کمپرس کردن :برایجلوگیری از تورم اضافی، ناحیه آسیب دیده را با بانداژ الاستیکی و نرم بپوشانید.
  • بالا بردن عضو: برایبه حداقل رساندن تورم، عضو آسیب دیده  را بالاتر از قلب خود قرار دهید.
  • پزشک شما ممکن است یک داروی ضد التهاب غیر استروئیدی، مانند ایبوپروفن، برای تسکین درد توصیه کند.

با کاهش درد و تورم، فیزیوتراپی به بهبود دامنه حرکت و قدرت عضله کمک خواهد کرد.

ماهیچه باید قبل از اینکه به ورزش برگردید، قدرت کامل داشته و بدون درد باشد.

این کار به جلوگیری از آسیب بیشتر کمک می‌کند.

 

پیشگیری از کشیدگی عضلات کشاله ی ران

عوامل خطر : عوامل متعددی می‌توانند شما را به سمت کشیدگی عضلانی سوق دهند، از جمله:

  • سفتی عضلات: ماهیچه‌های سفت در معرض خطر کشیدگی قرار دارند لذا ضروری ست که ورزشکاران از برنامه تمرین‌های کششی روزانه تحت نظر مربی مجرب پیروی کنند.
  • عدم تعادل عضلانی : از آنجا که عضلات عقب و جلوی ران همزمان با هم کار می‌کنند، اگر یکی قوی‌تر از دیگری باشد، ماهیچه ضعیف‌تر می‌تواند کشیده شود.
  • آمادگی جسمانی ضعیف : اگرماهیچه‌های شما ضعیف باشند، کم‌تر قادر به مقابله با استرس ورزش هستند و احتمال آسیب دیدگی بیشتر است.
  • خستگی ماهیچه‌ای: خستگی ظرفیت جذب انرژی توسط ماهیچه‌ها را در حین وارد آمدن استرس به ماهیچه کاهش می‌دهد و آن‌ها را نسبت به آسیب بیشتر ، آسیب‌پذیر می‌کند.
    لذا در مسابقات ورزشی که بیش از زمان روتین طول می کشد ، احتمال آسیب دیدگی ورزشکاران به دلیل خستگی عضلانی بیشتر می شود.

 

هشدارها

می‌توانید اقدامات احتیاطی زیر را برای کمک به جلوگیری از کشیدگی عضلانی انجام دهید:

  • وضعیت بدنی خود را با برنامه منظم ورزشی آماده سازید.
    شما می‌توانید از پزشک متخصص طب فیزیکی و توانبخشی خود در مورد برنامه‌های ورزشی مناسب برای سن و سطح فعالیتتان ، سوال کنید.
  • قبل از هر گونه تمرین و یا فعالیت ورزشی،”گرم کردن” را انجام دهید.
    تمرینات مناسب “گرم کردن” ، بدن شما را برای فعالیت شدیدتر آماده می‌کند، خون شما  به خوبی جریان می‌یابد،
    دمای ماهیچه‌ای شما را افزایش می‌دهد و میزان تنفس شما را افزایش می‌دهد.
    گرم شدن به بدن شما زمان می‌دهد تا با نیازهای ورزش سازگار شود و می‌تواند به افزایش میزان دامنه ی حرکتی مفاصل و کاهش سفتی عضلات کمک کند.
  • بعد از ورزش باید فرایند “سرد کردن” را انجام دهید. به آرامی و به تدریج تمرینات کششی انجام دهید،
    هر کشش عضلانی را نگه دارید تا به ماهیچه برای پاسخ دادن و دراز شدن ، زمان بدهید.
    می‌توانید نمونه‌هایی از تمرینات کششی را در این وب سایت پیدا کنید
    و یا از پزشک یا مربی خود بخواهید که در تهیه یک برنامه روتین به شما کمک کند.
  • اگر آسیب دیده هستید، برای التیام ماهیچه قبل از بازگشت به ورزش زمان بدهید.
    صبر کنید تا قدرت ماهیچه‌ای و انعطاف‌پذیری تان به سطح قبل از آسیب باز گردند.
    این کار می‌تواند ۱۰ روز تا ۳ هفته برای یک کشیدگی خفیف و تا ۶ ماه برای کشیدگی عضلانی شدید،
    مانند کشیدگی عضلات همسترینگ (عقب ران) به طول انجامد.

 

 

منبع : سایت orthoinfo 

ترجمه شده توسط : دکتر زهرا هاشمی

 

برنر و استینگر

برنر و استینگر

 

برنر یا استینگر ( آسیب دردناک و آسیب زننده اعصاب) زمانی رخ می دهد که بعد از یک برخورد،

اعصاب مربوطه در گردن و شانه تحت کشش یا فشار قرار بگیرند.

این آسیب ها در ورزش های تماسی و پربرخورد شایع تر هستند و درد سوزاننده با انتشار به شانه و دست (برنر) نامیده می شوند.

برنر مانند یک شوک الکتریکی منتشر به شانه است.

آناتومی اعضا بین گردن و شانه

اعصاب مانند کابل های الکتریکی می باشند که در کانال نخاعی طی مسیر می کنند و پیام ها را بین مغز و عضلات منتقل می کنند.

اعصابی که حس و حرکت شانه را تامین می کنند، از کانال نخاعی در گردن منشعب می شوند و

با یکدیگر شبکه عصبی براکیال (بازویی) را می سازند. تمام اعصاب شانه از این شبکه جدا می شوند.

 

ساختار بازو و شانه قبل از آسیب برنر و استینگر

شبکه ای از اعصاب بهم پیوسته که حرکت و احساس در شانه ، بازو و دست را کنترل می کنند.

علل ایجاد برنر و استینگر

آسیب شبکه بازویی می تواند باعث ایجاد برنر شود. این آسیب برنر و استینگر معمولا زمانی رخ می دهد

که سر با فشار به یک سمت (راست/چپ) و پایین حرکت  داده شود. این حرکت، گردن را خم و اعصاب را تحت فشار قرار می دهد.

 

خستگی عضلات گردن و آسیب به برنر

بسیاری از آسیب های شبکه بازویی برنر و استینگر، زمانی رخ می دهد که شانه به پایین و سر به سمت مخالف منحرف شود.

 

 

عوامل خطر در بیماری آسیب زننده اعصاب گردن و شانه

  • ورزش های تماسی: ورزشکارانی که در ورزش های تماسی شرکت می کنند، شانس بیشتری برای ابتلا به برنر دارند.
    این صدمات غالبا پس از سقوط روی سر مانند افتادن در کشتی یا تکل در فوتبال رخ می دهند.
    در حقیقت تکل زدن شایع ترین آسیب ایجاد کننده برنر است. مدافعان و بازیکنان کنار خط فوتبال آمریکایی بیشترین کسانی هستند که از این آسیب رنج می برند.
  • تنگی کانال نخاعی: علاوه بر ورزش های تماسی، کانال تنگ نخاعی نیز ریسک ایجاد برنر را در شما افزایش می دهد.
    ورزشکارانی که دچار آسیب برنر راجعه می شوند، ممکن است کانال نخاعی تنگ تری نسبت به ورزشکارانی که آسیب برنر نداشته اند، داشته باشند.

 

علائم برنر چیست ؟

علائم برنر به طور معمول به صورت یکطرفه است و در حد چند ثانیه تا چند دقیقه طول می کشد.

اما در بعضی موارد ساعت ها یا روزها و یا حتی بیشتر می تواند طول بکشد. شایع ترین علائم برنر شامل موارد زیر است:

  • احساس شوک سوزشی یا الکتریکی
  • بی حسی و ضعف بازو بلافاصله بعد از آسیب
  • گرم شدن

 

معاینه پزشکی

برای تشخیص بیماری برنر و استینگر، پزشک شرح حال نحوه وقوع آسیب و علایم شما را بررسی می کند.

معمولا نیازی به مطالعات تصویربرداری شامل تصویربرداری با اشعه ایکس، MRI، یا مطالعات اعصاب نمی باشد.

در صورت داشتن علائم زیر نیاز به معاینه کامل تر می باشد:

  • ضعفی که بیشتر از چند روز طول بکشد
  • درد گردن
  • علائم دو طرفه
  • سابقه استینگر یا برنر راجعه

 

 

پدهای محافظ اطراف گردن مانند کلار کابوی یا رول گردنی، ثبات بیشتری را برای بازیکنان مستعد به برنر ایجاد می کند.

 

درمان بیماری برنر و استینگر

درمان برنر و استینگر با هدف حذف آسیب مجدد شروع می شود. ورزشکاران تا زمان برطرف شدن کامل علائم، مجاز به بازگشت به ورزش نیستند.

این زمان ممکن است چند دقیقه تا چند روز طول بکشد.

ورزشکاران در صورت داشتن ضعف یا درد گردن، هرگز مجاز به بازگشت به ورزش نیستند.

اگرچه این آسیب با مرور زمان بهتر می شود، ولی در صورت طول کشیدن علائم به مدت چند روز،

ممکن است نیاز به کار با مربی یا درمانگر جهت برگشت قدرت و حرکت باشد.

 

کلار گردنی مخصوص جلوگیری از آسیب برنر و استینگر

بالشتک محافظ در اطراف گردن ، مانند رول گردن یا یقه ثبات بیشتری را برای بازیکنان مستعد ایجاد می کند.

 

اگر شما مبتلا به برنر و استینگر راجعه هستید، ممکن است پزشک به استفاده از رول گردنی مخصوص

یا پد بالا آمده شانه در زمان مسابقه توصیه کند. این پدها شامل پد عنکبوتی (اسپایدر) که زیر پد شانه پوشیده می شود

و کلار کابوی که روی پد شانه استفاده می شود هستند.

 

 

 

منبع : سایت orthoinfo 

ترجمه شده توسط : دکتر محمد احمدی دستگردی

آسیب آرنج در ورزش های پرتابی

آسیب های آرنج در ورزش های پرتابی

آسیب آرنج در ورزش های پرتابی پرتاب های بالای دست فشار بسیار زیادی به آرنج وارد می کنند.

در پرتاب کننده توپ در بیسبال و سایر ورزشکاران ورزش های پرتابی این فشار به تعداد زیاد تکرار می شود و منجر به آسیب جدی می شود.

برخلاف آسیب های حاد که بعلت برخورد با بازیکن دیگر یا افتادن اتفاق می افتد، آسیب های ناشی از تکرار زیاد به مرور زمان ایجاد می شوند.

این ورزشکاران در یه دوره ی تنها به دفعات، حرکت را انجام می دهند و

در مسابقه یا تمرینات این تکرار آنقدر زیاد است که بدن زمان کافی برای استراحت و ترمیم ندارد.

آناتومی ساختار طبیعی آرنج

 

آرنج جایی است که سه استخوان بهم وصل می شوند: استخوان بازو(هومروس) و دو استخوان ساعد (رادیوس و اولنا).

این یک ترکیب از مفصل لولایی و محوری است. قسمت لولایی اجازه خم و راست شدن بازو رو می دهد

و قسمت محوری اجازه حرکت چرخشی و پیچشی پایین بازو را می دهد.

 

ساختار طبیعی آرنج

ساختار طبیعی آرنج

 

قسمت انتهایی بالای اولنا اوله کرانون نام دارد که به راحتی در لمس احساس می شود.

قسمت خارجی و داخلی آرنج با لیگامان (رباط) های ضخیمی در کنار هم

محکم نگه داشته شده اند که از در رفتگی آرنج جلوگیری می کنند.(لیگان کولترال)

لیگامان سمت داخلی آرنج،  اولنار کولترال نامیده می شود(UCL) .این لیگامان که در سمت داخلی قرار دارد

باید در مقابل فشار زیاد در ورزش های پرتابی مقابله کند و آرنج را ثابت نگه دارد.

عضلات متعدد، اعصاب، و تاندون ها نیز از آرنج می گذرند. عضلات فلکسور (خم کننده) و

پروناتور(چرخاننده) ساعد و مچ دست از آرنج شروع می شوند و نقش مهمی در ثبات آرنج دارند.

عصب اولنار از پشت آنج میگذرد و کنترل عضلات دست و حس انگشت کوچک و حلقه را به عهده دارد.

 

 

چپ : استخوان های آرنج و ساعد و مسیر عصب اولنار زمانی که کف دست به سمت بالاست. مرکز: عضلات متعدد و تاندون ها حرکات آرنج و ساعد را کنترل می کنند. در اینجا عضلات فلکسور مچ دست که از قسمت داخلی آرنج شروع شده و به استخوان مچ وصل شده را نشان داده است. راست: لیگامان های آرنج

 

آسیب های شایع ناشی از ورزش پرتابی در آرنج

 

وقتی ورزشکاران مرتبا و با سرغت توپی را پرتاب می کنند،
منجر به طیف وسیعی از آسیب ها ی ناشی از استفاده زیاد (overuse injury) خواهد شد.
بیشتر آسیب ها در سمت داخلی آرنج اتفاق می افتد که بیشترین فشار را در طی این ورزش ها تحمل می کند.

  1. تاندونیت فلکسور(التهاب تاندون عضلات خم کننده)

پرتاب کردن مکرر میتواند تحریک و التهاب تاندون های فلکسور/پروناتور  که به قسمت داخلی آرنج وصل میشوند را ایجاد کند .
ورزشکاران در هنگام پرتاب درد ناحیه داخلی آرنج را حس میکنند و در صورت شدید بودن ، درد در استراحت نیز رخ می دهد.

 

  1. آسیب لیگامان کولترال اولنار: (UCL)

آسیب این لیگامان شایعترین آسیب لیگامانی در پرتاب کننده ها می باشد که از آسیب جزئی تا پارگی کامل ممکن است اتفاق بیفتد.
درد ناحیه داخلی آرنج و کاهش سرعت پرتاب از علایم آن می باشد.

  1. فشار زیاد از سمت خارج هنگامی که آرنج کاملا باز است: (Valgus Extension Overload(VEO

در طی حرکت پرتابی ، اوله کرانون و استخوان بازو می چرخند و فشاری متقابل به هم وارد میکنند.
در طی زمان این موضوع منجر به VEO شده که غضروف محافظت کننده روی اوله کرانون پاره شده و رشد غیرطبیعی
استخوان اتفاق می افتد ( به آن استئوفیت یا خار استخوانی می گویند). این ورزشکاران درد و تورم در محل بیشترین تماس استخوانی دارند.

 

آسیب آرنج در ورزش های پرتابی

رشد غیر طبیعی استخوانی ناشی از VEO در این تصاویر در پشت آرنج و قسمت داخلی آرنج مشخص است.

  1. شکستگی ناشی از فشار اوله کرانون:

زمانی اتفاق می افتد که عضلات خسته می شوند و نمیتواند فشار اضافه را تحمل کنند.
در نهایت خستگی عضلانی منجر به افزایش فشار به استخوان شده و یک ترک جزئی به اسم شکستگی فشاری ایجاد می کند.
در ورزش پرتابی اوله کرانون شایعترین مکان این نوع شکستگی می باشد. ورزشکاران درد روی سطح اوله کرانون زیر آرنج حس می کنند.
درد در هنگام پرتاب یا فعالیت مداوم بدتر شده و گاها در استراحت هم حس می شود.

  1. التهاب عصب اولنار

وقتی آرنج خم می شود، عصب اولنا رو برجستگی استخوانی کشیده می شود و در این ورزشکاران، عصب به طور مداوم کشیده شده
و حتی می تواند از جای خود جابجا شود و منجر به درد شود و نهایتا التهاب عصب اتفاق بیفتد.
در این افراد درد شبیه برق گرفتگی که از قسمت داخلی آرنج شروع شده و به ساعد تیر می کشد ایجتد می شود.
همچنین بی حسی و گزگز در دو انگشت کوچک و حلقه بلافاصله بعد از پرتاب ایجاد می شود که ممکن است در استراحت هم باقی بماند.
التهاب عصب اولنار در افراد غیر ورزشکار نیز دیده می شود که علایم مشابه را صبح ها یا وقتی که آرنج مدتی خم باقی می ماند تجربه می کنند.

 

آسیب آرنج ورزشکاران

آسیب آرنج ورزشکاران

علت ها

آسیب آرنج در این افراد به علت فشار زیاد و تکراری  ایجاد می شود. در بسیاری از موارد  درد با قطع ورزش از بین می رود

و بسیاری از این آسیب ها در افرادی که ورزش پرتابی انجام نمیدهند ناشایع است.

در فرد پرتاب کننده توپ در بیس بال قدبلندتر، چاقتر ، کسی که با سرعت بیشتری پرتاب می کندریسک آسیب بیشتر است.

پرتاب در حالی درد یا خستگی عضلانی وجود دارد بیشترین ریسک آسیب وجود دارد.

معاینه پزشک

گرفتن شرح حال از بیمار و بررسی بالینی اهمیت دارد.

در طی بررسی بالینی پزشک محمدوده حرکتی هر مفصل، قدرت عضلات و ثبات آرنج را چک می کند.

ممکن است بررسی شانه نیز لازم باشد. حجم عضلات، ظاهر و مقایسه با سمت سالم نیز لازم است.

در لعضی موارد بررسی حس و ارزیابی قدرت تک تک عضلات انجام می شود.

معاینه آرنج توسط پزشک

پزشک منطقه دقیق درد را می پرسد و جهت تعیین نقطه دقیق درد از فشار مستقیم در جاهای مختلف استفاده می کند.

 

جهت همانند سازی با شرایط پرتاب توپ از تست استرس والگوس استفاده می شود.در این تست پزشک در حالیکه  بازو را نگه می دارد

از  قسمت خارجی فشاری به آرنج میاورد. اگر در آرنج احساس شلی ایجاد شود یا منجر به درد شود، تست مثبت در نظر گرفته می شود.

روش های تصویر برداری

گرافی ساده: در این روش ساختار های محکم مثل استخوان به خوبی نشان داده می شود.
شکستگی فشاری، خار استخوانی و سایر موارد غیر طبیعی در عکس دیده می شوند.

سی تی اسکن:  این روش به صورت روتین در این بیماران درخواست نمی شود و فقط در موارد خاصی ممکن است نیاز باشد.

در بررسی زوائد استخوانی یا سایر اختلالات استخوانی کمک کننده است.

MRI: این تست دید عالی از بافت نرم آرنج می دهد و به پزشک در افتراق آسیب تاندونی از لیگامانی کمک می کند.

همچنین در تعیین شدت آسیب کمک کننده است و شکستگی های ریزی که در عکس ساده مشخص نیستند در MRI دیده می شوند.

درمان

 

درمان غیرجراحی

 

در بیشتر موارد درمان با دوره کوتاهی از استراحت است.

  • فیزیوتراپی: ورزش های اختصاصی می توانند انعطاف پذیری و قدرت عضلات را باز می گردانند.
    و برنامه توانبخشی که شامل بازگشت تدریجی به ورزش شود کمک کنندست.
  • تغییر پوزیشن: ارزیابی پوزیشن درست بدن در هنگام ورزش برای جلوگیری از فشار بیش از حد به آرنج
  • داروهای ضد التهاب: داروهایی مثل ایپوبروفن و ناپروکسن درد و التهاب را کاهش می دهند.

اگر علایم باقی بمانند دوره طولانی تری از استراحت لازم است.

درمان جراحی

 

اگر علایم با روش های غیرجراحی بهبود نیابند و ورزشکار بخواهد ورزش را ادامه دهد، روش های جراحی در نظر گرفته می شود.

  • آرتروسکوپی: خار استخوانی یا هرگونه زائده استخوانی یا غضروفی با این روش می تواند برداشته شود.
  • در طی آرتروسکوپی پزشک یک دوربین کوچک که آرتروسکوپ نامیده می شود وارد آرنج می کند و با تصویری که روی صفحه تلویزیون می بیند
    ابزار جراحی را هدایت می کند. و به این وسیله پزشک می تواند
    به جای برش های بزرگ در جراحی های باز روتین از برش بسیار کوچ و ابزار بسیار ریز استفاده کند.
  • ترمیم UCL: در موار ناپایداری یا پارگی این رباط که پاسخ به درمان غیرجراحی ندادند، ترمیم جراحی استفاده می شود.

 

بیشتر لیگامان ها قابل بخیه زدن نیستند وباید تحت ترمیم قرار گیرند. در طی این عمل لیگامان آسیب دیده با بافت نرم دیگری جایگزین می شود.

معمولا این رباط با یکی از تاندون های خود بیمار جایگزین می شود.

این روش جراحی به یاد اولین نفری که این جراحی را به طور موفق انجام داد “جراحی تامی جان” نامیده می شود.

جابجایی عصب اولنار به قدام: در موارد التهاب عصب اولنار، این عصب را به جلوی آرنج منتقل می کنند.

 

بهبود (ریکاوری)

 

اگر درمان های غیرجراحی موثر باشد بازگشت به ورزش 6 تا 9 هفته بعد امکانپذیر است.

در صورت جراحی، بسته به نوع عمل مدت زمان بهبود متفاوت است. در صورت  ترمیم UCL 6 تا 9 ماه یا بیشتر زمان جهت برگشت به فعالیت لازم است.

پیشگیری:

شرایط مناسب، تکنیک صحیح، و زمان ریکاوری مناسب در پیشگیری از آسیب موثر است.

در ورزشکاران جوانتر، راهنماهایی جهت تعیین تعداد پرتاب در هر بازی و

در هر هفته و همچنین نوع پرتاب جهت جلوگیری از آسیب در بچه ها ایجاد شده است.

 

 

منبع  : سایت orthoinfo

ترجمه شده توسط : دکتر آزاده قاروی آهنگری